อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1323

"เรื่องนี้สามีของข้าเป็นคนที่เกี่ยวข้องโดยตรง เขาเป็นผู้เสียหายจึงไม่มีทางปกป้องคนของลัทธิเทพทำลายล้างมากที่สุด ดังนั้น ถ้าเขาพูดว่าแม่ของข้าใช่ก็คือใช่ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ถูกต้องไหม?"

ประธานกงซุนฟังถึงจุดนี้ ก็ถอนใจยาวโล่งออกมา พยักหน้าให้

"ถูกต้อง อ๋องเจวี้ยนจากแคว้นเจาถ้าบอกว่าฟู่หลินซื่อไม่ใช่ลัทธิเทพทำลายล้าง เช่นนั้นนางก็คือไม่ใช่ คนที่ติดพิษในครั้งนั้นคือตัวเขา เขาไม่มีทางแก้ตัวให้แทนคนของลัทธิเทพทำลายล้างอยู่แล้ว"

"เรื่องนี้ก็พูดยาก ถ้าอ๋องเจวี้ยนถูกความรักบังตาจนตามืดบอดขึ้นมาล่ะ?" ไต้ซงเอ่ยขึ้น

"เพียะ!"

ฟู่จาวหนิงยกมือ ตบฉาดไปที่เขาทีหนึ่ง

คนทั้งหมดนิ่งงันไป

ไต้ซงหน้าแดงผะผ่าว หูอื้อไปหมด เขาไม่อยากเชื่อ

ฟู่จาวหนิง ฟู่จาวหนิงกล้าตบเขาเช่นนั้นหรือ?!

ซุนฉงหมิงหน้าเปลี่ยนสีไปแล้ว

เขาดิมทีที่สีหน้าสงบนิ่งมาตลอด เหมือนควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้ในมือ ตอนนี้ถูกการตบฉาดนี้ทำเอาตะลึงงันเสียแล้ว

"เจ้าเป็นใครกัน!" ฟู่จาวหนิงตะคอกขึ้นเสียงเย็น "เจ้ามีตำแหน่งขุนนางติดตัวไหม? เจ้าเป็นจักรพรรดิจากแคว้นไหน? เจ้ามันก็แค่ประชาชนคนหนึ่ง แต่กลับกล้าด่าอ๋องแห่งแคว้นเจา!"

"ชิ้ง!"

กระบี่ยาวของพวกสืออีถูกชักออกมาแล้ว จิตสังหารคุกรุ่น

"ลบหลู่ท่านอ๋อง ตัดลิ้น" สืออีเอ่ยขึ้นเสียงขรึม

ไต้ซงสั่นระริกไปทั้งตัว

ตัดลิ้น!

ที่นี่คือต้าชื่อนะ ห่างจากเมืองหลวงแคว้นเจาตั้งไกล อ๋องเจวี้ยนเองก็ไม่อยู่ เขายังไม่เคยไปเมืองหลวงแคว้นเจาด้วยซ้ำ รู้สึกว่าห่างกันตั้งขนาดนี้กล่าวหาอ๋องเจวี้ยนสักคำสองคำคงไม่เป็นไร

ประธานกงซุนสะดุ้งวาบ

คนของสมาคมหมอใหญ่แม้จะถูกราชวงศ์เทิดทูนศรัทธา แต่จักรพรรดิอ๋องโหวก็ยังอยู่เหนือพวกเขา พวกเขายังต้องถูกควบคุมโดยราชวงศ์ของแคว้นต่างๆ อยู่

ใครกล้าเหยียบย่ำราชวงศ์กัน?

ต่อให้วิชาแพทย์จะดีสักแค่ไหน ราชวงศ์ของแต่ละแคว้นก็ไม่มีทางยอมให้อำนาจจักรพรรดิของพวกเขาถูกท้าทาย นั่นมันคือการกบฏเลยนะ?

"เช่นนั้นยังมีคนคัดค้านการเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ของข้าไหม?" ฟู่จาวหนิงมองซุนฉงหมิง

ซุนฉงหมิงนิ่งงัน

"ข้าจะให้คนแจ้งกับหมอท่านอื่นๆ หากไม่มีใครคัดค้าน แม่นางฟู่นับตั้งแต่วันนี้ก็จะเป็นคนของสมาคมหมอใหญ่แล้ว" ประธานซุนเรียกคนลงไปส่งข่าวต่อที่ชั้นสองทันที

ไต้ซงเดือดดาล แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก สะบัดชายเสื้อเดินออกไป

ฟู่จาวหนิงหรี่ตาลง มองแผ่นหลังของเขา