อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1231

"อืม ข้าจะช่วยตรวจสอบให้เจ้าเอง จำนวนคนในคณะที่จักรพรรดินีตงฉิงพาออกมาก็มีไม่น้อย รุ่นหลังของคนเหล่านั้นกลับไปตงฉิงไม่ได้ น่าจะมีอยู่มากพอควรที่สร้างเนื้อสร้างตัวในต้าชื่อกับแคว้นเจา และต้องมีรุ่นหลังเหลืออยู่ไม่น้อยแน่นอน ต้าชื่อทางนี้ข้าจะตรวจสอบเอง แคว้นเจาทางนั้น พวกเขากลับไปก็ลองตรวจสอบดู"

เซียวหลันยวนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยขอบคุณเขาขึ้นมา

"ขอบคุณท่านลุง"

เขายังไม่ได้คิดว่าจะทำอย่างไรกับตงฉิง แต่เสิ่นเสวียนกลับเริ่มค้นหาคนรุ่นหลังของตงฉิงแทนเขาแล้ว

ในห้องมีเสียงเดินดังลอดออกมา เซียวหลันยวนจึงหมุนตัวทันที

ประตูเปิดออกแล้ว

ฟู่จาวหนิงที่สีหน้าเหนื่อยล้าพอเปิดประตูมาเจอพวกเขาก็ตกตะลึงไป

"พวกท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง หวั่นขึ้นมาหน่อยๆ

เพราะนางนำคนเข้าไปในห้องเภสัชเพื่อรักษา เมื่อครู่เพิ่งจะพาคนออกมา เสิ่นเสวียนทางนั้นนางไม่รู้ แต่ว่าเซียวหลันยวนมีกำลังภายในลึกล้ำ นางไม่รู้ว่าได้ยินความผิดปกติอะไรบ้างไหม

แต่เซียวหลัยยวนก็ไม่พูดอะไร

เขายื่นมือมาประคองนาง "ไม่ได้เฝ้านานขนาดนั้น เหนื่อยแย่แล้วกระมัง?"

"เหนื่อยมากเลย มือไม้แข้งขาเมื่อยไปหมด"

ฟู่จาวหนิงยังไม่รู้ตัว ว่าตอนนี้นางเริ่มออดอ้อนแสดงความอ่อนแอกับเขาแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะผ่าตัดนานแค่ไหน พอออกมาคนอื่นถามนางว่าเหนื่อยไหม นางจะส่ายหน้าไม่แสดงอารมณ์ออกมา

ก่อนหน้านี้แค่รู้สึกว่าถึงอย่างไรก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์เครือญาติอะไรกัน บอกว่าเหนื่อยไปแล้วจะทำอะไรได้?

คนอื่นจะมาปวดหัวแทนนางได้หรือ?

แต่ว่าตอนนี้นางกลับพูดกับเซียวหลันยวนออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

เซียวหลันยวนจะอุ้มนางขึ้นมา นางรีบเบี่ยงออก "ข้าต้องไปล้างตัวก่อน"

แม้ว่านางจะอยู่ในห้องเภสัชเปลี่ยนชุดฆ่าเชื้อแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าต้องล้างตัวอยู่ดีแล้วค่อยใกล้ชิดเขา

"ท่านลุงมั่นใจในตัวข้าเสียจริงๆ แต่ว่าพวกเขาก็ไม่เป็นไรแล้ว ทว่าบนตัวกับที่หัวยังมีแผลอยู่ ยาชาบนตัวพวกเขาก็ยังไม่หมด คงยังไม่ตื่นขึ้นมาหรอก ให้คนออกแรงเบาๆ พาพวกเขากลับไปในห้องแล้วคอยเฝ้าพวกเขา ถ้าตื่นขึ้นมาอย่าเพิ่งให้พวกเขาเคลื่อนไหวชั่วคราว"

"ได้ เข้าใจแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวข้าจะให้ทีครัวส่งข้าวเย็นไป พวกเข้าก็กินในห้องได้เลย ไม่ต้องทำอะไรแล้ว"

เซียวหลันยวนพยักหน้า อุ้มฟู่จาวหนิงออกไป

ตอนนี้ไปแช่น้ำพุร้อนน่าจะทำให้ผ่อนคลายได้มากที่สุด แล้วยังขจัดความเหนื่อยล้าได้ด้วย

แต่ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะลงน้ำตามมาด้วย นางถลึงตาโตมองเขา "ข้าเหนื่อยแล้วจริงๆ..."

"เจ้าคิดอะไรน่ะ?"

เซียวหลันยวนหัวเราะขึ้นมา หมุนตัวนางกลับไป ยื่นมามาบีบนวดไหล่กับแขนให้นาง

"แขนคงจะเมื่อยมากแน่ ข้าช่วยเจ้านวดให้นะ"

เขายังใช้กำลังภายในเล็กน้อย เมื่อยๆ ชาๆ แล้วยังอุ่นหน่อยๆ อีก ฟู่จาวหนิงรู้สึกสบายจริงๆ