อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1265

"มามามา ให้ศิษย์พี่รองของเจ้าเล่าสถานการณ์ในเมืองจี้ให้เจ้าฟังอีกรอบ"

ต่งฮ่วนจือจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้อีกรอบ

ฟู่จาวหนิงหลังจากได้ยินก็สนใจขึ้นมาตามคาด

"อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปดูกันไหม?"

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าอยากไป!" ผู้อาวุโสจี้พอใจมาก "พวกเราไปดูกัน ขากลับค่อยพาเจ้าไปที่คลังยา แล้วให้เข้าไปดูวัตถุดิบยาทั้งหมด"

มีอะไรที่นางไม่รู้จัก เขาจะสอนนางอย่างดีเลยทีเดียว

"พวกหมอของสมาคมหมอใหญ่ก็ไปกัน ดังนั้นการแลกเปลี่ยนด้านวิชาแพทย์ของพวกเขาก็คงจะต้องถอยออกไปแล้ว คนที่ไปในภูเขามีมาก ศิษย์น้องหญิงเล็ก เจ้าอาจจะต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่คล่องตัวหน่อย"

ต่งฮ่วนจือเห็นว่าฟู่จาวหนิงอายุยังน้อยอยู่ จึงอดกำชับขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้

"ขอบคุณมากศิษย์พี่รอง ข้าทราบแล้ว"

"เจ้าคิดว่าศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้าไม่รู้อะไรเลยหรือไง? นางรุ้ทั้งหมดนั่นล่ะ" ผู้อาวุโสจี้คิดๆ "จาวหนิง เจ้าลองดุว่าจะพาอ๋องเจวี้ยนไปด้วยไหม?"

ถ้าหากบอกว่าคนมากมายล้วนไปกัน เช่นนั้นก็คงจะอันตรายหน่อยๆ วิชายุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนสูงขนาดนั้น มีเขาอยู่ด้วยคงปกป้องฟู่จาวหนิงได้ เขาก็วางใจได้หน่อย

"ข้าจะไปถามเขาดู ท่านอาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกเราเตรียมออกเดินทางเลยไหม?"

"ใช่ อีกเดี๋ยวจะเดินทางแล้ว"

ผู้อาวุโสจี้เองก็เป็นคนใจร้อน กล้วว่าจะช้าเกินไป แล้ววัตถุดิบยาจะถูกคนอื่นแย่งไปหมด

ตอนที่ฟู่จาวหนิงออกไปก็มีหญิงสาวอ่อนโยนคนหนึ่งถือของเดินมาทางนี้พอดี นางไม่ได้มองนานนัก รีบเดินกลับไป

แต่วพอมาถึงที่พักทางนั้น ก็เห็นสาวน้อยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้บันไดประตู เงยหน้าพูดคุยกับเซียวหลันยวนอยู่

เซียวหลันยวนยืนอยู่บนบันได ไม่สวมหน้ากาก

แสงตะวันช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงสาดลงมาบนหน้าเขา แค่ใบหน้าซีกที่สมบูรณ์ของเขาก็หล่อเหลาเอาการแล้ว ทำเอาคนเคลิบเคลิ้ม

สาวน้อยคนนั้นนี่...

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน