อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1237

ทั้งสองคนมองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงมองดวงตาพวกเขา

เพ่งสมาธิได้แล้ว ดวงตาไม่มีปัญหา สมองเองก็ไม่มีผลกระทบอะไร

ตอนที่นางมอง น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวก็ไหลอาบคลอเบ้าอีกครั้ง ร่วงผลอยลงมา

"ตอนนี้มีความรู้สึกอย่างไรบ้าง? เวียนหัวไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"มึน แต่ก็ยังพอทนไหว"

"ปวดล่ะ?"

"นิดหน่อย"

"ลองขยับแขนขาดู ดูว่าตรงไหนที่ขยับไม่ได้ดั่งใจบ้าง" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอีก

สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินร้องไห้ไปด้วยพลางฟังคำนางไปด้วย

เสิ่นเสวียงมองฉากนี้ไม่รู้เพราะอะไรถึงอยากจะหัวเราะออกมา ทั้งสองคนตอนนี้เหมือนกับเด็กๆ ที่เชื่อฟังเลย คำสั่งหนึ่งก็ทำตามทีหนึ่ง

แต่เขาก็ยังคงปวดใจ

เซียวหลันยวนเม้มปากมองฟู่จาวหนิง

เขาขี้เกียจจะมองคู่สามีภรรยานั่น คิดอยากจะมองดูว่าฟู่จาวหนิงดูสงบจริงๆ หรือไม่สะกดความเสียใจเอาไว้

เขาคิดไม่ออกเลย ว่าตอนนี้เขาไม่มีความคิดเรื่องล้างแค้นอีกแล้ว ในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงฟู่จาวหนิง

"เอาล่ะ ดูท่าจะไม่เป็นไรแล้ว อาการมึนหัวกับเจ็บแผลเป็นเรื่องปกติ ช่วงนี้ต้องนอนอยู่บนเตียงให้มากหน่อย"

ฟู่จาวหนิงหลังจากพูดประโยคนี้จบ หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป "ความรับผิดชอบของข้าในฐานะที่เป็นหมอวางเอาไว้ก่อน"

ฟู่จิ้นเชินมองนางนิ่ง

น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวบดบังดวงตาขึ้นอีกครั้ง

นางเช็ดออกอย่างสุดกำลัง น้ำตานี้ทำให้นางเห็นลูกสาวไม่ชัด

"ตอนนี้ข้ามีคำถามสองสามคำถามต้องถามพวกเท่าน จะตอบตามความเป็นจริงได้ไหม?"

เสิ่นเชี่ยวกุมหัวคิด ฟู่จิ้นเชินยื่นมือมาประคองนาง

"ข้าเห็นฮูหยินอายุน้อยหลายคนรีบตรงไป ข้าเองก็ไปด้วย ตอนนั้นองค์ชายหัวเราะใส่ข้า"

เสิ่นเสวียนมองเซียวหลันยวน

อย่างนั้นหรือ?

ตอนนั้นเขายังเล็กมาก แต่ก็หัวเราะให้กับเสิ่นเชี่ยวแล้วหรือ?

นี่มันวาสนาอะไรกัน?

เซียวหลันยวนเม้มริมฝีปาก

มีหรือ? เสิ่นเชี่ยวจะต้องพูดจาเลอะเทอะแน่นอน

"เขาหัวเราะให้ท่านหรือ?"

"ใช่ เขาตอนนั้นเดิมทีก็ดูงุ่มง่ามหน่อยๆ ได้ยินว่าเป็นพิษตั้งแต่อยู่ในครรภ์จึงทำให้อ่อนแอ ไม่เคยหัวเราะมาก่อน และไม่ร้องไห้งอแงด้วย แต่ตอนที่ข้าเข้าไป เขาหัวเราะใส่ข้าจริงๆ" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้น