อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1261

ข้างนอกต่อหน้าคนอื่น ยังไม่เคยเห็นฟู่จาวหนิงมีท่าทีสาวน้อยแบบนี้กับเขามาก่อนเลย แต่ว่าเขาก็ชอบอยู่นะ ถูกนางกอดแขนเดินแบบนี้ รู้สึกเหมือนเป็นที่พึ่งและเป็นที่รักของเธอทั้งดวงใจเลย

ใจของเซียวหลันยวนร้อนวูบขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงได้ยินเสียงลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างชัดเจน เงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ และสบเข้ากับสายตาลึกซึ้งของเขา

ไม่หรอกกระมัง? แค่คล้องแขนเดินก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์แล้วหรือ?

สายตาข้างหลังนางลืมไปเลยทันที

ผู้อาวุโสจี้มองไปยังสาวน้อยคนนั้น เหล่มองศิษย์คนรองอีกครั้ง

ต่งฮ่วนจือพูดเสียงต่ำกับเขาสองคำ "ท่านอาจารย์ นี่คือคนที่ข้าเคยบอกท่านเมื่อครั้งนั้นไง เฉินฮ่าวจู"

"นี่เจ้าบอกว่าเป็นฮูหยินที่ปักภาพดอกโบตั๋นแล้วดึงดูดผีเสื้อเข้ามาได้ คนที่ตัวตนลึกลับคนนั้นน่ะหรือ?"

"อันนั้นเป็นแม่ของนาง"

ท่านอาจารย์จงใจใช่ไหมเนี่ย นั่นมันฮูหยินเลยนะ เฉินฮ่าวจูตรงนี้เพิ่งจะอายุสิบห้าสิบหกเอง

"ตอนนั้นเจ้ารับพวกนางแม่ลูกเข้ามา ข้าเองก็เตือนเจ้าแล้วว่าให้ระวังเรื่องขอบเขตไว้ เจ้ารับแม่ลูกของใครเข้ามาแต่ดันดึงไว้ข้างกายตั้งสี่ปีเลยหรือ?"

ต่งฮ่วนจือเขียนจดหมายเล่าถึงแม่ลูกคู่นี้ คือเมื่อสี่ปีก่อน

ปีที่แล้วผู้อาวุโสจี้เองก็มาเมืองจี้แล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนั้นเขาก็ดูเร่งรีบมาก จึงไม่ทันได้เจอกับแม่ลูกคู่นี้ จึงนึกไม่ออก

ยังคิดว่าต่งฮ่วนจือพาออกไปลงหลักปักฐานที่ไหนแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าแม่ลูกจะยังอยู่ในพันธมิตรโอสถ?

"ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ข้ากลับไปจะบอกกับท่านอย่างละเอียด ท่านคงจะเหนื่อยแล้วแน่ๆ ข้าพาท่านไปพักดีกว่า"

ต่งฮ่วนจือรีบพาผู้อาวุโสจี้เดินออกไป

ทางนั้น เฉินฮ่าวจูเดิมทีคิดจะเข้ามาทักทายผู้อาวุโสจี้ ผลคือต่งฮ่วนจือไม่ยอมให้นางเข้าไป แล้วยังรีบร้อนพาผู้อาวุโสจี้ออกไปอีก นางกัดริมฝีปากขึ้นมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

ข้างๆ มีสาวใช้อายุสิบสามสิบสี่อยู่คนหนึ่ง ถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ "แม่นาง ทำไมเขาถึงไม่พาท่านไปหาผู้อาวุโสจี้ล่ะ?"

"ลุงต่งคงจะมาเหตุผลของเขาอยู่"

เฉินฮ่าวจูก้มอหน้าสะกดอาหารจะร้องไห้ ถามสาวใช้ขึ้นมาอีกว่า "เฉ่าเอ๋อร์ เจ้ารู้จักคนเมื่อครู่ไหม...แม่นางคนนั้นน่ะ?"

นางเดิมทีคิดจะถามถึงคุณชายคนนั้น

เซียวหลันยวนพอเข้ามาแล้วเอาแต่จ้องเตียงทำไมกัน!

แล้วก็ สายตาประมาณว่า "เรียบง่ายตามคาด" ของเขานั่นมันอะไรกัน?

ไม่ใช่ว่าเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้วหรือ ว่าสาขาของพันธมิตรโอสถนี้เป็นแค่สถานที่ยืมพัก คงจะทำอะไรไม่ได้หรอกจริงไหม?

เอาจริงๆ ก็รู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง

นางอยากจะขำขึ้นมาทันที พุ่งตัวเข้าไปหา ใช้ไหล่สะกิดเขาเบาๆ

"เมื่อครู่อ๋องเจวี้ยนจู่ๆ ก็ปลดหน้ากากลง เพราะเห็นสาวสวยตัวน้อยแล้วอยากจะล่อลวงนางใช่ไหม?"

เขาปลดหน้ากากลงกะทันหัน ใบหน้านี้มันก็หล่อเหลาจนน่าตกใจจริงๆ

สาวน้อยคนนั้นไม่มีความสามารถจะป้องกันเลย ฟู่จาวหนิงเห็นสายตานางเหม่อลอยไปไกลแล้ว

ใบหน้านี้ของเซียวหลันยวนถ้าฟื้นกลับมาดังเดิม ไม่รู้ว่าจะล่อลวงหญิงสาวได้อีกแค่ไหน

"พูดอะไรไร้สาระ"