อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1217

ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หนังสือแพทย์มีน้อยจนน่าสงสารเลยทีเดียว

สาวตาฟู่จาวหนิงตกไปอยู่บนชั้นหนังสือด้านหลังเขา

หนังสือเหล่านั้นดูน่าสนใจขึ้นมา จักรวาลอันยิ่งใหญ่ โลกที่ว่างเปล่า นางเคยอ่านหนังสือทำนองนี้มาแล้วหลายเล่ม

เสิ่นเสวียนเห็นนางดูหนังสือเหล่านี้ เอ่ยขึ้นว่า "หนังสือพวกนี้ไม่รู้ว่ามาจากไหน ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ตระกูลเสิ่นมีอยู่มาโดยตลอด บอกว่าความใหญ่โตของใต้หล้านี้ ไม่มีใครที่ไปถึงชายขอบ ไกลออกไปลึกออกไป จนอาจจะมีอีกโลกหนึ่งอยู่ด้วยก็เป็นได้"

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

นี่พูดถึงอวกาศหรือจักรวาลคู่ขนานเนี่ย

นางเดิมทีก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่ แต่เสิ่นเสวียนดูแล้วเหมือนไม่อยากให้นางอ่านหนังสือพวกนี้ นางเองก็รู้สึกว่าตนเองไม่ควรจะไปสืบคนค้นมัน

พกเขาออกจากหอเก็บหนังสือ นั่งรถม้ากลับมา

พูดถึงทางเซียวหลันยวนบ้าง

หลังจากถูกบริการนำทางมายังห้องหรูหราเรือนด้านหลัง เซียวหลันยวนก็มองเห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่นั่งอยุ่ตรงข้ามท่านหู

เขาชะงักไป

ท่านหูมองเข้ามาเชิงขอโทษหน่อยๆ

"องค์หญิงใหญ่หาข้าเจอ เดาออกถึงตัวตนฐานะของท่านแล้ว บอกว่ามีเรื่องต้องหารือต่อหน้ากับท่าน"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้เขาอย่างอ่อนโยน

นางมองเซียวหลันยวน ในดวงตาราวกับทะเลสาบฤดูใบไม้ร่วงที่พร่างด้วยประกายดารา ระยิบระยับสวยงาม

"อ๋องเจวี้ยน"

เซียวหลันยวนยกเท้าเดินเข้าไป นั่งลงด้านหนึ่งของโต๊ะสี่เหลี่ยม