อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1324

ไต้ซงพอจากไป ผู้เฒ่าเถียนก็รู้สึกอยู่ไม่สุข คิดจะไปเช่นเดียวกัน

"ท่านไม่อยากจะดูหน่อยหรือว่าจะมีคนคัดค้านไม่ให้ข้าเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่อีกไหม?"

คำพูดของฟู่จาวหนิงทำเอาผู้เฒ่าเถียนก้าวขาไม่ออก

"พวกท่านไม่ใช่ว่าคัดค้านข้ามาสามคนแล้วหรือ ถ้ามีอีกแค่คนเดียว ข้าก็เข้าสมาคมหมอใหญ่ไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไร? ดังนั้นเวลาเช่นนี้ ท่านไม่อยากจะไปดูหน่อยหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ผู้เฒ่าเถียนมองนาง รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจหน่อยๆ

ในเมื่อขาดอีกแค่คนเดียวก็จะทำให้นางเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ไม่ได้แล้ว นางไม่รู้สึกกระวนกระวาย ตึงเครียดลนลานบ้างเลยหรือ?

ทำไมยังคิดจะให้เขาอยู่ที่นี่?

ให้มาดูนางถูกตบหน้า ถูกประตูของสมาคมหมอใหญ่กีดกันเป็นคนนอกหรือ?

ซุนฉงหมิงเองก็หรี่ตาลง มองฟู่จาวหนิง ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร

"ข้าได้ยินว่า หมอข้างล่างเหล่านั้นมีหลายคนที่ศรัทธาในตัวหมอเทวดาซุนนี่ ขอแค่หมอเทวดาซุนเอ่ยปาก หาคนมาสักสามสี่คนยืนหยัดคัดค้านไม่ให้ข้าเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่" ฟู่จาวหนิงมองซุนฉงหมิง

ซุนฉงหมิงเองก็ไม่กล้ายอมรับจุดนี้

"เจ้าพูดถูกต้อง"

เขายอมรับมาตรงๆ

เขามีตัวตนฐานะเช่นนี้ คำพูดถือว่ามีอิทธิพลกับผู้อื่น นี่คือความสามารถของเขา เขามีอะไรไม่กล้ายอมรับกัน?

หรือว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้คิดจะเอาใจเขา?

แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เอาใจง่ายๆ

"เช่นนั้นหมอเทวดาจะไปถ่ายทอดคำพูดตอนนี้เลยไหม?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอีกครั้ง

พอเห็นท่าทางนางไม่กลัวอะไรแบบนี้ ซุนฉงหมิงไม่ค่อยแน่ใจความหมายของนางนัก ปฏิกิริยานี้ของนางไม่เหมือนมาเอาใจเขานา