อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1258

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจู่ๆ ก็จะถามเช่นนี้

"ใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนเห็นนางไม่ตอบ จึงถามมาอีกครั้ง

"ใช่สิ"

ฟู่จาวหนิงมองเขาเหมือนจะใส่ใจกับคำตอบนี้มาก จึงพยักหน้าให้อย่างจริงใจ

นางยังไม่เคยเห็นหน้าตาของเซียวหลันยวนตอนที่สมบูรณ์เลย แต่ตอนนี้เหลืออยู่แค่แผลเป็นพิษเล็กๆ เท่านั้น หลักๆ คือมองออกแล้ว

เขามีคิ้วเข้ม สั่นจมูกโด่งราวมีด ริมฝีปากสวยงาม ใบหน้าเรียบเนียนคมชัด ดวงตาลึกซึ้ง ราวกับฟ้าราตรีประดับด้วยแสงดาว

ใบหน้าเซียวหลันยวนนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ ยิ่งไปกว่นั้นยังเป็นแบบที่นางชอบด้วย

รูปตาจมูกริมฝีปากของเขา และยังคางที่ทั้งแข็งแกร่งอ่อนโยนนั่นก็ตรงกับเสปกของนางพอดี เป็นแบบที่นางชอบมากที่สุด

ฟู่จาวหนิงกระทั่งรู้สึกว่า ตนเองตอนแรกแม้จะไปขอแต่งงานกับเขาเพราะตัวตนฐานะ แต่ต่อมาก็ยืนหยัดได้เพราะหน้าตาของเขาจริงๆ

ไม่เช่นนั้นพวกเขาที่ยังมีความสัมพันธ์แบบคู่แค้นเช่นนี้ นางคงจะหาวิธีการปลีกตัวออกจากเขานานแล้วถึงจะถูก

"ท่านเป็นแบบที่ข้าชอบมากที่สุด"

เซียวหลันยวนมองนางนิ่ง แสงดาวในดวงตาราวกับทำให้ใจของคนอุ่นวาบขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงแทบจะจมลงไปในดวงตาของเขา

แต่นางชะงักไปครู่หนึ่ง ทำตัวนิ่งแล้วขยับท่าทางบนมือต่อ

"จู่ๆ จะพูดขึ้นมาทำไมหรือ?"

เซียวหลันยวนไม่ตอบ

อันที่จริงเขายังปิดบังนางอยู่เรื่องหนึ่ง

องค์ชายสองก่อนหน้านี้พบตัวฟู่จาวหนิงแล้ว แต่ถูกองครักษ์เงามังกรสกัดเอาไว้ องครักษ์เงามังกรทำร้ายองครักษ์ลับข้างกายองค์ชายสอง แต่กระทั่งตัวตนฐานะก็ยังไม่เผยออกมา

ทว่าองค์ชายสองตกใจมาก ถอยกลับไปทันที

แต่เขาก็หาเสิ่นเสวียนเจอแล้ว

เซียวหลันยวนดึงสติกลับมา ยืนมือออกไปกอดนางไว้ในอ้อมอก ก้มหน้าจรดลงไปที่ริมฝีปากนาง แค่แตะๆ เมื่อครู่จะไปพอได้อย่างไรกัน?

ฟู่จาวหนิงถูกจูบจนตัวอ่อนระทวย

ตอนที่มือของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อ นางถึงดึงสติกลับ ถอยห่างออกมาหน่อยๆ ลมหายใจสับสน "ข้าเปลี่ยนยาให้ท่านยังไม่ได้ล้างมือเลย"

เซียวหลันยวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที

เขามองนางนิ่ง พอเห็นวางหางตาแดงเล็กน้อย แก้มแดงราวกับลูกท้อ ริมฝีปากหยดย้อย สีหน้าดูเย้ายวน ร่างกายเกร็งตึงไปหมด

เขาเอาหน้าผากมาแตะหน้าผากนาง พยายามสงบลมหายใจ

"ถัดจากนี้ยังต้องเดินทางอีกไกล ข้าแค่กลัววันจะอัดอั้นจนเกิดปัญหา" เขาถอนหายใจพูดออกมา

ฟู่จาวหนิงได้ยินอาการกดดันในน้ำเสียงเขา ดูแล้วน่าขันหน่อยๆ

"ข้าเองก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้เสียหน่อย แต่ตอนที่อยู่ในสวนคะนึงท่านไม่ยอมเองต่างหาก พอออกจากเมืองหลวงแล้วบอกว่าระหว่างทางจะพักตามอำเภอใจไม่ได้..."

"ใจร้ายเหลือเกิน ตอนอยู่ที่สวนคะนึงไม่ใช่ว่าข้าเห็นใจที่เจ้าเหนื่อยหรอกหรือ?"