อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1293

"พวกท่านกินอิ่มแล้วหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตะลึงงันไป

"ใช่ พวกเราขอตัวก่อน"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน..."

"องค์หญิงใหญ่ลองชิมอาหารนี้ดู นี่เป็นรสชาติของเมืองจี้เลยนะ เมืองหลวงจักรพรรดิทางนั้นไม่มีหรอก ไม่รู้ว่าท่านเลยกินแล้วหรือยัง"

ผู้อาวุโสจี้เข้าขวางบทสนทนาของนางทันที ส่งสัญญาณให้สาวใช้วังของนางมาตักแบ่งสำรับ จากนั้นก็จงใจใช้คำพูดรังเกียจหน่อยๆ "ศิษย์น้องเล็กของข้าคนนี้กินข้าวไว ไม่ค่อยพิถีพิถัน อะไรที่ถูกปากก็จะกินอย่างอิ่มหนำสำราญ"

แต่ตอนที่พูดคำพูดนี้น้ำเสียงของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

กินอย่างอิ่มหนำสำราญมีอะไรผิดกัน? หรือว่ามันเทียบกับพวกเขาที่กินกันอย่างมีพิธีรีตองแบบนั้น?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็อิจฉามาก นางเองก็อยากจะมีอิสระอย่างเต็มทีแบบฟู่จาวหนิงเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายก็ยังมีอ๋องเจวี้ยนคอยคีบอาหารให้นางอยู่ตลอดอีก

แต่นางนั้นไม่มีเลย

คำพูดนี้ของผู้อาวุโสจี้เหมือนกำลังกระตุ้นนาง

ถึงอย่างไรนางก็ถูกขวางไว้เช่นนี้แล้ว ก็ทำได้แค่มองเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงออกจากห้องอาหารไป

เฉินฮ่าวจูเองก็มองแผ่นหลังพวกเขาตาแป๋ว

นางรวบรวมความกล้า แต่งหน้าอย่างตั้งใจ เดิมทีคิดว่าหลังจากมื้ออาหารนี้จะสามารถกระชับระยะห่างกับเซียวหลันยวนได้ ใครจะรู้ว่าแผนการก็ยังสู้ฟ้าลิขิตไม่ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแค่ครู่เดียวก็ออกมาจากพันธมิตรโอสถ ขึ้นรถม้า

"องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยขอตัวก่อน" ซือถูไป๋ยืนบอกลานางหน้ารถม้า

พวกเขาไม่ได้พักอยู่ด้วยกัน

เขาตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ไม่อยากพูดอะไรกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน