อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1247

ในช่วงยาวนานที่ผ่านมา เรื่องนี้พาดอยู่ระระหว่างพวกเขา ทำให้ส่วนลึกของความรู้สึกพวกเขากลับเหมือนมีกำแพงมากั้นกันไว้ จะอย่างไรก็ไม่อาจใกล้ชิดกันได้เลย

ตอนนี้เซียวหลันยวนพูดมาเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็พลิกกุมมือเขาทันที

ทั้งสองคนมองอีกฝ่าย ในดวงตาสะท้อนหน้าตาของอีกฝ่ายออกมา

"แฮ่ม" เสิ่นเสวียนกระแอมขึ้นมาเสียงหนึ่ง

สนใจเขาหน่อยก็ดีนะ

เขายังอยู่ที่นี่นา สายตาที่พวกเขาสบกันแทบจะเหนียวจนยืดเป็นเส้นอยู่แล้ว

ฟู่จาวหนิงหน้าร้อนผะผ่าว มองไปทางเขา

"ท่านลุง ท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

เสิ่นเสวียนพยักหน้า "ไม่น่าใช่นางที่วางยา พวกเขาไม่รู้ว่าพบเรื่องนี้หรือเปล่า เสิ่นเชี่ยวแม้จะไม่ใช่คนถนัดซ้าย แต่ว่าพอนางใช้ช้อน กลับใช้มือซ้ายขึ้นมา"

"อ๋า?"

"อื๋อ?"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนตะลึงงันไป

เสิ่นเสวียนหัวเราะ "เพราะนางเป็นน้องสาวข้า การสังเกตของข้าส่วนใหญ่เลยอยู่บนตัวนาง ก่อนหน้านี้ข้าเองก็เคยมองพวกเขากินข้าวอยู่"

แล้วยังมองอยู่นอกหน้าต่างตั้งนานสองนาน

"เย็นวันนั้นตอนที่ข้ากับหลันยวนกำลังคุยกันเรื่องนี้ เขาตรวจสอบเรื่องในปีนั้นไว้ละเอียดมาก กระทั่งยังจัดวางคนในจำนวนที่เท่ากันที่ห้องตำหนักนั้นเพื่อดูสถานการณ์อีกด้วย"

เซียวหลันยวนพยักหน้า สายตาเป็นประกายขึ้นทันที

"คนที่แสดงเป็นฮูหยินฟู่หลินซื่อตอนนั้นยืนอยู่ในตำแหน่ง ใช้ท่าทางแบบเดียวกันกับฟู่หลินซื่อยกชามให้ข้าเห็น นางใช้มือซ้ายยกชาม มือขวาถือช้อน"

เรื่องในตอนนั้น เขาตรวจสอบไว้ละเอียดมากจริงๆ

และสาเหตุที่เขามาตรวจสอบไว้ละเอียดขนาดนี้ภายหลัง หาคนในที่เกิดเหตุเมื่อครั้งนั้นแล้วให้พวกเขาระลึกคิด นึกรายละเอียดทั้งหมดออกมา จากนั้นจึงจัดคนให้แสดงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นในสถานที่เดียวกันอีกครั้ง ก็เพราะเขาไม่อยากจะปล่อยฟู่จาวหนิงไป

เขาตรวจสอบไว้อย่างละเอียด ในจิตใต้สำนึกก็คือคิดจะพลิกคดีให้กับฟู่หลินซื่ออยู่แล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน