อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1236

เสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนเองก็มองฟู่จาวหนิง

จังหวะนี้ สายตาคนทั้งหมดในห้องล้วนไปรวมอยู่บนตัวของนาง

เซียวหลันยวนคิถึงสิ่งที่เขาตรวจสอบมาก่อนหน้านี้ ชีวิตที่ฟู่จาวหนิงเผชิญมาก่อนอายุสิบหกปี

เขาคิดถึงภาพที่นางไล่ตามก้นเซียวเหยียนจิ่งอยู่ด้านหลัง ทอดทิ้งเกียรติและความสงบเสงี่ยมของหญิงสาวคนหนึ่ง คิดแต่จะเอาใจเซียวเหยียนจิ่ง คิดแค่จะให้เซียวเหยียนจิ่งรับนางไปแต่งด้วย เพื่อให้ท่านปู่วางใจ

เขาคิดถึงตอนที่นางไปขุดยาสมุนไพร ผลคือถูกคนหัวเราะเย้ยหยัน บอกว่าที่นางขุดมาคือผักป่า คือหญ้าวัชพืช บอกว่านางไม่มีความรู้ หน้าด้าน ชอบทำให้คนอื่นรำคาญ ไม่รู้อะไรเลยน่าขบขัน

บอกว่านางเป็นพวกบ้านนอกที่ตกอับ ญาติมิตรในบ้านตระกูลฟู่พวกนั้นก็ยังรังแกบีบคั้นนางสารพัด บีบให้นางกับปู่ของนางไปอยู่ในเรือนโทรมเล็กๆ หลังหนึ่ง

นางไม่มีพ่อแม่คอยดูแลทนุถนอม แล้วยังต้องดูแลท่านปู่ที่ป่วยหนักอีก สุดท้ายจึงต้องมาหาทางออกด้วยการวิ่งโร่หาคู่ครอง

สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินรู้เรื่องพวกนี้ไหม?

ความทรมานสิบกว่าปี ลูกสาวของพวกเขาก็ทนรับมาได้แล้ว พวกเขารู้บ้างไหม?

ตอนแรกสุดที่พบกัน เขาเห็นว่าฟู่จาวหนิง ผอมจนแค่ลมก็ยังพัดจนล้มได้ ใบหน้าไม่มีสีเลือด เทียบกับตอนนี้ไม่ได้เลย

ตอนนี้เป็นฟู่จาวหนิงที่สวยที่สุด

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็คิดอยากให้สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินได้เห็นฟู่จาวหนิงในตอนนั้นเสียจริง พวกเขาต้องได้เห็นสภาพของนางแต่เดิมทีว่าเป็นอย่างไร

ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ข้างเตียง

"ข้าคือฟู่จาวหนิงจากตระกูลฟู่แห่งแคว้นเจา"

"ฮือ..."

ขณะที่เสิ่นเชี่ยวเอามือปิดปากร้องไห้ ฟู่จาวหนิงก็พูดขึ้นมาอีกว่า "ตอนนี้ข้าคือหมอของพวกท่าน หวังว่าพวกท่านจะตอบข้ามาตามจริง ตอนนี้พวกท่านคิดเรื่องทั้งหมดออกแล้วใช่ไหม?"

เสิ่นเชี่ยวร้องไห้พยักหน้า ต่อให้ตอนนี้พยักหน้านางเองก็ยังรู้สึกปวดหัวมากแล้วก็มึนหน่อยๆ แต่นางก็ร้องไห้ไม่มีเสียง และยังไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงคิดว่าตนเองไม่ใส่ใจ จึงทำได้เพียงพยักหน้าไม่หยุดเท่านั้น

นึกออกแล้ว ทั้งหมดล้วนนึกออกแล้ว

"ข้านึกออกหมดแล้ว"

เสียงของฟู่จิ้นเชินแหบพร่า

"ยื่นมือออกมาหน่อย ข้าจะจับชีพจรพวกท่าน"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน