อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1260

"ศิษย์พี่รองของเจ้าไม่ติดใจหรอก" ผู้อาวุโสจี้โบกไม้โบกมือไม่ใส่ใจ

ต่งฮ่วนจือหัวเราะขึ้นมา คารวะให้กับฟู่จาวหนิง ดูแล้วก็ไม่ได้ติดใจอะไรจริงๆ

"ศิษย์น้องหญิง ได้ยินคำเล่าลือมาตลอด เพิ่งได้มาพบหน้ากัน ท่านอาจารย์ปีที่แล้วเขียนจดหมายหาพวกเรา บนจดหมายมีแต่คำชมตัวเจ้า วันนี้พอได้เห็น ก็รู้สึกว่าท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเกินจริงเลย"

"คารวะศิษย์พี่รอง ข้าเองก็ยังรู้จักวัตถุดิบยาไม่เยอะเท่าไรนัก ช่วงนี้คงต้องศึกษาจากศิษย์พี่รองให้มาก ถึงตอนนั้นศิษย์พี่รองอย่าได้รำคาญตัวข้าเลย"

ฟู่จาวหนิงไม่พูดถึงวิชาแพทย์ของนาง วิชาแพทย์ของนางถือว่าไม่เลวนัก

แต่ถ้าพูดถึงวัตถุดิบยา นางยังไม่รู้จักอีกมากจริงๆ

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็มีวัตถุดิบยามากมายที่ในยุคสมัยนั้นของนางไม่มีทางได้พบเห็น

"เจ้าถามเขาเอาก็พอ"

ผู้อาวุโสจี้ยื่นมือมาตบไหล่ต่งฮ่วนจือ

"ใช่ ศิษย์น้องหญิงมาถามข้าได้ตลอดเลยนะ ข้าจะตอบให้ทุกอย่างที่ข้ารู้"

"เอาล่ะเอาล่ะ พวกเขาเดินทางมาเหนื่อยแล้ว ให้พวกเขาไปพักผ่อนกันก่อน"

ต่งฮ่วนจือมองไปทางเซียวหลันยวนที่ตามอยู่ด้านหลังฟู่จาวหนิงมาตลอด

เซียวหลันยวนสวมหน้ากากอยู่

"อ๋องเจวี้ยน?"

หืม?

ฟู่จาวหนิงมองต่งฮ่วนจือ

ผู้อาวุโสจี้กระโดดเหยง "ข้าพูดเมื่อไรกันว่าเขาคืออ๋องเจวี้ยน?" เขายังไม่ได้แนะนำเลยนี่

ต่งฮ่วนจือยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งออกมาให้อย่างจำใจ

"เมืองหลวงจักรพรรดิทางนั้นส่งคำสั่งมาเมื่อเช้า ทั้งถนนแปะรูปนี้เอาไว้ ด้านบนเขียนไว้ชัดเจน ว่าถ้าหากพบคนผู้นี้ ให้รีบแจ้งจวนทางการ จะได้รับเงินรางวัลร้อยตำลึง"

ฟู่จาวหนิงรับไปดู เปิดออกอ่าน ด้านบนวาดเซียวหลันยวนไว้จริงๆ...สภาพตอนที่สวมหน้ากาก

หน้ากากนี้ของเขาถูกวาดไว้อย่างชัดเจน

ต่งฮ่วนจือแอบร้องออกมาว่าแย่แล้ว เดินหน้าขึ้นบัง บังสายตาของนางไว้

"ศิษย์น้องหญิง เจ้าพาอ๋องเจวี้ยนไปพักก่อน มีเรื่องอะไรก็บอกกับผู้ดูแลเลย" เขาชี้ไปยังหญิงสาวคนหนึ่ง

"คนนี้คือป้าหยาง คอยดูแลเรือนหลัง"

"ท่านอาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกข้าขอตัวไปเก็บข้าวของก่อนนะ" ฟู่จาวหนิงบอกกับผู้อาวุโสจี้

พวกเขาไม่คิดจะแนะนำหญิงสาวคนนั้น นางเองก็จะไม่ถามเหมือนกัน

"ไปเถอะ"

ป้าหยางพาพวกเขาออกมา ตอนที่เดินผ่านสาวน้อยคนนั้น สาวน้อยก็หันหน้ามา สายตาไล่ตามหลังพวกเขาไป

หลังจากเดินมาพักหนึ่ง ฟู่จาวหนิงกระทั่งรู้สึกว่าสายตาของนางยังแปะอยู่ที่แผ่นหลัง

นางยื่นมือไปกอดแขนของเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนตกใจหน่อยๆ หันหน้ามามองนาง