อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1263

"ทราบ"

ไป๋หูแม้จะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังหมุนตัวเดินออกไป

"ดื่มชาหน่อยไหม?" เซียวหลันยวนมองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงรีบไปนั่งลงข้างโต๊ะ ขายหน้า ขายหน้าจริงๆ นี่นางถูกจูบจนมึนหัวควบคุมไม่ได้เลยหรือนี่

เซียวหลันยวนมองสภาพนางแล้วอดหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้

อีกด้านหนึ่ง ในเรือนเล็กหลังหนึ่งข้างๆ พันธมิตรโอสถ เฉินฮ่าวปิงยกเท้าเดินเข้าไปในห้องอุ่น และเจอกับแม่ของนางที่กำลังเย็บปักถักร้อยอยู่ริมหน้าต่าง

ฮูหยินเฉินอายุสามสิบต้นๆ ผมดำราวกับเมฆเบา ถูกกดไว้ด้วยปิ่นไข่มุกงาม ดูอ่อนหวานทรงสง่า มองแล้วเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนมากคนหนึ่ง

เข็มในมือนางเหมือนกำลังเริงระบำ ยกขึ้นปักลง เต็มไปด้วยความงาม

บทกรอบปักเย็บ รูปดอกบ๊วยกลางหิมะประณีตที่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ ดอกบ๊วยแต่ละดอกนั้นก็ดูราวกับมีชีวิต จนแทบจะได้กลิ่นหอมของดอกบ๊วยเลยอย่างไรอย่างนั้น

"ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าบอกท่านไปแล้วหรือ? ว่าอย่านั่งปักนานนัก ท่านต้องลุกออกไปเดินบ้าง ไม่ใช่นั่นสุขภาพท่านจะรับไม่ไหวเอานะ"

เฉินฮ่าวปิงรีบเดินเข้ามา กดมือของนางลง ไม่ยอมให้นางปักต่อ

ฮูหยินเฉินเงยหน้ามองนาง ยิ้มให้นางอย่างอบอุ่น "ได้ได้ได้ ข้าฟังเจ้าก็แล้วกัน"

"ไม่ใช่ว่าฟังข้า แต่ฟังลุงต่งต่างหาก ลุงต่งไม่ใช่คอยเตือนท่านอยู่ตลอดหรือ?"

พอได้ยินชื่อต่งฮ่วนจือ ดวงตาฮูหยินเฉินก็เขินอายเล็กน้อย นางวางเข็มลง หมุนตัวมากุมมือลูกสาวไว้

"แม่อยากจะปักอีกหลายๆ รูป แล้วสะสมเงินสินสอดให้กับเจ้า ลุงต่งของเจ้ารับปากข้าไว้แล้ว ว่าจะช่วยเจ้าคนหาคนดีดีให้ สินสอดของเจ้าจึงต้องมีมากหน่อย เขาทางนั้นจะได้หาคนที่ดีหน่อยได้ด้วย"

ในสมองเฉินฮ่าวปิงมีภาพชายหนุ่มสูงส่งไร้เทียมทานที่เจอเมื่อครู่ลอยขึ้นมา

นางหน้าร้อนวูบ

แม้ผู้ชายคนนั้นหน้าฝั่งหนึ่งจะมีผ้าทำแผลแปะไว้ แต่ว่า...

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน