อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1344

"อ๋องเจวี้ยน จากที่ข้ารู้มา หากไม่มีพระราชโองการจากจักรพรรดิเจา ท่านไม่สามารถออกจากแคว้นเจาได้"

องค์ชายสองมองเซียวหลันยวน "ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังมาถึงต้าชื่อ ก็น่าจะแจ้งทราบกับจวนทางการถึงการเดินทาง"

อ๋องเจวี้ยนเนื่องจากมีตัวตนฐานะพิเศษ แตกต่างกับคนอื่น

ในมือเขามีองครักษ์เงามังกรอยู่ด้วย

ต่อให้เป็นจักรพรรดิต้าชื่อก็ยังต้องหวาดหวั่นถึงจุดนี้

"ข้าเดิมทีแค่ออกมาท่องเที่ยว และมารับพระชายากลับบ้าน พวกท่านมองข้ามข้าไปก็พอแล้ว" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

องค์ชายสองชะงักไป

เรื่องนี้มันมองข้ามกันได้หรือ?

"ข้าได้ยินว่า ท่านมีติดต่อกันกับองค์หญิงคนเล็กของเราด้วย กระทั่งยังไปกินข้าวกลางวันกันส่วนตัว" องค์ชายสองตอนที่พูดคำนี้ก็มองไปทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงคงไม่ได้ถูกอ๋องเจวี้ยนหลอกเอากระมัง?

ยังคิดว่าเขามารับนางกลับแคว้นเจาจริงหรือ? รู้หรือเปล่าว่าอ๋องเจวี้ยนช่วยชีวิตองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ใช่กินข้าวด้วยกันกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแค่ครั้งเดียวด้วย

"องค์หญิงใหญ่ที่กลับเข้าเมืองหลวงจากสุสานจักรพรรดิในครั้งนี้ ก็เพื่อทำเรื่องใหญ่ในชีวิตนาง วันนั้นที่นางกลับถึงเมืองหลวงจักรพรรดิ อ๋องเจวี้ยนก็ช่วยนางไว้ใช่ไหม? พวกเรายังไม่ทันได้หารือว่าจะตอบแทนอ๋องเจวี้ยนอย่างไร เหตุใดจึงรีบเดินทางเสียขนาดนี้?"

นี่เป็นบุญคุณช่วยชีวิตเลยนะ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคงอยากจะอุทิศตนให้เลยทีเดียว

จากที่องค์ชายสองเห็น อ๋องเจวี้ยนเหมาะกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาก

ถ้าหากเป็นไปได้ เขาเองก็ยอมจะช่วยเหลือให้ได้ตกร่องปล่องชิ้นกับพระราชป้า

ถึงอย่างไรพระราชป้าก็เหมือนะไม่ได้รังเกียจใบหน้าที่พังยับของเขา แต่แค่อยากจะแต่งงานออกไปเท่านั้น

ตอนที่เขาพูดก็ยังมองไปทางฟู่จาวหนิง