อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1225

เสิ่นเชี่ยวพอเห็นก็รู้สึกสงสัย "นี่คืออะไรหรือ? ยังต้องมัดพวกเราไว้ด้วยหรือ?"

"ตอนนี้ยังไม่ต้อง"

ฟู่จาวหนิงคิดในใจอีกเดี๋ยวพอข้าทำให้พวกท่านชาไปทั้งตัวแล้ว ยังต้องมามัดอีกทำไมกัน นางก็แค่เผื่อเอาไว้ก่อนเท่านั้น

"ท่านคนเดียวรักษาพวกเราสองคนหรือ?" เสิ่นเชี่ยวถามขึ้นมาอีก

"ใช่แล้ว"

"ท่านจะเหนื่อยเกินไปไหม?" เสิ่นเชี่ยวเป็นห่วงนางขึ้นมา

สายตาที่มองนางอย่างกังวล ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

"พวกท่านนอนลงบนเตียงเถอะ"

ฟู่จิ้นเชินกุมมือภรรยา "ฮูหยินไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ข้างๆ"

"ได้"

เสิ่นเชี่ยวดวงตาเหมือนจะร้องไห้

ฟู่จาวหนิงหลังจากที่พวกเขานอนลงไปก็ปิดประตู สืออีสือซานคอยเฝ้าอยู่ด้านนอก

ฟู่จาวหนิงทำความสะอาดมือ สวมถุงมือ ให้พวกเขานอนตะแคง ส่วนตนเองก็หยิบยาชาออกมา

"ข้าจะฝังเข็มให้พวกเท่านก่อน เช่นนี้พวกท่านจะหลับไป"

ทั้งสองคนนอนตะแคง มองไม่เห็นเข็มในมือนาง

ฟู่จาวหนิงฉีดยาชาให้กับพวกเขาอย่างไม่ลังเล

รอจนพวกเขาหลับจึงเริ่มงาน

สิ่งของในหัวของพวกเขานั้น นางทดลองใช้แม่เหล็กดูก่อน ก็ยังไม่สามารถดึงออกมาค่อยได้ ต่อให้จะใช้คีมปากแหลมเบอร์เล็กที่สุด ก็คีบออกมาไม่ได้เหมือนกัน

กระทั่งว่า ยังคีบตรงปลายเล็กๆ นั่นจนเสียหายไปแล้ว อธิบายได้ว่าของสิ่งนี้น่าจะเปราะบางและอ่อนนุ่ม หากใช้แรงมากจะเสียหาย

องค์จักรพรรดิไม่รู้ว่าเขาปฏิเสธองค์หญิงใหญ่แล้ว จากความคิดเขา แค่คิดจะหาตัวเซียวหลันยวน ขับไล่เซียวหลันยวน ตัดขาดการพบหน้ากันของเขากับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

เขาเดิมทีคิดจะครอบครองโชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแต่เพียงผู้เดียว กระทั่งไม่อยากให้นางต้องแต่งงาน ไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงานไปทางแคว้นเจาเลย

และเพราะกลัวว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะไปชอบอ๋องเจวี้ยนเข้า องค์จักรพรรดิเองจึงลือเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนเสียโฉมไปทั่วทั้งเมืองอย่างสุดกำลัง

ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกว่าน่ากลัวอย่างมากด้วย กระทั่งพูดว่าครึ่งตัวของอ๋องเจวี้ยนเป็นเหมือนภูตผีไปแล้ว ถ้าเข้าใกล้เขามากจะมีโชคร้ายต่อเนื่อง สิ่งอัปมงคลเข้าพัวพันจนไม่ได้ตายดี

องค์รัชทายาทต้าชื่อเองก็เคียดแค้นเซียวหลันยวนอยู่

"อ๋องเจวี้ยนมาเมืองหลวงจักรพรรดิตั้งหลายวันแล้ว แต่ข้ากลับไม่รู้อะไรเลย ก่อนหน้านี้ซ่งอวิ๋นเหยาผู้หญิงคนนั้นคอยเอาใจข้า ขณะเดียวกันก็ยังไปรักฝังลึกกับอ๋องเจวี้ยนอีก ตอนนี้เพราะอ๋องเจวี้ยนตัวเองถึงได้ตกต่ำไปแบบนั้น ไม่รู้ว่านางสำนึกเสียใจได้หรือยัง!"

องค์รัชทายาทคิดถึงซ่งอวิ๋นเหยา พอไม่ได้มาครอบครอง จะมากน้อยก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

ดังนั้นเขาจึงแค้นเคืองอ๋องเจวี้ยน

"ข้าตอนนั้นให้นางอยู่ที่ต้าชื่อ แต่นางก็จะกลับแคว้นเจาเสียให้ได้ ตอนนี้ข้าก็อยากจะเจออ๋องเจวี้ยนนั่นเสียหน่อย!"