อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1345

"แม่นางฟู่..."

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน" เซียวหลันยวนแก้คำเรียกของเขาเสียใหม่

องค์ชายสองชะงักไป ตอนนี้ใช่เวลามาคิดเล็กคิดน้อยกับคำเรียกไหม?

แต่เขาเองก็ยังแก้ให้ "พระชายาอ๋องเจวี้ยน ได้ยินว่าท่านเองก็ใช้ชีวิตในแคว้นเจาได้ไม่ค่อยดีนัก ท่านมีแค่ปู่คนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นอีก พ่อแม่ของท่านในอดีตก็ข้องเกี่ยวกับเรื่องที่อ๋องเจวี้ยนถูกวางยาพิษ ตอนนี้ยังคงระหกระเหินหาตัวกันไม่พบ"

ดวงตาฟู่จาวหนิงก็เย็นชาลงมาเช่นกัน

องค์ชายสองมองข้ามจุดนี้ไป เขาต้องแสดงความจริงใจของตนเองออกมาให้เห็น

"ดังนั้น ในแคว้นเจาท่านแทบจะไม่มีญาติฝ่ายแม่คอยช่วยเหลือ ไร้ที่พึ่งพา ตอนนั้นที่ท่านรีบแต่งงานเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน คิดแล้วก็น่าจะมีความลำบากที่ยากจะแก้ไข ตอนนี้ข้าอยากจะช่วยท่าน ท่านไม่ต้องกลับแคว้นเจาแล้ว อยู่ที่ต้าชื่อนี้เถอะ..."

"ให้ข้าอยู่ที่ต้าชื่อ?"

"ใช่ อยู่ที่ต้าชื่อ อย่างน้อยราชวงศ์ก็ไม่มีความเคืองแค้นอะไรกับท่าน ท่านอยู่ที่แคว้นเจาก็มีชื่อหมอเทวดาอยู่แล้ว ข้าเองก็สามารถปกป้องท่านได้ ช่วยท่านค้นหาพ่อแม่ พวกเราปล่อยข่าวออกไป พอพ่อกับแม่ท่านรู้ว่าท่านไม่อยู่ที่แคว้นเจาแล้ว ก็คงจะไม่กังวลอะไรอีก ไม่แน่อาจจะเข้ามาหาท่านเองเลยก็ได้"

"ถึงอย่างไรท่านอยู่ที่แคว้นเจา พวกเขาก็คงไม่กล้าโผล่ออกมา ระหว่างอ๋องเจวี้ยนและพวกเขายังมีความแค้นเคืองอยู่ แล้วข้าจะส่งคนไปที่เมืองหลวงแคว้นเจารับตัวปู่ของท่านมา ถึงตอนนั้นพวกท่านก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่ามือของตนเองถูกบีบแน่นขึ้น จึงต้องดึงๆ แล้วมองไปทางเซียวหลันยวน

นางสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเซียวหลันยวนแล้ว

องค์ชายสองนี่ก็กล้าหาญเสียจริง แจ้นขึ้นมาบนรถม้าพวกเขา แล้วยังคิดจะมาแย่งคนรักต่อหน้าต่อตาเซียวหลันยวนอีก

นางเพิ่งเคยเจอองค์ชายสองแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ไม่ถือว่ามีปฏิสัมพันธ์กันเลยด้วยซ้ำ

"แล้วก็ ให้อภัยด้วยที่ข้าพูดตรงไปตรงมา อ๋องเจวี้ยนเดิมทีสถานภาพในแคว้นเจาก็ไม่ดีเท่าไรนัก เขาพักอยู่ที่ยอดเขาโยวชิงมานาน ความสัมพันธ์กับไทเฮาก็ไม่ดีนัก ดังนั้นจึงไม่มีอำนาจ ไม่มีการสนับสนุนจากฝ่ายมารดา"

องค์ชายสองรู้สึกว่าถ้าพูดแล้วก็พูดให้ชัดเจนหน่อย เขามองข้ามบรรยากาศที่บีบคั้นในรถม้านี้ไป ไม่มองเซียวหลันยวน เอาแต่บอกความในใจกับฟู่จาวหนิง

เขาพูดเรื่องเหล่านี้ก็เพื่อฟู่จาวหนิง!