อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1238

ฟู่จาวหนิงสีหน้าแปลกประหลาดไป

เซียวหลันยวนตอนยังเด็ก หัวเราะให้เสิ่นเชี่ยว

เจ้าเด็กคนนี้คงจะคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ตนเองหัวเราะให้ตอนนั้น กลับมาวางยาพิษใส่เขาแบบนี้?

ฟู่จาวหนิงคิดถึงจุดนี้แล้วก็อยากจะหัวเราะขึ้นมา

เซียวหลันยวนอยากจะบอกว่าพูดจาเลอะเลือน ตอนนั้นเขาจะมาหัวเราะใส่นางอย่างไม่มีเหตุผลได้อย่างไรกัน?

แต่เขาตอนนั้นก็ยังเล็กมาก ไม่มีความทรงจำอะไรเลย

พวกเขาเสิ่นเชี่ยวก็สนใจแต่ฟู่จาวหนิง ไม่ได้สนใจถึงตัวคนข้างๆเลย ไม่มองมาทางนี้ด้วยซ้ำ

สายตาฟู่จิ้นเชินเองก็ตกอยู่บนหน้าฟู่จาวหนิงตลอด ไม่อยากจะเบี่ยงสายตาออกเลยแม้แต่น้อย

"ข้าตอนนั้นพอเห็นองค์ชายหัวเราะให้ ในใจก็รู้สึกยินดีมาก ดังนั้นจึงมองเขาอยู่ข้างๆ มากหน่อย ต่อมาพองานเลี้ยงกำลังจะเริ่ม ทุกคนก็ออกไป ข้าเองก็ออกมาด้วย"

ความทรงจำเหล่านี้พูดได้ว่านานมากแล้ว แต่น่าจะเพราะก่อนหน้านี้ความทรงจำนางค่อนข้างสับสน ตอนนี้พอเริ่มคิดอีกทีกลับกระจ่างชัดขึ้นมา ตอนที่สมองสับสนพอผ่านไปสิบกว่าปี ก็เหมือนนำเรื่องสิบกว่านี้ปีนี้หดเล็กลงอย่างไรอย่างนั้น

"ท่านพูดต่อไปเถอะ เรื่องราวในตอนนั้นสำคัญมาก รายละเอียดอะไรก็อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้จะตัดบทนาง ให้นางพูดออกมาอย่างละเอียด

แต่พอชะงักไปครู่หนึ่ง นางก็เสริมเข้ามาคำหนึ่ง "ถ้ามีอะไรไม่สบายใจท่านก็หยุดลงได้ตลอดเวลา"

เพราะมีประโยคนี้ น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวจึงไหลพรากลงมาอีกครั้ง

จาวหนิงเป็นห่วงนางหรือ? เป็นห่วงนางใช่ไหม?

ลูกสาวช่างแสนดี จิตใจดีเหลือเกิน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน