อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1347

ฟู่จาวหนิงจับมือของเซียวหลันยวนเอาไว้

"นี่มันในรถม้านะ"

เสียงของนางอ่อนยวบหน่อยๆ น่าจะเพราะใบหน้าของเซียวหลันยวนอยู่กล้านางขนาดนี้ ดวงตาลึกซึ้งของเขา จมูกสันโด่งนั่น แล้วยังมีริมฝีปากที่กลืนลมหายใจของนางไปแล้ว ล้วนทำเอาเลือดของนางเดือดพล่าน

ไม่ใช่มีแค่ชายหนุ่มที่ถูกหญิงสาวยั่วยวนจนร่างกายร้อนผ่าว แต่หญิงสาวเองก็ถูกชายหนุ่มดึงดุดได้เช่นกัน

ตอนนี้เซียวหลันยวนทำเอานางรู้สึกปากลิ้นแห้งผาก

สมกับเป็นหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเจาจริงๆ!

พูดได้ว่า ตอนอยู่ในต้าชื่อนางก็ไม่เคยเห็นใครหน้าตาดีเท่าเขา หรือคนที่ตรงกับส่วนที่นางชอบเลย

ชายคนนี้ตรงตามแบบที่นางชอบอย่างสมบูรณ์

เซียวหลันยวนสัมผัสหน้าผากนางเบาๆ และกำลังพยายามข่มลมหายใจกับอาการใจเต้นลงมา

ในดวงตาเขายังมียังมีแสงมืดมนอยู่

"ข้ามีความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก..." เสียงของเขาแหบพร่า

"อ๋า? ความรู้สึกอะไร?"

"อยากกลับบ้านดุจคมศร" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นมาทีละคำๆ

อยากกลับบ้านดุจคมศร?

อยากกลับแคว้นเจาขนาดนั้นเลยหรือ?

ฟู่จาวหนิงตอนแรกยังไม่ค่อยเข้าใจนัก จนตอนที่เขาจูบลงมาที่ริมฝีปากนางอีกครั้ง นางจึงเข้าใจขึ้นมา หัวใจเต้นระรัวขึ้นอีกครั้งทันที

ผู้ชายคนนี้มัน!

อยากกลับบ้านดุจคมศร...

ก่อนหน้านี้เขาเคยพูดไว้ ว่าจะกลับไปยังสถานที่ของตนเอง เรือนนอนของตนเอง เตียงของตนเอง ถึงจะร่วมหลับนอนกับนางได้