อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1266

เซียวหลันยวนมองเห็นจุดปักหลายแห่ง

แค่เหลือบดูก็มองออกแล้วว่าฝีมือการปักนั้นประณีตยอดเยี่ยม

ปลอกแขนสีดำปักลายค้างคาวแดงเข้ม ดูสูงส่งล้ำค่า มองแล้วไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไปเลย

สาเหตที่ทำให้สายตาของเขามองไป เพราะเขารู้สึกว่าลักษณะเช่นนี้ดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน ไม่ใช่สิ่งที่เห็นได้บ่อยในแคว้นเจาหรือต้าชื่อ แต่เป็นความงามประณีตและยังสูงส่ง

เขาคิดๆ ในใจก็สั่นกึกขึ้นมา

เพราะลักษณะเช่นนี้ ดูคล้ายกับของตงฉิงมาก

สิ่งของของตงฉิงที่เขาได้รับมาจากเขาอวี้เหิง บนชุดชาววังเหล่านั้น ก็มีลักษณะงานปักเช่นนี้

ปลอกแขนเองก็แบบเดียวกัน

และเพราะเหตุนี้ สายตาของเขาจึงหยุดอยู่บนปลอกแขนคู่นี้นานพอควร

เฉินฮ่าวจูพอเห็น ในใจก็ลิงโลดขึ้นมา

เขาชอบหรือเปล่านะ?

ชอบปลอกแขนคู่นี้ที่นางปักเย็บเองกับมือหรือเปล่านะ?

ถ้าหากปลอกแขนนี้สวมอยู่บนข้อมือเขา น่าจะดูดีเลยกระมัง

"นี่เจ้าปักเองหรือ?"

ฟู่จาวหนิงได้ยินเซียวหลันยวนถามคำนี้ เท้าก็หยุดชะงัก รู้สึกเกินคาดขึ้นมา

เซียวหลันยวนเดิมทีเป็นพวกนิสัยเย็นชามาก แล้วการบุกมาหาถึงหน้าประตูเช่นนี้ ด้วยสมองของเขาก็น่าจะเข้าใจเป้าหมายของอีกฝ่ายอยู่นะ

นางเดิมทีคิดว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เซียวหลันยวนจะไม่สนใจแม่นางคนนี้เสียอีก คิดไม่ถึงว่าเขาจะถามคำนี้ขึ้นมา

ฟังแล้วเหมือนจะชอบของที่แม่นางคนนี้เย็บมาก

เฉินฮ่าวจูเองก็คิดเช่นนี้

น้ำเสียงนางก็ดูดีอกดีใจขึ้นมาอย่างชัดเจน "ใช่ ฮ่าวจูปักด้วยตนเองเลย คุณชายจะลองสวมดูไหม? ถ้าหากไม่พอดี ฮ่าวจูจะกลับไปแก้ให้ทันที"

นางชอบมากจนกำลังคิดว่าเอาไปสวมให้เขาเลยดีไหม

ปลอกแขนนี้มีไว้เพื่อรวบแขนเสื้อที่ค่อนข้างกว้างมาไว้ที่ข้อมือ เพื่อให้สะดวกในการทำสิ่งต่างๆ และทำให้แขนเสื้อกว้างๆ เปลี่ยนเป็นกระชับคล่องแคล่ว

เฉินฮ่าวจูกลับฟังไม่ออก นางตอนนี้ในใจเต้นตึกตักอยู่ เซียวหลันยวนไม่ใช่แค่หน้าตางดงาม กระทั่งเสียงก็ยังน่าฟังอีกด้วย ฟังจนหูของนางร้อนฉ่าเลยทีเดียว

นางพยักหน้า เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "แน่นอนว่าได้..."

"ชิงอี เข้ามาขอบคุณการส่งมอบของขวัญหน่อย" เซียวหลันยวนมองไปยังชิงอีที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก

ชิงอีงงงัน แต่เขาก็รีบเดินเข้าไป รับถาดบนมือของเฉินฮ่าวจู

"ขอบคุณแม่นางมากสำหรับของขวัญ"

ในสายตานิ่งขรึมของท่านอ๋อง ชิงอีเอ่ยขึ้นกับเฉินฮ่าวจูมาคำหนึ่ง

เฉินฮ่าวจูงงงันไป

ไม่ใช่สิ นี่มันอะไรกัน? นางทำไมรู้สึกมองแล้วไม่เข้าใจเลย

"ผ้าคลุมกับปลอกแขนนี้เท่ากับแม่นางมอบให้เขาแล้วนะ" เซียวหลันยวนพูดพลางยื่นมือไปตบบ่าชิงอี

พรวด

ฟู่จาวหนิงแทบจะหัวเราะก๊ากออกมา