อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1256

"ท่านพ่อ พี่หญิงฟู่บอกว่า เสิ่นเสวียนคือลุงของนาง" เหอเซียนอันจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นกับผิงเหอกง

ผิงเหอกงใจเต้นขึ้นมา

"ไม่ใช่แค่เรียกกันเพราะสนิทหรอกหรือ?"

"ไม่ใช่ นางบอกกับข้าอย่างตั้งใจเลย เสิ่นเสวียนคือลุงของนาง"

เหอเซี่ยนอันพูด หยิบหนังสือเล่มหนึ่งในมือออกมา กลยุทธ์ทางการทหาร ก่อนที่ฟู่จาวหนิงจะออกไปยังพูดคำพูดมาส่วนหนึ่ง ถ้าแต่ก่อนคนอื่นมาพูดอะไรเขาก็ฟังไม่เข้าหูทั้งนั้น แต่ไม่รู้ทำไมสิ่งที่ฟู่จาวหนิงบอกกับเขา เขาฟังเข้าไปจนหมด

"นางทำไมถึงมาพูดกับเจ้าเรื่องนี้กัน?" ผิงเหอกงดวงตามีความสงสัย

เหอเซี่ยนอันเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง ร้องเฮอะขึ้นมา "ท่านอย่าคิดมากเลย ก็แค่ข้าไปถามนางเองเท่านั้น ตอนนั้นข้าพูดกับนาง ว่าแม่ข้าเป็นองค์หญิงใหญ่ พี่สาวขององค์จักรพรรดิ ถ้านางอยากจะอยู่ในต้าชื่อข้าช่วยนางได้ แล้วจะเปิดโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงจักรพรรดิให้ หลังจากนี้กระทั่งองค์จักรพรรดิก็ยังจะกลายเป็นภูเขาที่พึ่งพาสำหรับนาง จะไม่มีใครมาหาเรื่องให้นางต้องลำบากใจ"

ผิงเหอกง:แม่ของเจ้าคงได้ขอบคุณเจ้าแน่!

เจ้าเด็กโง่คนนี้ องค์จักรพรรดิยังแสดงความเคารพต่อแม่ของเขาที่เป็นพี่สาวคนโตอย่างผิวเผินเท่านั้น เขายังคิดว่าสามารถหยิบยืมความสัมพันธ์ชั้นนี้ให้องค์จักรพรรดิคุ้มครองคนอื่นได้หรือ?

คิดเกินตัวไปแล้วกระมัง?

ผิงเหอกงกำลังด่าจะด่าลูกชาย ก็ได้ยินเหอเซี่ยนอันพูดต่อมาว่า "แต่ว่าพี่หญิงฟู่พอได้ยินข้าพูดก็บอกว่า เสิ่นเสวียนเป็นลุงของนาง ความสัมพันธ์กับองค์จักรพรรดิก็น่าจะไม่ดีเอามากๆ นางเองก็ไม่อยากเข้าใกล้องค์จักรพรรดินัก"

"นางพูดอย่างนี้จริงหรือ?" ผิงเหอกงรู้สึกตกตะลึง ฟู่จาวหนิงตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยหรือ?

"ใช่สิ พี่หญิงฟู่ยังบอกอีกว่า ถ้าพวกเรากลัวจะต้องไปเกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่น เช่นนั้นหลังจากนี้ก็ต้องห่างจากพวกเขาหน่อย ส่วนเรื่องที่รักษาขาข้าจนหาย แลกกับการที่หลังจากนี้พวกเราไม่ไปซ้ำเติมเรื่องของตระกูลเสิ่นก็พอ"

เหอเซี่ยนอันก่อนหน้านี้เป็นคุณชายน้อยที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินคนหนึ่ง แต่ว่าหนึ่งปีครึ่งที่ข้าพิการไปก็ทำให้เขาเติบโตขึ้นมาก แล้วยังมองเห็นด้านความเย็นชาและอบอุ่นของคนมาไม่น้อย

เขาเดิมทีคิดว่าตนเองจะพิการอย่างนี้ต่อไปแล้ว ใครจะรู้ว่าฟู่จาวหนิงแค่ไม่กี่วันก็รักษาขาเขาจนดีขึ้น แล้วยังช่วยชีวิตหลินต๋ากับหลิวเกาไหลอีก

หลินต๋าหลิวเกาไหลพวกเขาครั้งนี้แล้วที่เจอเขายังบอกว่า เขาไปเล่นกับพวกเขาอีกไม่ได้แล้ว ดูท่ามิตรภาพเองก็คงจะไม่ได้ยืนยาวอีกเท่าไรแล้ว

"ข้าเองก็ไม่ได้จะเป็นเด็กไปตลอดนี่ ข้าเองก็จะเติบโต และจะเปลี่ยนเป็นคนที่เก่งกาจ ท่านพ่อ ท่านคอยดูก็แล้วกัน"

ตอนที่เหอเซี่ยนอันพูดประโยคนี้ใบหน้าน้อยก็เหมือนจะมีแสงเปล่งประกาย

ผิงเหอกงรู้สึกสั่นข้นมาฉับพลัน

ก่อนหน้านี้เขาพูดให้ลูกชายไปเรียนหนังสือจนปากเปียกปากแฉะ จะให้เขาเรียนยุทธ์ ให้เขาฝึกขี่ม้ายิ่งธนู จะให้เขาพยายามแล้วเติบใหญ่เป็นเจ้าคนนายคนภายหลัง แต่ลูกชายก็ไม่ฟังเขาเลย ทุกวันเอาแต่ออกไปเที่ยวเล่นกับเจ้าเด็กพวกนั้น ตอนนี้กลับดูเหมือนจะตั้งใจขึ้นเสียแล้วหรือ?

นี่ถือเป็นคุณความดีของฟู่จาวหนิงไหมนะ?

กลับมาถึงห้องหนังสือ เขาก็เขียนจดหมายถึงน้าเขยคนโตฉบับหนึ่ง ให้เขาจะต้องดูแลเสิ่นฉยงที่ถูกเนรเทศไปที่เมืองหมานให้ได้

บ้านตระกูลหลิวกับตระกูลหลินเองก็มีสภาพใกล้เคียงกัน

"หมอเทวดาฟู่เป็นประชายาอ๋องเจวี้ยนของแคว้นเจา"