อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1342

"องค์ชายสอง ได้รับข่าวมาว่า ฝ่าบาทเองก็กำลังอยู่ระหว่างทางไปเมืองจี้ น่าจะอีกไม่กี่ชั่วยามก็ถึงแล้ว!"

องครักษ์คนหนึ่งห้อม้าตะบึงตามหลังองค์ชายสองที่ขี่อยู่บนม้าใหญ่สีพุทราแดง

"อะไรนะ?"

องค์ชายสองตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ

"จริงแท้อย่างที่สุด!"

"เสด็จพ่อจะไปเมืองจี้แบบไม่มีเหตุผลทำไมกัน?" องค์ชายสองขมวดคิ้ว รู้สึกไม่อยากเชื่อ

องค์จักรพรรดิไม่ค่อยออกจากวังหลวง ตอนนี้ไม่ใช่แค่ออกจากวังหลวง แต่ยังออกจากเมืองหลวงจักรพรรดิตรงไปเมืองจี้ด้วย!

ต้องรู้ด้วยว่าเมืองจี้แม้จะไม่ได้ห่างจากเมืองหลวงจักรพรรดินัก แต่ไปกลับก็น่าจะใช้เวลาถึงสิบวัน ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ใช่เมืองใหญ่ที่คนพลุกพล่านด้วย

เขาจะมาที่นี่ทำไมกัน?

"ฝ่าบาทจะมาที่งานประชุมหมอใหญ่นี่หรือเปล่า?"

"งานประชุมหมอใหญ่เขาส่งหมอหลวงมาก็พอ เมื่อไรกันที่เขาอยากจะขเ้าร่วมด้วยตนเอง?" องค์ชายสองกลับไม่อยากจะเชื่อ

สมาคมหมอใหญ่ไม่ชอบให้ราชวงศ์มาเข้าร่วมแต่ไหนแต่ไร เพราะพอมีอำนาจของราชวงศ์เข้ามา ก็กลัวว่าจะเกิดความวุ่นวาย ถ้าหากหมอล้วนยืนอยู่ข้างราชวงศ์ เช่นนั้นงานสมาคมหมอใหญ่ก็จะกลายเป็นสถานที่ของหมอหลวงไป แล้วยังจะเป็นองค์กรของประชาชนอีกเสียที่ไหนกัน?

พวกเขาเองก็ไม่อยากถูกรวมเข้าไปกับหมอหลวงของราชวงศ์หรอกนะ

เช่นนั้นมันไม่มีอิสระเอาเสียเลย

ดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงไม่เคยเข้าร่วมงานประชุมหมอใหญ่มาแต่ไหนแต่ไร

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็อยู่ที่เมืองจี้" องครักษ์เอ่ยขึ้นมาอีก

องค์ชายสองเข้าใจขึ้นมา "เช่นนั้นก็ใช่แล้ว เสด็จพ่อคิดจะมาหานางสินะ"

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ เขาเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก เขาไม่อยากจะเจอกับองค์จักรพรรดิที่เมืองจี้ ขณะเดียวกันก็กังวลว่าองค์จักรพรรดิจะไปเจอกับฟู่จาวหนิง

องค์ชายสองเองก็เข้าใจอย่างชัดเจนว่าเสด็จพ่อเป็นคนอย่างไร ดังนั้นในใจเขาจึงค่อนข้างร้อนรน

"รีบเร่งความเร็ว"

ตอนนี้เขาทำได้แค่รีบตรงไปยังเมืองจี้ หาตัวฟู่จาวหนิง

องค์ชายสองเดิมทีคิดจะห้อตะบึงผ่านพวกเขาไป แต่คนในรถม้าข้างหน้าน่จะเพราะได้ยินเสียงกีบม้าห้อตะบึงแล้วเกิดความอยากรู้อยากเห็น จึงเลิกม่านรถออกมา

จังหวะนั้นเอง องค์ชายสองก็เห็นคนที่นั่งในรถม้า

"ย่าห์!!"

เขาใจเต้นผาง รีบหยุดม้าลง

"ฮี้!"

ม้าที่กำลังตะบึงพอถูกหยุดลงกะทันหัน ก็ร้องลั่น เชิดหัวขึ้นฟ้า กีบเท้าหน้ายกขึ้นสูง จนตัวม้าเอนไปด้านหลัง

"ใต้ฝ่าพระบาท!" เหล่าองครักษ์ตกใจสะดุ้งโหยง

องค์ชายสองกดตัวม้าลงมา และรู้สึกว่าเชือกในมือเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

คนในรถม้านั่นคือฟู่จาวหนิง!

และยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง!