อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1218

อ๋องเจวี้ยนพักผ่อนที่ยอดเขาโยวชิงมาโดยตลอด

ว่ากันว่า นอกจากสาวใช้สองคนที่ติดตามมาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่มีหญิงสาวคนใดอีก

ยิ่งไปกว่านั้นสาวใช้สองคนนี้ก็แค่คอยดูแลเรื่องยกชาพับผ้าอะไรแบบนี้เท่านั้น ไม่ได้รวมถึงเรื่องการปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดตอนกลางคืน

อ๋องเจวี้ยนพูดคุยกับพวกนางน้อยมาก พูดน้อยมาโดยตลอด

เรื่องเหล่านี้ ท่านหูก่อนหน้านี้เคยพูดกับนางไว้แล้ว

หลังจากได้ยิน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็รู้สึกว่าใจต้นเองเต้นแรงขึ้น

"ประสบการณ์ของอ๋องเจวี้ยนกับข้าคล้ายกันเลย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเสียงอ่อนหวาน มือเรียวขาวของนางยกกาน้ำชาขึ้น เทให้กับเซียวหลันยวน ยกมาไว้ตรงหน้าเขา

การเคลื่อนไหวง่ายๆ เช่นนี้พอนางมาทำ กลับสวยงามราวกับเป็นภาพวาดที่เคลื่อนไหว

"ข้าเองก็พักผ่อนอยู่แต่ในสุสานจักรพรรดิตั้งแต่เล็ก ข้างกายมีแค่หมัวมัวไม่กี่คนกับสาวใช้วังอีกสองคนเท่านั้น นอกจากพวกองครักษ์ที่เฝ้าเวรยามซึ่งอยู่ห่างไปหน่อยแล้ว ปกติก็แทบจะไม่ได้เจอผู้ชายเลย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองๆ เซียวหลันยวน เม้มริมฝีปาก

"ดังั้นอันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดคุยกับผู้ชายอย่างไรดี ถ้าหากมีอะไรที่ไม่เหมาะสม อ๋องเจวี้ยนโปรดให้อภัยด้วย"

เซียวหลันยวนพูดออกมาเรียบๆ "ท่านเองก็ดูพูดเก่งอยู่นะ"

ประโยคนี้ มองไม่ออกเลยว่าไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรกับผู้ชายตรงไหน

น่าจะเพราะนายท่านหูไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า แล้วพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้ามาเลยแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ทันผ่านการยอมรับของเขา ก็ยอมรับตัวตนฐานะของเขาไปแล้วเช่นนี้ เมื่อครู่ยังจะมา "อธิบาย" แทนเขาให้อีก ตอนนี้เซียวหลันยวนไม่พอใจ และยังทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่สบายใจตามไปด้วย

เขาพูดแค่คำเดียวก็ทำเอาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อไปแล้ว

นายท่านหูตอนนี้เองก็มองออกว่าเขาไม่สบอารมณ์ หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

"อ๋องเจวี้ยนโกรธแล้วหรือ?"