อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1259

เซียวหลันยวนรู้สึกจำใจเหลือเกิน

วันคืนเหล่านั้นในเมืองหลวงจักรพรรดิ วันไหนบ้างที่นางไม่ยุ่งจนเท้าแทบไม่แตะพื้น? ในสถานการณ์เช่นนั้นเขาจะไปทรมานนางอีกได้อย่างไร?

หลังจากออกจากเมืองหลวง เขาก็พบปัญหานี้อีก พวกเขาต้องอยู่บนเส้นทางตลอด

ต่อให้ไปถึงเมืองจี้ ก็ญังต้องพักในโรงเตี๊ยม

ครั้งแรกของเขากับจาวหนิง ต้องไม่ใช่แบบนี้

"ท่านอาจารย์บอกว่า ที่เมืองจี้มีสาขาของพันธมิตรโอสถใต้หล้า ถึงตอนนั้นพกวเราไปพักที่พันธมิตรโอสถได้"

ฟู่จาวหนิงมองเขา ในดวงตาเผยประกายยิ้ม

"นั่นก็ยังเป็นสถานที่ของคนอื่น ไม่สะดวกเอาเสียเลย แล้วยังไม่ยุติธรรมกับเจ้าด้วย"

เซียวหลันยวนอยากให้ครั้งแรกของพวกเขาอยู่ที่บ้านตนเอง อยู่บนเตียงไม้ที่กว้างหน่อย บนผ้าห่มสีแดง มีเทียนแดงมงคล

ไม่มีคนมารบกวน สามารถหวานชื่นกันได้อย่างสุดอารมณ์

นิสัยประหลาดนี้ของเขา ฟู่จาวหนิงก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

"เช่นนั้นท่านก็ทนเอาหน่อยแล้วกัน"

ฟู่จาวหนิงผละออกจากตัวเขานั่งขึ้นมา หยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดมือ

เซียวหลันยวนเข้ามาหา จูบลงไปที่ต้นคอของนาง

ระหว่างทั้งสองคนพอไม่มีเรื่องที่เสิ่นเชี่ยววางยาในครั้งนั้น ความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นพอควร ก่อนหน้านี้แม้จะบอกว่าไม่สงผลกระทบ แต่อันที่จริงในสัญชาตญาณก็ยังมีความต่างอยู่ จึงพยายามสะกดตัวเองไว้

ตอนนี้เซียวหลันยวนอยากจะจูบกอดนางตลอดเวลา แค่จูบครั้งเดียวก็อาจจะควบคุมไม่อยู่

แต่ก็ยังต้องอดกลั้น จะร้องขอภายนอกอย่างเปิดเผยไม่ได้ จึงทำได้แค่พยายามระงับไฟในตัวเองเอาไว้

ฟู่จาวหนิงเห็นเขาอดกลั้นอย่างทรมาน จึงเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ "ให้ข้าช่วยท่านไหม?" นางยื่นมือออกมาโบกๆ

เซียวหลันยวนเข้าใจความหมายของนาง เลือดลมพลุ่งพล่านทันที

"ข้าออกไปขี่ม้ารับลมหน่อย!"

เพราะที่นี่เป็นสถานที่ที่เขากลับมาพักอยู่หลายครั้ง ยิ่งไปกว่นั้นที่นี่ยังมีศิษย์ของเขาอยู่ด้วย

ผู้ดูแลที่นี่เป็นชายกลางคนมีหนวดเครา ดูแล้วสุขุมมั่นคง พอเห็นผู้อาวุโสจี้ก็รีบเข้ามาคารวะ

"คารวะท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์เดินทางมาคงเหนื่อยแย่"

ผู้อาวุโสจี้พอเห็นเขาก็รีบกวักมือเรียกฟู่จาวหนิง

"จาวหนิงมานี่ๆ มาพบศิษย์พี่สองของเจ้าเร็ว"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้จึงได้เห็นศิษย์พี่เป็นครั้งแรก

"ศิษย์พี่รองของเจ้าต่งฮ่วนจือ ฮ่วนจือ นี่เป็นศิษย์น้องเล็กของเจ้า นางยอดเยี่ยมทั้งการแพทย์และยาสมุนไพร ฝีมืออยู่เหนือเจ้าขึ้นไปอีก เจ้าก็อย่าเอาความเป็นศิษย์พี่มารังแกนางล่ะ!"

ผู้อาวุโสจี้กำชับศิษย์คนรองอย่างตั้งใจ

ฟู่จาวหนิงจนใจ "ท่านอาจารย์ ท่านอย่าสร้างศัตรูให้ข้าสิ"

นางอายุน้อยกว่าศิษย์พี่รองตั้งสิบกว่าปีได้กระมัง พอเจอหน้ากันก็บอกว่านางมีฝีมือเหนือกว่าศิษย์พี่เลยหรือ?