อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1255

"เรื่องลุงคนโตของเจ้า ข้าจะจับตาไว้ให้ เจ้าเองก็ยุ่งมากพอแล้ว ฟังลุงเถอะ ออกจากต้าชื่อไปก่อนดีกว่า"

เซียวหลันยวนเดินเข้ามา กุมมือฟู่จาวหนิงไว้

"หนิงหนิง พวกเราไปสมาคมหมอใหญ่เถอะ"

เดิมทีฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าไม่ต้องไปไวนัก แต่ว่าตอนนี้เสิ่นเสวียนวิเคราะห์ให้นางออกไปแล้ว นางก็ทำได้แค่ต้องเชื่อฟัง

"เช่นนั้นพวกเขา..."

ฟู่จาวหนิงมองไปทางด้านที่พวกฟู่จิ้นเชินอยู่

เซียวหลันยวนพูดต่อมาให้ "พวกเขารออีกสามวันได้ หลังจากร่างกายดีขึ้นค่อยออกเดินทาง ข้าทิ้งองครักษ์เงามังกรไว้แล้ว ถึงตอนนั้นจะส่งพวกเขากลับเมืองหลวงแคว้นเจาเอง"

แม้ว่าเขาจะเชื่อว่าการวางยาครั้งนั้นไม่เกี่ยวขอ้งกับเสิ่นเชี่ยว แต่ก็ยังไม่อยากร่วมเดินทางกับพวกเขา

นั่นเป็นพ่อตาแม่ยายเลยนะ ถ้าตลอดทางเอาแต่มาใช้สายตาที่ยากจะอธิบายจ้องมองเขา เขาจะใกล้ชิดกับจาวหนิงอย่างไรกัน?

แล้วเขาเองก็ไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงคอยดูแลพวกเขาไปตลอดทางด้วย

พวกเขาเองก็ไม่เคยเลี้ยงดูนางมาเลยสักวัน ตอนนี้ถือดีอย่างไรให้นางมาคอยดูแลตลอดทาง? เขาเป็นห่วงว่านางเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

"การจัดวางของหลันยวนใช้ได้" เสิ่นเสวียนเองก็เอ่ยขึ้น "ตากับยายของเจ้าก็มาเมืองหลวงจักรพรรดิพอดี ข้าอยากให้พวกเขามาเจอกับอาเชี่ยวเสียหน่อย"

"ท่านลุง ท่านไปทำความรู้จักกับนางแล้วหรือ?"

"ตากับยายของเจ้าอายุมากแล้ว ต้องให้พวกเขาได้เจอกันก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์ตอนนั้น"

ดูก่อนว่าจะให้รู้จักกันดีไหม

ฟู่จาวหนิงพอเห็นว่าการจัดวางของพวกเขาเสร็จแล้ว จึงไม่พูดอะไรอีก พยักหน้า

พวกเขาจึงไม่อยู่ต่ออีก ช่วงบ่ายก็แอบออกไปจากเมืองหลวงจักรพรรดิ

และตอนพวกเขาเพิ่งออกจากเมืองหลวงไปได้หนึ่งชั่วยามกว่า คนขององค์จักรพรรดิก็ไปยังร้านหนึ่งของตระกูลเสิ่น คิดจะเรียกฟู่จาวหนิงเข้าวัง

พวกเขาหาสวนคะนึงไม่พบ แต่ก็ยังขุดร้านนี้ของตระกูลเสิ่นออกมาได้

"ข้าคิดถึงนางแล้ว" เหอเซี่ยนอันเอ่ยขึ้นหงอยๆ

ผิงเหอกงตกใจสะดุ้งโหยง "อะไร? คิดถึงใคร?"

"คิดถึงพี่หญิงฟู่น่ะสิ ไม่ได้หรือ?" เหอเซี่ยนอันย้อนเขาไปคำหนึ่ง "ข้าคิดถึงนาง"

ผิงเหอกงตบลงไปบนหัวเขา

"นางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนนะ! เจ้าคิดอะไรของเจ้ากัน!"

เหอเซี่ยนอันกัดฟันไม่พูดจา

แต่ว่าเขาก็คิดถึงฟู่จาวหนิงจริงๆ ฟู่จาวหนิงราวกับเป็นแสงสว่างดวงหนึ่งที่ส่องมาในความมืดของเขา นางทำให้เขาเดินได้ใหม่อีกครั้ง นางมีความหมายต่อเขาและเขาจะไม่มีวันลืม

ผิงเหอกงคะเนในใจ เขาก็รู้สึกโชคดีอีกครั้งที่ฟู่จาวหนิงไปแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงถูกบีบให้เข้าวังแน่ องค์จักรพรรดิคงสนใจนางขึ้นเป็นแน่

เขาเป็นพี่เขยขององค์จักรพรรดิ เขาเข้าใจตัวจักรพรรดิเป็ฯยอ่างดี