อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1264

ผู้อาวุโสจี้พักผ่อนไปครู่หนึ่ง พอได้ยินต่งฮ่วนจือรายงานถึงสถานการณ์ของสาขาเมืองจี้ในช่วงหนึ่งปีนี้

แล้วยังพูดถึงวัตถุดิบยาที่พ่อค้ายาเหล่านั้นได้รับมาด้วย

"พ่อค้ายาพวกนั้นมักจะไปหมู่บ้านรอบๆ นี้รวบรวมวัตถุดิบยา แล้วช่วงนี้จู่ๆ ก็เข้าไปในหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่งโดยที่ไม่ตั้งใจ แล้วยังพูดถึงหมู่บ้านแห่งนั้นจนน่าขนลุกขึ้นมาอีก"

"โอ๋?"

"ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครได้ยินชื่อหมู่บ้านนั้นมาก่อน จึงยังไม่เคยมีใครเข้าไป ครั้งนี้พ่อค้ายาพวกนั้นเนื่องจากหลงทางในภูเขาเพราะหมอกลวงตา พอเดินไปเดินมา จู่ๆ ก็ว่าที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งซ่อนอยู่ ในหมู่บ้านมีวัตถุดิบยาล้ำค่าอยู่มากมาย ทุกคนล้วนดีใจกันยกใหญ่ จึงซื้อมาทั้งหมดเลย"

ต่งฮ่วนจือนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็เสียดายหน่อยๆ

"น่าเสียดายที่คนของพันธมิตรโอสถไม่ได้ไป แต่ว่า หลังจากพ่อค้าเหล่านัน้กลับมาวัตถุดิบยาส่วนใหญ่ก็ยังมาขายให้พวกเรา เพียงแต่มีวัตถุดิบยาบางอย่างข้าไม่รู้วิธีจัดการ จึงเขียนจดหมายไปหาเจ้าพันธมิตร เจ้าพันธมิตรเห็นด้วยที่จะให้คนในสมาคมหมอใหญ่มาลองดู ผลคือคนของสมาคนหมอใหญ่พอดูวัตถุดิบยาเหล่านั้น ก็ตัดสินใจเปลี่ยนให้งานประชุมหมอใหญ่มาจัดที่เมืองจี้แทน"

ผู้อาวุโสจี้ฟังคำพูดเหล่านี้จึงคาดเดาว่า "พวกเขายังอยากจะไปที่หมู่บ้านนั้นอีกใช่ไหม?"

ในเมื่อในหมู่บ้านมีวัตถุดิบยาล้ำค่าอยู่จำนวนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะขายออกมาแค่ส่วนหนึ่งกระมัง? ถ้าเผื่อยังมีอยู่อีกล่ะ? ถ้าเผื่อยังมีอย่างอื่นอีก?

ไม่ใช่แค่พันธมิตรโอสถที่ต้องการวัตถุดิบยา เหล่าหมอจากสมาคมหมอใหญ่เองก็คงต้องการด้วยแน่นอน

"ก็น่าจะใช่ แต่ที่แปลกก็คือพ่อข้ายาเหล่านั้นเข้าไปค้นหาในภูเขา แต่ก็หาเส้นทางไปหมู่บ้านนั้นไม่เจอ คนเหล่านั้นวนหาอยู่สามวันแล้ว ก็ยังไม่มีใครหาหมู่บ้านนั้นพบเลย"

"แปลกขนาดนี้เชียว?"

ผู้อาวุโสจี้พอฟังถึงจุดนี้ก็สนใจขึ้นมา

ไม่ใช่แค่วัตถุดิบยาเหล่านั้นที่ทำให้เขาสนใจ แต่หมู่บ้านเล็กนั่นเขาก็สนใจเอามากๆ

"ขอรับ พวกเราส่งคนออกไปแล้ว ข้าคิดว่าจรอจนท่านอาจารย์มาก่อนแล้วค่อยไปดู"

พันธมิตรโอสถของพวกเขาไม่มีทางพลาดเรื่องเช่นนี้แน่นอน

"เรื่องนี้ต้องบอกกับศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้าหน่อย นางจะต้องสนใจมากแน่ๆ"

ผู้อาวุโสจี้ให้คนไปเรียกฟู่จาวหนิงทันที

คนหนุ่มสาว พักสักนิดก็น่าจะมีแรงแล้ว ต้องรีบไปดูหน่อย ประเดี๋ยวคนอื่นจะแย่งไปหมด

ฟู่จาวหนิงเพียงไม่นานก็เข้ามา

แต่ว่านางมาแค่คนเดียว

"อ๋องเจวี้ยนล่ะ?" ผู้อาวุโสจี้ถาม

"ข้าคิดว่าท่านอาจารย์กับศิษย์พี่รองมีเรื่องในสำนักของเราจะกำชับ จึงไม่ได้ให้เขาเข้ามา" ฟู่จาวหนิงตอบ

"ฮ่าๆๆ ทำได้ดี!"

ผู้อาวุโสจี้ถูกคำว่า "ในสำนักของเรา" ที่นางพูดทำเอาเบิกบานไปแล้ว

ดูเอาเถอะ ศิษย์ของเขาไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เสียเมื่อไร ยังรู้จักคิดถึงสำนักเสียด้วย

ต่งฮ่วนจือพอเห็นว่าฟู่จาวหนิงพูดแค่ประโยคเดียวก็ทำให้อาจารย์ดีใจได้ ก็แอบทึ่งไปด้วยเหมือนกัน

อาจารย์ก่อนหน้านี้อารมณ์ไม่ได้ดีเอาเสียเลย ไม่ใช่คนที่จะถูกปลอบง่ายๆ ด้วย ตอนนี้ดูท่าจะเอ็นดูศิษย์น้องหญิงเล็กคนนี้มากจริงๆ