อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1225

เสิ่นเชี่ยวพอเห็นก็รู้สึกสงสัย "นี่คืออะไรหรือ? ยังต้องมัดพวกเราไว้ด้วยหรือ?"

"ตอนนี้ยังไม่ต้อง"

ฟู่จาวหนิงคิดในใจอีกเดี๋ยวพอข้าทำให้พวกท่านชาไปทั้งตัวแล้ว ยังต้องมามัดอีกทำไมกัน นางก็แค่เผื่อเอาไว้ก่อนเท่านั้น

"ท่านคนเดียวรักษาพวกเราสองคนหรือ?" เสิ่นเชี่ยวถามขึ้นมาอีก

"ใช่แล้ว"

"ท่านจะเหนื่อยเกินไปไหม?" เสิ่นเชี่ยวเป็นห่วงนางขึ้นมา

สายตาที่มองนางอย่างกังวล ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

"พวกท่านนอนลงบนเตียงเถอะ"

ฟู่จิ้นเชินกุมมือภรรยา "ฮูหยินไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ข้างๆ"

"ได้"

เสิ่นเชี่ยวดวงตาเหมือนจะร้องไห้

ฟู่จาวหนิงหลังจากที่พวกเขานอนลงไปก็ปิดประตู สืออีสือซานคอยเฝ้าอยู่ด้านนอก

ฟู่จาวหนิงทำความสะอาดมือ สวมถุงมือ ให้พวกเขานอนตะแคง ส่วนตนเองก็หยิบยาชาออกมา

"ข้าจะฝังเข็มให้พวกเท่านก่อน เช่นนี้พวกท่านจะหลับไป"

ทั้งสองคนนอนตะแคง มองไม่เห็นเข็มในมือนาง

ฟู่จาวหนิงฉีดยาชาให้กับพวกเขาอย่างไม่ลังเล

รอจนพวกเขาหลับจึงเริ่มงาน

สิ่งของในหัวของพวกเขานั้น นางทดลองใช้แม่เหล็กดูก่อน ก็ยังไม่สามารถดึงออกมาค่อยได้ ต่อให้จะใช้คีมปากแหลมเบอร์เล็กที่สุด ก็คีบออกมาไม่ได้เหมือนกัน

กระทั่งว่า ยังคีบตรงปลายเล็กๆ นั่นจนเสียหายไปแล้ว อธิบายได้ว่าของสิ่งนี้น่าจะเปราะบางและอ่อนนุ่ม หากใช้แรงมากจะเสียหาย