อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1248

"แล้วก็ ข้ายังเคยถามท่านผู้เฒ่าฟู่แล้ว ท่านผู้เฒ่าฟู่เคยบอกว่า ภรรยาของลูกชายเขาเป็นคนที่ละเอียดอ่อนโยนมาก พวกเด็กๆ เหล่านั้นในตระกูลหลิน ตอนยังเล็กนางก็เคยไปช่วยดูแลอยู่ไม่น้อย แล้วคนเหล่านั้นที่เคยพักอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ พวกพี่สาวญาติห่างๆ ของเจ้าเหล่านั้นน่ะ ตอนเด็กๆ นางก็เคยมาป้อนข้าวให้อยู่บ่อยๆ"

เสิ่นเสวียนเอ่ยเรื่องบางส่วนขึ้นมาอย่างมั่นคง

"ท่านผู้เฒ่าฟู่เคยบอก ว่าพวกแม่แท้ๆ ป้อนได้ไม่ดี แต่นางกลับป้อนได้อย่างละเอียด ไม่ได้ป้อนยัดเข้าเต็มปากให้กับเด็กๆ แต่ว่างานเลี้ยงวังครั้งนั้น พูดกันแต่ว่าหลันยวนถูกกรอกยาใช่ไหม?"

"ใช่" เซียวหลันยวนเองก็ยอมรับตรงๆ

"ใช้คำว่ากรอก แล้วตอนนั้นใบหน้า คอเสื้อกับคอของเจ้าก็คงจะต้องสกปรกไปหมดใช่ไหม?"

"ใช่"

"ดังนั้นจุดนี้ก็ไม่สอดคล้องกับนิสัยของนาง"

เซียวหลันยวนพยักหน้า

"ข้าเชื่อ ว่าไม่ใช่นางที่กรอกพิษให้กับข้า"

"เป็นไปได้มากว่าตอนที่นางไปถึง มีคนยัดชามให้กับนาง จากนั้นก็ใช้วิธีการอะไรทำให้นางสมองโล่ง ลืมเรื่องก่อนหน้าไป หรือบางทีตอนนั้นนางอาจกำลังป่วยพอดี หรือก็คือช่วงที่แต่ก่อนในหัวตนเองมักมีภาพแปลกๆ ปรากฏออกมาอยู่เสมอนั่นเอง"

เสิ่นเสวียนพูดถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ถามขึ้น "ท่านลุง นี่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่นางถูกพาตัวไปตั้งแต่เด็กไหม?"

"เป็นไปได้"

เสิ่นเสวียนอันที่จริงก็คิดเช่นนี้

"ก่อนที่นางจะถูกคนพาไปตอนนั้น เป็นไปได้มากว่าจะถูกคนยกชามแล้วใช้ช้อนป้อนอะไรเข้าไป"

"เฮ้อ"

เสิ่นเสวียนถอนหายใจ "มาทีละเรื่องเถอะ เรื่องนี้ยังไม่ต้องไปตรวจสอบ ดูจากสภาพของพวกเขา ช่วงสิบกว่าปี้นี้คงลำบากมาไม่น้อยเลย จาวหนิง เจ้าจะให้อภัยพวกเขาไหม?"

"ให้อภัยอะไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอย่างไร

ความยากลำบากของคุณหนูฟู่ในช่วงสิบกว่านี้นี้มันก็ผ่านไปแล้ว ส่วนตัวนาง...

นางตอนนี้อันที่จริงอารมณ์เองก็ค่อนข้างสงบอยู่นะ

"ท่านปู่จะดีใจมาก ไหนจะเสี่ยวเฟยอีก"

"ถ้าพวกเจ้าจะไปงานประชุมหมอใหญ่แล้วไม่อยากพาพวกเขาไป ให้พวกเขาอยู่ที่ต้าชื่อก่อนก็ได้"

เซียวหลันยวนกอดนาง "เพราะว่าเจ้าตอนนี้เป็นภรรยาของข้าไง เจ้าเคยบอก ว่าคู่รักถึงจะเป็นคนที่อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต พ่อแม่กับลูกๆ ต่างล้วนมีชีวิตของตนเอง"

ดังนั้น หลังจากแต่งงาน ทั้งชีวิตที่สำคัญที่สุดกับตนเองก็คือคู่รัก

เขาอยู่ในใจของจาวหนิง สำคัญกว่าฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว เขาอยู่เป็นอันดับแรกเลยนะ ดังนั้นเขาจึงชนะไง

เขาเป็นผู้ชนะ แล้วจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับผู้แพ้เพื่ออะไร?

ฟู่จาวหนิงเข้าใจความคิดเขาแล้ว อดพังพาบไปบนหน้าอกเขาแล้วหัวเราะร่าขึ้นไม่ได้

การหัวเราะครั้งนี้ กำแพงไร้รูปร่างระหว่างทั้งสองคนก็สลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

"ท่านพูดถูกต้องเลย ขอแค่ท่านไม่หักหลังข้า ท่านก็จะเป็นผู้ชนะ"

ในยามราตรี ฟู่จาวหนิงหาวหวอดในอ้อมกอดเขา

"วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน" นางตบเบาๆ ที่หน้าอกเขา ดวงตาลืมไม่ขึ้นแล้ว เสียงเองก็งัวเงีย "คืนแต่งงานของพวกเราคงต้องยืดออกไปอีก ท่านทน ทน..."

ยังไม่ทันพูดจบนางก็หลับไปแล้ว