อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1293

"พวกท่านกินอิ่มแล้วหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตะลึงงันไป

"ใช่ พวกเราขอตัวก่อน"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน..."

"องค์หญิงใหญ่ลองชิมอาหารนี้ดู นี่เป็นรสชาติของเมืองจี้เลยนะ เมืองหลวงจักรพรรดิทางนั้นไม่มีหรอก ไม่รู้ว่าท่านเลยกินแล้วหรือยัง"

ผู้อาวุโสจี้เข้าขวางบทสนทนาของนางทันที ส่งสัญญาณให้สาวใช้วังของนางมาตักแบ่งสำรับ จากนั้นก็จงใจใช้คำพูดรังเกียจหน่อยๆ "ศิษย์น้องเล็กของข้าคนนี้กินข้าวไว ไม่ค่อยพิถีพิถัน อะไรที่ถูกปากก็จะกินอย่างอิ่มหนำสำราญ"

แต่ตอนที่พูดคำพูดนี้น้ำเสียงของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

กินอย่างอิ่มหนำสำราญมีอะไรผิดกัน? หรือว่ามันเทียบกับพวกเขาที่กินกันอย่างมีพิธีรีตองแบบนั้น?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็อิจฉามาก นางเองก็อยากจะมีอิสระอย่างเต็มทีแบบฟู่จาวหนิงเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายก็ยังมีอ๋องเจวี้ยนคอยคีบอาหารให้นางอยู่ตลอดอีก

แต่นางนั้นไม่มีเลย

คำพูดนี้ของผู้อาวุโสจี้เหมือนกำลังกระตุ้นนาง

ถึงอย่างไรนางก็ถูกขวางไว้เช่นนี้แล้ว ก็ทำได้แค่มองเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงออกจากห้องอาหารไป

เฉินฮ่าวจูเองก็มองแผ่นหลังพวกเขาตาแป๋ว

นางรวบรวมความกล้า แต่งหน้าอย่างตั้งใจ เดิมทีคิดว่าหลังจากมื้ออาหารนี้จะสามารถกระชับระยะห่างกับเซียวหลันยวนได้ ใครจะรู้ว่าแผนการก็ยังสู้ฟ้าลิขิตไม่ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแค่ครู่เดียวก็ออกมาจากพันธมิตรโอสถ ขึ้นรถม้า

"องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยขอตัวก่อน" ซือถูไป๋ยืนบอกลานางหน้ารถม้า

พวกเขาไม่ได้พักอยู่ด้วยกัน

เขาตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ไม่อยากพูดอะไรกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีก

วันนี้พวกเขาได้ยินเรื่องของตระกูลซุนจากแคว้นหมิ่น จู่ๆ ก็เกิดแนวคิดขึ้น แคว้นหมิ่นห่างไกลออกไปหน่อย น่ายกมาพิจารณา!

ก่อนหน้านี้ก็กังวลถ้าระยะยิ่งห่างไกล ฝ่าบาทก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะวางมือ แต่องค์รัชทายาทแคว้นหมิ่นถ้าได้พบกับองค์หญิงใหญ่แล้วถูกใจขึ้นมา เขาอยากจะรับเป็นภรรยา เกรงว่าฝ่าบาทเองก็คงปฏิเสธลำบาก!

ถึงอย่างไรแคว้นหมิ่นก็ญังรุ่งเรื่องร่ำรวยกว่าต้าชื่อ

"ต่อให้ไม่ใช่องค์รัชทายาทจากแคว้นหมิ่น ท่านอ๋องหนุ่มๆ จากแคว้นหมิ่นเองก็ยังไหว น่าจะดีกว่าอ๋องเจวี้ยนอีกกระมัง? อ๋องเจวี้ยนถูกฟูจาวหนิงทำให้ลุ่มหลงไปแล้ว"

อ๋องเจวี้ยนมีแต่ฟู่จาวหนิงในสายตา ไม่ได้หันมามององค์หญิงใหญ่เลย

องค์หญิงใหญ่ของพวกนางเป็นคนระดับไหน ทำไมจะต้องมายึดติดกับความสัมพันธ์นี้ด้วย?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่พูดอะไร อิ๋นสั่วยังพูดต่อว่า "ฝ่าบาทไม่ใช่ว่าจะรั้งอ๋องเจวี้ยนไว้หรอกหรือ? แต่แค่ช้าไปก้าวหนึ่ง ปิดเมืองไม่ทัน ทำให้อ๋องเจวี้ยนหนีออกมาก่อนแล้ว พวกเราถ้าหากส่งจดหมายกลับเมืองหลวง แจ้งกับฝ่าบาท ว่าอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่เมืองจี้ ฝ่าบาทจะต้องส่งทหารเข้ามาแน่"

"อิ๋นสั่ว เจ้าพูดเรื่องนี้ออกมาทำไมกัน?"