อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1245

เสิ่นเสวียนฟังถึงตรงนี้จึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ดูท่า ช่วงสิบกว่าปีนี้พวกท่านเองก็ตรวจสอบมาได้ไม่น้อยเลย"

พวกเขาไม่รู้เรื่องภายในเหล่านี้ แต่มาได้ยินจากฟู่จิ้นเชินเสียอย่างนั้น

ฟู่จิ้นเชินมองเขา

"พวกเราก็น่าจะเพราะสำรวจมาถึงจุดนี้ จึงถูกคนของลัทธิเทพทำลายล้างไล่สังหารเอา เจ้าลัทธิเทพทำลายล้างคนนั้นก็ยังไม่นานด้วย เป็นไปได้มากว่าความคิดที่จะหาเจ้าลัทธิคนใหม่ยังไม่หายไปไหน พวกเขาไม่มีทางให้พวกเราเอาเรื่องพูดออกไปแน่นอน ดังนั้นจึงทำทุกวิถีทางเพื่อสกัดพวกเรา"

"แล้วทำไมพวกเขาถึงยังไม่เอาชีวิตพวกท่าน แค่ทำให้พวกท่านความทรงจำสับสนแค่นี้หรือ?" เซียวหลันยวนถาม

ฟู่จิ้นเชินยิ้มขืน

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้ก็พูดแทนเขาขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

"พวกเขาคิดจะเอาชีวิตพวกเรามาตลอด ไม่ใช่แค่คนของลัทธิเทพทำลายล้าง แต่ยังมีคนจากแคว้นเจาด้วย หลายปีมานี้พวกเราหลบนั่นทีนี่ที โชคดีที่สามีข้าฉลาด สามารถสลัดการล่าสังหารของพวกเขาได้ตลอด เรื่องร้ายจึงกลายเป็นดีได้"

ถ้าหากไม่ใช่เพราะฟู่จิ้นเชินฉลาดสุขุมล่ะก็ พวกเขาคงตายไปไม่รู้ตั้งแต่กี่ปีก่อนแล้ว

แต่แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ก็ยังถูกวางแผนใส่หลายต่อหลายครั้งอยู่ พวกเขาทั้งบาดเจ็บทั้งโดนพิษอดๆ อยากๆ ทนทุกข์มาสารพัด

"พวกเรานึกออกแล้ว ความทรงจำเริ่มสับสนคือหลังจากที่ออกจากเมืองหลวงมาสองปี ตอนนั้นพวกเราตรวจสอบเจอลัทธิเทพทำลายล้างแล้ว เดิมทียังคิดจะแฝงตัวเข้าไปสืบเรื่องภายในอยู่ แต่ดันโดนพบตัวเข้า ที่หลังหัวก็ถูกหนามพิษแทงเข้ามา"

ฟู่จิ้นเชินพูดถึงจุดนี้สีหน้าก็ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาตอนนี้ยังไม่ทันฟื้นตัวดี แต่ยังพูดมาตั้งมากมาย ทวนความจำตั้งมากมายขนาดนั้น ปวดหัวเอามากๆ

และพวกเขาเองก็พูดออกมามากแล้วด้วย

ส่วนตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้พวกของเซียวหลันยวนเสิ่นเสวียนฟู่จาวหนิงก็เข้าใจคร่าวๆ แล้ว งานเลี้ยงวังครั้งนั้น เสิ่นเชี่ยวเป็นไปได้มากว่าถูกคนอื่นใช้งาน ถูกโยนความผิดเข้ามา

เสิ่นเชี่ยวพอได้ยินนางรับปาก ก็ผ่อนใจโล่งออกมา ปาดเช็ดน้ำตา

ฟู่จาวหนิงมองพวกเขา "ไม่ต้องรีบคิด ข้าจะให้คนส่งข้าวมาให้ พวกท่านก็กินกันสักหน่อย แล้วพักผ่อนดีดี พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"

"เช่นนั้นพวกเราออกไปก่อนแล้วกัน" เสิ่นเสวียนมองความเหนื่อยล้าของพวกเขาออก

เซียวหลันยวนเหลือบมองพวกเขาลึกๆ ผาดหนึ่ง จูงมือฟู่จาวหนิงออกมา

หลังจากที่พวกเขาออกไป เสิ่นเชี่ยวก็ร้องไห้กับฟู่จิ้นเชิน "คุณ จาวหนิงยังเป็นห่วงพวกเราอยู่ใช่ไหม?"

เมื่อครู่นางบอกให้พวกเราพักผ่อนให้ดี

สายตาฟู่จิ้นเชินเองก็มองไปทางประตู อาลัยอาวรณ์อยู่นานจึงเก็บสายตากลับมา