อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1236

เสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนเองก็มองฟู่จาวหนิง

จังหวะนี้ สายตาคนทั้งหมดในห้องล้วนไปรวมอยู่บนตัวของนาง

เซียวหลันยวนคิถึงสิ่งที่เขาตรวจสอบมาก่อนหน้านี้ ชีวิตที่ฟู่จาวหนิงเผชิญมาก่อนอายุสิบหกปี

เขาคิดถึงภาพที่นางไล่ตามก้นเซียวเหยียนจิ่งอยู่ด้านหลัง ทอดทิ้งเกียรติและความสงบเสงี่ยมของหญิงสาวคนหนึ่ง คิดแต่จะเอาใจเซียวเหยียนจิ่ง คิดแค่จะให้เซียวเหยียนจิ่งรับนางไปแต่งด้วย เพื่อให้ท่านปู่วางใจ

เขาคิดถึงตอนที่นางไปขุดยาสมุนไพร ผลคือถูกคนหัวเราะเย้ยหยัน บอกว่าที่นางขุดมาคือผักป่า คือหญ้าวัชพืช บอกว่านางไม่มีความรู้ หน้าด้าน ชอบทำให้คนอื่นรำคาญ ไม่รู้อะไรเลยน่าขบขัน

บอกว่านางเป็นพวกบ้านนอกที่ตกอับ ญาติมิตรในบ้านตระกูลฟู่พวกนั้นก็ยังรังแกบีบคั้นนางสารพัด บีบให้นางกับปู่ของนางไปอยู่ในเรือนโทรมเล็กๆ หลังหนึ่ง

นางไม่มีพ่อแม่คอยดูแลทนุถนอม แล้วยังต้องดูแลท่านปู่ที่ป่วยหนักอีก สุดท้ายจึงต้องมาหาทางออกด้วยการวิ่งโร่หาคู่ครอง

สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินรู้เรื่องพวกนี้ไหม?

ความทรมานสิบกว่าปี ลูกสาวของพวกเขาก็ทนรับมาได้แล้ว พวกเขารู้บ้างไหม?

ตอนแรกสุดที่พบกัน เขาเห็นว่าฟู่จาวหนิง ผอมจนแค่ลมก็ยังพัดจนล้มได้ ใบหน้าไม่มีสีเลือด เทียบกับตอนนี้ไม่ได้เลย

ตอนนี้เป็นฟู่จาวหนิงที่สวยที่สุด

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็คิดอยากให้สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินได้เห็นฟู่จาวหนิงในตอนนั้นเสียจริง พวกเขาต้องได้เห็นสภาพของนางแต่เดิมทีว่าเป็นอย่างไร

ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ข้างเตียง

"ข้าคือฟู่จาวหนิงจากตระกูลฟู่แห่งแคว้นเจา"

"ฮือ..."

ขณะที่เสิ่นเชี่ยวเอามือปิดปากร้องไห้ ฟู่จาวหนิงก็พูดขึ้นมาอีกว่า "ตอนนี้ข้าคือหมอของพวกท่าน หวังว่าพวกท่านจะตอบข้ามาตามจริง ตอนนี้พวกท่านคิดเรื่องทั้งหมดออกแล้วใช่ไหม?"

เสิ่นเชี่ยวร้องไห้พยักหน้า ต่อให้ตอนนี้พยักหน้านางเองก็ยังรู้สึกปวดหัวมากแล้วก็มึนหน่อยๆ แต่นางก็ร้องไห้ไม่มีเสียง และยังไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงคิดว่าตนเองไม่ใส่ใจ จึงทำได้เพียงพยักหน้าไม่หยุดเท่านั้น

นึกออกแล้ว ทั้งหมดล้วนนึกออกแล้ว

"ข้านึกออกหมดแล้ว"

เสียงของฟู่จิ้นเชินแหบพร่า

"ยื่นมือออกมาหน่อย ข้าจะจับชีพจรพวกท่าน"

"ท่านปล่อยมือก่อน" เสียงของฟู่จาวหนิงยังคงสงบนิ่ง ดึงมือออก พลิกมือแล้วแตะลงไปบนข้อมือนาง

"ข้า..."

"ฮูหยิน" ฟู่จิ้นเชินโอบไหล่ของเสิ่นเชี่ยวไว้ ทำตัวให้มั่นคง "ให้นางจับชีพจรก่อน"

เขามองฟู่จาวหนิงลึกๆ มองความสงบกับความมั่นคงของนางไว้ในสายตา ในดวงตาเขามีประกาย ลูกสาวของเขา ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ตอนนี้เอง ในใจเขาก็เกิดภาคภูมิใจขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้เสิ่นเชี่ยวเสร็จก็ปล่อยมือออก ถอยออกมาก้าวหนึ่งมองพวกเขา

"เช็ดน้ำตาแล้วมองดูข้า"

นางส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกไป

ฟู่จิ้นเชินรับเข้ามา เช็ดน้ำตาให้กับเสิ่นเชี่ยวก่อน จากนั้นจึงคลุมไว้บนตาของตนเอง ออกแรงกด

ตอนที่วางลงมา เขาก็สูดลมหายใจลึก