อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1233

เรื่องนี้สำหรับนางถือเป็นเรื่องปกติ

เหล่าเจ้านายไม่มีทางมาเช็ดผมเองอยู่แล้ว

"ไม่ต้อง" เซียวหลันยวนนั่งลงข้างๆ ฟู่จาวหนิง "ข้าจัดการเอง"

เสี่ยวชิ่นส่งผ้าฝ้ายให้เขาทันที เสี่ยวเยว่กลับลังเลเล็กน้อย "ท่านอาเขย เรื่องนี้ให้พวกข้าน้อยทำก็พอแล้ว"

นางเองก็รู้ ว่าท่านอาเขยของพวกเขาเป็นท่านอ๋องจากแคว้นเจา เรื่องพวกนี้เคยทำเสียที่ไหน

ตัวเขาเองก็เช็ดไม่ถึง ถ้าจะเช็ดให้กับคุณหนูแทนพวกนาง ก็อย่าออกแรงมากเกินไปจนทำเส้นผมคุณหนูขาดลงมาล่ะ

"ไปเตรียมข้าวเย็นเถอะ" เซียวหลันยวนหยิบฝ้าฝ้ายมาเจ็ดเส้นผมเบาๆ ให้ฟู่จาวหนิงแล้ว

การเคลื่อนไหวของเขาแผ่วเบามาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่มือของเขาเช็ดยังมีไอน้ำลอยขึ้นมาด้วย

ใช้กำลังภายใน

ทำเช่นนี้จะแห้งได้ไวขึ้น

เส้นผมของฟู่จาวหนิงเช็ดจนเกือบแห้งแล้ว นางนั่งลงมา "ข้าช่วยเช็ดให้ท่าน"

เซียวหลันยวนชะงักเล็กน้อย "ได้"

เขาหันไป เปลี่ยนให้ฟู่จาวหนิงเช็ดให้เขาบ้าง

เสี่ยวเยว่กับเสี่ยวชิ่นสบตากัน

มองภาพนี้ พวกนางรู้สึกว่าดีงามเหลือเกิน

ทั้งสองคนเองก็ไม่กล้ายืนทื่ออยู่ตรงนี้เหมือนกัน รีบออกไปเตรียมข้าวเย็น

"คุณหนูกับท่านอาเขยรักกันดีจริง" เสี่ยวเยว่ทอดถอนใจออกมา

เสี่ยวชิ่นพยักหน้า

แต่นางจู่ๆ ก็คิดออกขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

เสี่ยวเยว่เหลือบมองไปโดยไม่ทันระวัง รู้สึกใจเต้นตึกตัก

นางมองฟู่จาวหนิงโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่านางเองก็งดงามราวกับแสงตะวันส่องประกาย ผมสีดำที่รวบไว้ง่ายๆราวกับเมฆดำปลิวไสวอยู่ด้านหลัง เมื่อแหงนตามองขึ้นมา ในดวงตานั้นยังคงมีประกายจันทราอยู่ จึงทำให้บรรยากาศเย้ายวนที่อ๋องเจวี้ยนนำมาเมื่อครู่ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง

คุณหนูเป็นแสงสว่างที่เบ่งบานในโลกีย์

พริบตานี้ เสี่ยวเยว่รู้สึกว่า พวกเขาเป็นคู่ที่แท้จริง ใครก็แทรกแซงเข้าไปไม่ได้

"รีบมากินข้าว" ฟู่จาวหนิงกวัวกมือให้เซียวหลันยวน

"มาแล้ว"

เซียวหลันยวนทุกครั้งที่กินข้าวกับฟู่จาวหนิงจะรู้สึกว่าความอยากอาหารของตนเองดีเป็นพิเศษ พอกำจัดพิษคงค้างออกจนหมดก็ยังเป็นเช่นนี้

ฟู่จาวหนิงหลังจากินเสร็จก็พักไปครู่หนึ่ง ไป๋หู่จึงเข้ามารายงาน "พวกของคุณชายฟู่ฟื้นแล้วขอรับ"

ตื่นมาไวขนาดนี้เชียว?