อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1291

อ๋องเจวี้ยนแห่งแคว้นเจา!

ท่านอ๋องที่สูงส่ง! สายตาของนางยอดเยี่ยมจริงๆ ชายหนุ่มที่ตกหลุมรักครั้งแรกเป็นถึงอ๋องเจวี้ยน!

หลังจากรู้ตัวตนฐานะของอ๋องเจวี้ยน นางก็ยิ่งไม่อยากยอมแพ้แล้ว!

เช่นนั้นฟู่จาวหนิงก็เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน

"ท่านแม่ ข้า..."

เฉินฮ่าวจูก้มหน้าต่ำ ดึงชายเสื้อของฮูหยินเฉิน

"มีอะไรหรือ?"

ฮูหยินเฉินยังคิดว่านางได้พบกับองค์หญิงใหญ่และท่านอ๋องจนรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา

เฉินฮ่าวจูเดิมทีอยากจะถามออกไปคำหนึ่ง ว่านางไปเป็นสนมได้ไหม สนมของท่านอ๋อง น่าจะแตกต่างกับสนมทั่วไปกระมัง?

แต่ลุงต่งก็นั่งอยู่ข้างๆ นางกลัวว่าจะถูกได้ยินเข้า จึงเม้มปากไม่พูดออกมา

ทว่าทางนั้น หลังจากที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นชูถ้วยสุราเอ่ยประโยคนั้นกับเซียวหลันยวน บรรยากาศบนโต๊ะก็แข็งทื่อไปในพริบตา ทุกคนล้วนตะลึงสงสัยสลับกันไปมา ไม่รู้ควรพูดอะไรดี

เซียวหลันยวนมองไปทางองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

นางเองก็ยังชูถ้วยสุราไม่ขยับ ราวกับว่าถ้าเขาไม่มีปฏิกิริยา นางก็จะชูถ้วยเอาไว้อย่างนั้นตลอด

"เขาตอนนี้ไม่เหมาะจะดื่มสุราน่ะ ถ้าองค์หญิงใหญ่อยากดื่ม ข้าจะดื่มกับท่านสักถ้วยเอง"

ฟู่จาวหนิงชูถ้วยสุราขึ้น จากนั้นก็ดื่มลงไปจนหมดในรวดเดียว

"องค์หญิงใหญ่เชิญ" นางเอียงถ้วยสุรา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเม้มปาก แต่ก็ยังดื่มสุราถ้วยนั้นลงไป

หลังจากวางถ้วยสุราลง เฉินเซียงก็เดินขึ้นมารินสุราให้นางอีก นางชูถ้วยขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ก็ยังมองไปทางเซียวหลันยวน

นี่ไม่ใช่เป็นการบอกอย่างชัดเจนแล้วหรือว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเป็นคนนอก?

"ข้า..." องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดจะอธิบาย หรือจะพูดอะไรบางอย่างไม่ให้ตัวเองต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ แต่พอสบกับสายตาฟู่จาวหนิง นางก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาเหมือนกัน

ซือถูไป๋จึงเข้าไกล่เกลี่ยแทนให้

"สุขภาพของอ๋องเจวี้ยนยังไม่ดีอยู่อีกหรือ?" เขาถามขึ้นคำหนึ่ง

เพราะสุขภาพไม่ดี ดังนั้นตอนนี้สุราแค่ถ้วยเดียวก็ยังดื่มไม่ได้

คำว่า "ไม่ดี" นี้ คนอื่นพูดยังไม่เท่าไร แต่พอมาจากปากของซือถูไป๋ เซียวหลันยวนก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้องนัก

เขาเงยตาเหลือบมองซือถูไป๋ผาดหนึ่ง

"ข้าจำเป็นต้องพิสูจน์กับเจ้าด้วยหรือ?"