อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1267

เซียวหลันยวนตอนนี้ไม่กลัวแม่นางคนอื่นจะใจสลายแล้วสินะ นี่มันน่าโมโหหน่อยๆ หรือเปล่า? คนอื่นเขาเอามามอบให้ตัวเองแท้ๆ

"หนิงหนิง"

สายตาของเซียวหลันยวนมองเข้ามา ร้องเรียกนางขึ้น

ฟู่จาวหนิงสาวเท้าเดินเข้ามา

เฉินฮ่าวจูหันกลับไปมองนาง ตอนที่เห็นฟู่จาวหนิง หน้าของนางก็แดงก่ำ รีบหันไปคารวะให้นาง "ข้า ข้าขอตัวก่อน"

พูดจบนางก็หนีออกไปเหมือนวิ่งหนี

"ข้ากำลังจะแนะนำเจ้าเลย แต่นางวิ่งไวเหลือเกิน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงมองเขา เกิดความคิดจะเย้าแหย่ขึ้น "ท่านคิดจะแนะนำข้า?"

"ฮูหยินของข้า" เซียวหลันยวนพูดต่อ

"เช่นนี้หรือ?"

"ไม่อย่างนั้นล่ะ" เซียวหลันยวนก้มหน้าต่ำ แนบเข้ามาข้างหูนาง กระซิบเสียงต่ำ "ดวงใจของข้า?"

"พรวด!"

ฟู่จาวหนิงทนไม่ไหวหัวเราะก๊ากขึ้นมา

คนผู้นี้! ไปเรียนวิธีแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ชิงอียกของอยู่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร "ท่านอ๋อง พระชายา นี่ให้ข้าจริงหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมอง "ไม่อย่างนั้นล่ะ เจ้าอยากให้สามีของข้าสวมปลอกแขนที่แม่นางคนอื่นเย็บขึ้นด้วยตนเองหรือไรกัน?"

"ไม่ๆๆ ได้อย่างไรกัน! ข้าน้อยจะเก็บไว้!" ชิงอีตกใจสะดุ้งโหยง

"ท่านรับของไว้เพราะอะไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน นางยื่นมือหยิบปลอกแขนคู่นั้นขึ้นมา พอมองอย่างละเอียด สายตาก็ชะงักไป

พอเห็นปฏิกิริยาของนาง เซียวหลันยวนก็รู้ว่านางมองออกแล้ว

"รู้แล้วหรือ?"

อย่างนี้นี่เอง

มันเหมือนไม่ต้องไปเห็นใจคนอื่นเขาหรือไรกัน?

แต่ว่า ผู้ชายอย่างเซียวหลันยวนก็เย็นชากับคนอื่นจริงๆ เมื่อครู่นางทำไมถึงรู้สึกว่าเขาใจอ่อนให้กับคนอื่นไปแล้วกันนะ?

นี่มันใจอ่อนตรงไหนกัน?

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้สนใจอะไรสาวน้อยคนนั้น พูดกับนางเรื่องในภูเขา เซียวหลันยวนแทบไม่คิดเลย "ข้าต้องไปกับเจ้าอยู่แล้ว"

พวกเขาเปลี่ยนชุดที่ดูคล่องตัว เดินตรงไปยังเรือนหน้า

ต่งฮ่วนจือเตรียมรถม้าไว้แล้ว

พอเห็นพวกเขาออกมา เขาก็มองๆ เซียวหลันยวน เอ่ยขึ้นว่า "พอถึงตีนเขาต้องลงจากรถม้าเพื่อออกเดิน สถานที่ที่หมู่บ้านนั้นอยู่ไม่มีถนน ม้ากับรถม้าน่าจะเข้าไปไม่ได้"

"ศิษย์พี่รองไม่ต้องกังวล เรื่องพวกนี้พวกเรารับได้สบายๆ" ฟู่จาวหนิงตอบ

ศิษย์พี่รองคนนี้เหมือนจะกังวลว่าพวกเขาที่เป็นคนชั้นสูงอาจจะไม่เคยลำบากในภูเขามาก่อน เขาไม่รู้หรือว่านางเองก็เข้าไปเขาลึกขุดสมุนไพรอยู่บ่อยๆ?

"ข้าได้ยินว่าอ๋องเจวี้ยน..." สุขภาพอ่อนแอมาก

"ข้าไม่เป็นไร" เซียวหลันยวนตอบ