อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1290

อ๋องเจวี้ยนที่ไม่สวมหน้ากาก!

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนแล้ว!

ตอนนี้นางเห็นแค่แผ่นเล็กๆ แปะอยู่บนหน้าเท่านั้น แทบไม่ส่งผลกระทบกับใบหน้าของเขาเลย

พอมองเช่นนี้ ความหล่อเหลานั่นก็ยิ่งทำให้จิตใจคนเคลิบเคลิ้มเมามาย

นางรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่เล่าลือกัน บอกว่าหน้าเหมือนผีทำเอาเด็กน้อยร้องไห้อะไรนั่น โกหกทั้งเพ!

นางมีโชคติดตัวจริงๆ คืนนี้เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะมาพันธมิตรโอสถ นางกับซือถูไป๋เตรียมจะไปหอสุราเพื่อทานอาหารเย็น แต่ก็ไม่รู้ทำไมพอผ่านพันธมิตรโอสถ นางก็เกิดสนใจขึ้นมา ร้องให้หยุดรถม้า ในใจเกิดความอยากจะลงจากรถม้าแล้วเข้าไปทันที

และตามคาด ถ้าไม่เข้ามากะทันหัน นางจะได้เห็นใบหน้าแท้จริงของอ๋องเจวี้ยนหรือ?

ตอนนั้นยังเอาแต่คิดว่าใบหน้าแท้จริงของอ๋องเจวี้ยนคงพังไปแล้ว และน่าจะน่ากลัวเอามากๆ

เซียวหลันยวนถูกสายตาร้อนแรงของนางจ้องมองจนต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย

อาหารมื้อนี้เขารู้สึกเหมือนกินไม่ลงแล้ว

แต่เมื่อครู่เห็นท่าทีของฟู่จาวหนิง นางดูจะสนใจกับอาหารเหล่านี้มาก ดังนั้นเขาจึงต้องทนไปก่อน

"คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะมาเมืองจี้ด้วย รีบนั่งเถิด" ต่งฮ่วนจือรีบเข้ามาเชิญองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

เขาสละที่นั่งของตนเองออกมา

นั่งด้วยกันกับผู้อาวุโสจี้ ถึงจะถือว่าเป็นตำแหน่งของเจ้าบ้านสิ เขารู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะอย่างไรก็ควรนั่งตำแหน่งนี้

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดิมทีอยากนั่งข้างๆ เซียวหลันยวน ตรงนั้นเหลือว่างอยู่สองที่พอดีไม่ใช่หรือ?

ราวกับเว้นไว้ให้พวกเขาทั้งสองคนอย่างไรอย่างนั้น

แต่ผู้อาวุโสจี้เองก็รีบลุกขึ้นยืน เปลี่ยนไปนั่งลงข้างเซียวหลันยวน "องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั่งข้างๆ จาวหนิงของพวกเราเถอะ รีบนั่งๆ"

เป็นขนาดนี้แล้ว ถ้านางยังบอกว่าไม่ต้อง มันก็จะดูตั้งใจเกินไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน