อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1232

ฟู่จาวหนิงรู้สึกตัวเองเขินหน่อยๆ

นางคิดอะไรกันเล่า? มองเซียวหลันยวนเป็นใครกัน เวลาแบบนี้เขาคงไม่ฉวยโอกาสหรอก

นางเหนื่อยจนมีสภาพนี้แล้ว เขาจะมาทรมานนางอีกได้อย่างไร?

เซียวหลันยวนเห็นหูนางแดงหน่อยๆ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"หนิงหนิงอายหรือ?"

เขาไม่ค่อยเห็นเธอแสดงอาการเขินอายเท่าไรนัก ปกติรู้สึกแค่นางเป็นคนที่ทำอะไรใจเย็นและนิ่งมาก ไม่มีท่าทีเขินอายแบบหญิงสาวทั่วไป ไม่คิดว่านางเองก็จะมาเขินจนหูแดงแบบนี้

เห็นท่าทางนางแบบนี้ เขาก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมา

เขาหลงรักความแข็งแกร่งมั่นคงแน่วแน่กล้าหาญของนาง ความเฉลียวฉลาดคล่องแคล่วว่องไว แต่บางครั้งท่าทางสาวน้อยเช่นนี้ของนางก็ทำให้เขารู้สึกชอบเอามากๆ

"แค่รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจท่านผิดน่ะ" ฟู่จาวหนิงอายจุดนี้

แต่ว่าเขาถามออกมาแล้ว นางเองก็ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

"ไม่ค่อยเห็นเจ้าทำตัวแบบนี้" เซียวหลันยวนหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

หลายวันนี้นางเหนื่อยและยุ่งเอามากๆ ต่อให้ตอนกลางคืนที่นอนลงมาในสมองก็ยังคิดถึงเรื่องวัตถุดิบยาต่างๆ เขาจะไปทรมานนางในช่วงนี้ได้อย่างไรกัน?

แค่จะห่วงนางยังทำไม่ทันเลย

เพราะมีเขาใช้กำลังภายในนวด บวกกับแช่ในบ่อน้ำพุร้อน ฟู่จาวหนิงจึงผ่อนคลายความเหนื่อยล้าอย่างรวดเร็ว ร่างกายเองก็เบาขึ้นมา

เสี่ยวเยว่ถามขึ้นที่ด้านนอก "คุณหนู อาเขย ต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าไหม?"

"ไม่ต้อง"

เซียวหลันยวนตอบตรงๆ ดึงฟู่จาวหนิงขึ้นมา ส่วนตนเองก็สวมเสื้อผ้าให้นาง ฟู่จาวหนิงก็ดูขี้เกียจ มองเสื้อผ้าเปียกๆ ของเขา "ท่านเองก็ไม่ต้องการรับใช้หรือ?"

ก่อนหน้านี้ข้างกายเขาอย่างน้อยก็ยังมีชิงอีคอยหยิบเสื้อผ้าอะไรเข้ามาให้ แต่เพราะนางอยู่ด้วย กระทั่งชิงอีก็ไม่เข้ามา

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดว่าเขาจะยอมให้เสี่ยวเยว่เข้ามารับใช้นางเสียหน่อย คิดไม่ถึงว่าตอนที่นางกำลังลังเลเขาก็ปฏิเสธออกไปแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน