อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1312

เซียวหลันยวนสีหน้าขรึมไป

สิ่งที่เขาคิดตอนนี้คือ ก่อนหน้าที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไปยังเมืองหลวงจักรพรรดิ จักรพรรดิต้าชื่อน่าจะพิจารณาเรื่องนี้ไว้แล้ว จดหมายถ้าจะส่งไปถึงมือจักรพรรดิแคว้นเจาต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง ดังนั้นน่าจะส่งออกไปล่วงหน้า

เช่นนั้น จักรพรรดิต้าชื่อก็วางแผนที่จะขัดขวางการแต่งงานขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น น่าจะยังมีคนอื่นที่เหมาะสมอยู่อีก

และไม่รู้ว่าเรื่องนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้หรือไม่

แต่ว่านี่ไม่ใช่ขอบเขตที่เขาต้องกังวล

"ท่านอ๋อง ตอนนี้ดูแล้ว องค์จักรพรรดิคงจะลงมือมาทางท่านแน่ ถ้าหากกลับไปแคว้นเจา สิ่งที่รอท่านอยู่อาจจะเป็นลมพายุฝนลูกใหญ่"

ก่อนหน้านี้องค์จักรพรรดิเองก็คอยแอบถ่วงแข้งถ่วงขา ลอบสังหาร วางยาพิษอะไรแบบนี้นานาสารพัด แต่ถึงอย่างไรก็ยังคอยใส่ใจชื่อเสียงอยู่ ยังต้องรักษาภาพลักษณ์ของพี่ชายคนโตที่แสนดีเอาไว้

ตอนนี้ก็ไม่แน่แล้ว

พอเห็นว่าสุขภาพของท่านอ๋องดีขึ้นมา องค์จักรพรรดิก็ยิ่งนั่งไม่ติดขึ้นทุกที

ชิงอีเองก็อดกังวลไม่ได้ "ท่านอ๋อง กลับไปเมืองหลวง องค์จักรพรรดิจะหาเรื่องกักบริเวณท่านไหม?"

ก่อนหน้านี้เดิมทีก็ยอมให้เขาออกจากเมืองหลวงนี่

ตอนนี้ถ้ากลับไป เกรงว่ากระทั่งประตูใหญ่จวนอ๋องก็คงไม่ให้เขาออกมาแล้วกระมัง?

"ยังต้องกลับไปอยู่"

เซียวหลันยวนเพ่งสมาธิครุ่นคิด บนมือเขากำของบางอย่างอยู่ ตัดสินใจให้จักรพรรดิเจาคอยจับตาดูเขาตลอด ถ้าหากไม่กลับไป เขาไม่ใช่ต้องคอยเร่ร่อนอยู่ภายนอกตลอดเวลาหรือ?

ต่อให้เขายินดี แล้วจาวหนิงล่ะ?

เขาแต่งงานกับนางก็ไม่ใช่จะให้นางต้องมาเจอคืนวันเช่นนี้

ยิ่งไปกว่นั้นภารกิจขององครักษ์เงามังกรคือคอยปกป้องราชวงศ์ เขาเองก็จะพาองครักษ์เงามังกรออกมาอยู่ต่างแคว้นต่างเมืองตลอดไม่ได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน