อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1246

"คุณ พวกเรา พวกเรายังไม่ได้พูดถึงเฟยเอ๋อร์เลย..."

เสิ่นเชี่ยวกุมมือเขาแน่นขึ้นไปอีก สั่นเทิ่มขึ้นมาทั้งตัว ในใจเหมือนถูกมือข้างหนึ่งบีบเอาไว้ เจ็บปวดจนแทบไม่ไหว

ชีวิตของพวกเขา ลืมลูกสาวไปคนหนึ่ง แล้วยังทำลูกชายอีกคนหนึ่งหายไป

ลูกสาวยังไม่รู้ว่ามีน้องชายอีกคนหนึ่ง

"ข้า ข้าเมื่อครู่ไม่กล้าพูด พวกเราเพิ่งเจอกับลูกสาว ถ้าหากบอกนางไป ว่านางยังมีน้องชายอีกคน นางจะเสียใจไหม?"

"นาง..."

ฟู่จิ้นเชินคิดถึงคำพูดที่ฟู่จาวหนิงพูดกับเขามาก่อนหน้านี้ ถอนหายใจ "นางน่าจะรู้แล้ว"

เขาตอนนั้นยังไม่รู้ว่านี่คือลูกสาวของเขา จึงเคยพูดเรื่องเฟยเอ๋อร์ไปแล้วว่าเป็นอย่างไร ตอนนี้ฟู่จาวหนิงคงจะรู้แล้วแน่ๆ

"นาง นางรู้หรือ?"

เสิ่นเชี่ยวตกตะลึง

ฟู่จิ้นเชินยื่นมือมาตบลงบนหลังมือนาง "ฮูหยิน เจ้าตอนนี้พูดเรื่องเฟยเอ๋อร์ได้แล้วหรือ?"

จะไม่อาการกำเริบแล้วใช่ไหม?

เสิ่นเชี่ยวงงงันไปครู่หนึ่ง "ใช่..."

ทั้งปวดใจ อยากจะหาตัวเฟยเอ๋อร์ แต่นางก็เหมือนจะไม่มีอาการกำเริบแล้ว

"ลูกสาวของพวกเรา วิชาแพทย์ยอดเยี่ยมมาก" ฟู่จิ้นเชินถอนหายใจยาวอีกครั้ง เขารู้สึกภูมิใจ แต่ก็เสียใจมากด้วย เพราะหลายปีนี้จาวหนิงจะต้องเจอเรื่องลำบากมามากแน่นอน

"นางเก่งกาจมาก และยังหน้าตาดีมาก" น้ำตาของเสิ่นเชี่ยวเหมือนจะไหลได้ไม่หยุดอย่างไรอย่างนั้น "แต่ใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนเป็นอะไรไปกัน?"

"คุณชายฟู่ ฮูหยินฟู่ ข้าน้อยนำอาหารเย็นมาส่ง"

สาวใช้ด้านนอกตัดบทสนทนาของพวกเขา

และทางนั้น ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนก็ตามเสิ่นเสวียนออกไป

พวกเขาตอนนี้แน่นอนว่านอนไม่หลับ ดังนั้นทั้งสามคนจึงไปยังห้องหนังสือของเสิ่นเสวียน

เสี่ยวเยว่หลังจากรินน้ำชาก็ถอยอกไป ปิดประตูให้

"เรื่องวางยา"

ฟู่จาวหนิงเองก็มองเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนไม่รู้ว่าตนเองตอนนี้อยู่อารมณ์ไหน ถ้าหากว่าต้องพูด เขาก็เหมือนจะผ่อนคลายลงได้แล้วจริงๆ หรือเปล่านะ?

"พวกเขาถ้าหากจะพูดโกหก อย่างมากก็คงบอกตรงๆ ว่ามีคนใส่ร้าย ชามนั้นมีคนนำมายัดใส่มือนาง แต่นางกลับบอกว่านางนึกไม่ออก ก็เท่ากับว่ายังไม่ได้พ้นจากข้อสงสัย เรื่องนี้ไม่จำเป็นเลย ดังนั้น เรื่องนี้ควรจะเป็นเรื่องจริง"

เซียวหลันยวนตรวจสอบมาสิบกว่าปีแล้ว คำพูดที่เสิ่นเชี่ยวบอก อันที่จริงส่วนใหญ๋ก็สอดคล้องกับสิ่งที่เขาตรวจสอบมาหลายปี

รวมถึงคนในที่เกิดเหตุบางส่วนในตอนนั้น ก็ยังพูดออกมาตรง เสิ่นเชี่ยวหายไปจากสายตาพวกนาง จนมาถูกพบตัวที่ข้างเตียง ช่วงเวลานี้ก็สอดคล้องกัน

ยิ่งไปกว่านั้นคนเหล่านั้นยังพูดสถานการณ์ของวันนั้นด้วย ว่าเสิ่นเชี่ยวพูดเช่นนั้นจริงๆ

นางถือชามพิษอยู่ ถูกคนมากมายจ้องมอง ลนลานไปหมด เหมือนสมองขาวโพลนไปทั้งผืน

เซียวหลันยวนกุมมือฟู่จาวหนิง "ข้าเชื่อว่าไม่ใช่นางที่กรอกยาพิษข้า"

จากประโยคนี้ของเขา ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกเหมือนหินยักษ์ที่อยู่ในใจมาตลอดถูกปลดออกไปแล้ว