อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1237

ทั้งสองคนมองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงมองดวงตาพวกเขา

เพ่งสมาธิได้แล้ว ดวงตาไม่มีปัญหา สมองเองก็ไม่มีผลกระทบอะไร

ตอนที่นางมอง น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวก็ไหลอาบคลอเบ้าอีกครั้ง ร่วงผลอยลงมา

"ตอนนี้มีความรู้สึกอย่างไรบ้าง? เวียนหัวไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"มึน แต่ก็ยังพอทนไหว"

"ปวดล่ะ?"

"นิดหน่อย"

"ลองขยับแขนขาดู ดูว่าตรงไหนที่ขยับไม่ได้ดั่งใจบ้าง" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอีก

สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินร้องไห้ไปด้วยพลางฟังคำนางไปด้วย

เสิ่นเสวียงมองฉากนี้ไม่รู้เพราะอะไรถึงอยากจะหัวเราะออกมา ทั้งสองคนตอนนี้เหมือนกับเด็กๆ ที่เชื่อฟังเลย คำสั่งหนึ่งก็ทำตามทีหนึ่ง

แต่เขาก็ยังคงปวดใจ

เซียวหลันยวนเม้มปากมองฟู่จาวหนิง

เขาขี้เกียจจะมองคู่สามีภรรยานั่น คิดอยากจะมองดูว่าฟู่จาวหนิงดูสงบจริงๆ หรือไม่สะกดความเสียใจเอาไว้

เขาคิดไม่ออกเลย ว่าตอนนี้เขาไม่มีความคิดเรื่องล้างแค้นอีกแล้ว ในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงฟู่จาวหนิง

"เอาล่ะ ดูท่าจะไม่เป็นไรแล้ว อาการมึนหัวกับเจ็บแผลเป็นเรื่องปกติ ช่วงนี้ต้องนอนอยู่บนเตียงให้มากหน่อย"

ฟู่จาวหนิงหลังจากพูดประโยคนี้จบ หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป "ความรับผิดชอบของข้าในฐานะที่เป็นหมอวางเอาไว้ก่อน"

ฟู่จิ้นเชินมองนางนิ่ง

น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวบดบังดวงตาขึ้นอีกครั้ง

นางเช็ดออกอย่างสุดกำลัง น้ำตานี้ทำให้นางเห็นลูกสาวไม่ชัด

"ตอนนี้ข้ามีคำถามสองสามคำถามต้องถามพวกเท่าน จะตอบตามความเป็นจริงได้ไหม?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน