อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1265

"มามามา ให้ศิษย์พี่รองของเจ้าเล่าสถานการณ์ในเมืองจี้ให้เจ้าฟังอีกรอบ"

ต่งฮ่วนจือจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้อีกรอบ

ฟู่จาวหนิงหลังจากได้ยินก็สนใจขึ้นมาตามคาด

"อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปดูกันไหม?"

"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าอยากไป!" ผู้อาวุโสจี้พอใจมาก "พวกเราไปดูกัน ขากลับค่อยพาเจ้าไปที่คลังยา แล้วให้เข้าไปดูวัตถุดิบยาทั้งหมด"

มีอะไรที่นางไม่รู้จัก เขาจะสอนนางอย่างดีเลยทีเดียว

"พวกหมอของสมาคมหมอใหญ่ก็ไปกัน ดังนั้นการแลกเปลี่ยนด้านวิชาแพทย์ของพวกเขาก็คงจะต้องถอยออกไปแล้ว คนที่ไปในภูเขามีมาก ศิษย์น้องหญิงเล็ก เจ้าอาจจะต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่คล่องตัวหน่อย"

ต่งฮ่วนจือเห็นว่าฟู่จาวหนิงอายุยังน้อยอยู่ จึงอดกำชับขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้

"ขอบคุณมากศิษย์พี่รอง ข้าทราบแล้ว"

"เจ้าคิดว่าศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้าไม่รู้อะไรเลยหรือไง? นางรุ้ทั้งหมดนั่นล่ะ" ผู้อาวุโสจี้คิดๆ "จาวหนิง เจ้าลองดุว่าจะพาอ๋องเจวี้ยนไปด้วยไหม?"

ถ้าหากบอกว่าคนมากมายล้วนไปกัน เช่นนั้นก็คงจะอันตรายหน่อยๆ วิชายุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนสูงขนาดนั้น มีเขาอยู่ด้วยคงปกป้องฟู่จาวหนิงได้ เขาก็วางใจได้หน่อย

"ข้าจะไปถามเขาดู ท่านอาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกเราเตรียมออกเดินทางเลยไหม?"

"ใช่ อีกเดี๋ยวจะเดินทางแล้ว"

ผู้อาวุโสจี้เองก็เป็นคนใจร้อน กล้วว่าจะช้าเกินไป แล้ววัตถุดิบยาจะถูกคนอื่นแย่งไปหมด

ตอนที่ฟู่จาวหนิงออกไปก็มีหญิงสาวอ่อนโยนคนหนึ่งถือของเดินมาทางนี้พอดี นางไม่ได้มองนานนัก รีบเดินกลับไป

แต่วพอมาถึงที่พักทางนั้น ก็เห็นสาวน้อยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้บันไดประตู เงยหน้าพูดคุยกับเซียวหลันยวนอยู่

เซียวหลันยวนยืนอยู่บนบันได ไม่สวมหน้ากาก

แสงตะวันช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงสาดลงมาบนหน้าเขา แค่ใบหน้าซีกที่สมบูรณ์ของเขาก็หล่อเหลาเอาการแล้ว ทำเอาคนเคลิบเคลิ้ม

สาวน้อยคนนั้นนี่...

"ข้าจะไปดูหน่อย"

ฟู่จาวหนิงยกเท้าเดินเข้าไป

และก็ได้ยินเสียงของสาวน้อยกำลังพูดอย่างแผ่วเบาพอดี

"งานเย็บปักเหล่านี้ บางส่วนเป็นของท่านแม่ข้าปัก ยังมีปลอกแขนคู่หนึ่งที่ข้าปักด้วย ข้ากับท่านแม่ทำอะไรอย่างอื่นไม่เป็น ทำเป็นแต่สิ่งเหล่านี้ คุณชายโปรดอย่าได้รังเกียจ..."

เฉินฮ่าวจูยื่นของเข้ามา

เมื่อครู่นางเหลือบมองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง ใจเต้นตึกตัก

พอมองใกล้ๆ เช่นนี้ก็หล่อเหลาเอาการตามคาด ยิ่งไปกว่นั้น เขายังสูงด้วย พอยืนอยู่เหนือบันได ในสายตานางก็ราวกับเป็นภูเขาสูงตระหง่าน

สายตาเซียวหลันยวนมองไปยังของเหล่านั้นที่นางยื่นมาให้

ถาดใบหนึ่ง ด้านบนวางผ้าคลุมชิ้นหนึ่งที่พับไว้เป็นอย่างดี แล้วยังมีปลอกแขนอีกคู่ด้วย