อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1348

"แล้วซือถูไป๋ล่ะ?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดถึงซือถูไป๋ขึ้มมา หลายวันนี้เขาไม่เห็นซือถูไป๋เลย เขาไปทำอะไรแล้วนะ?

"คุณชายซือถูพอเจอกับคนที่ผู้นำตระกูลถูส่งมา ก็ถูกบังคับให้กลับบ้านไปแล้ว" เฉินเซียงนึกเรื่องนี้ออกขึ้นมา เพราะเดิมทีองค์หญิงใหญ่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องร่องรอยของซือถูไป๋นัก ตอนที่นางได้ยินเรื่องนี้จึงไม่ได้เข้ามารายงานในทันที

กระทั่งตัวเลือกรองที่นางคิดไว้อย่างซือถูไป๋ก็ไม่อยู่แล้วหรือ?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้อนรนขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นข้า..."

นางเองก็อยากจะออกไปบ้างแล้ว! แต่นางจะไปไหนได้ล่ะ?

ฝ่าบาทไม่มีทางให้นางได้ไปไหน ตอนนี้นางเองก็ยังหาวัตถุดิบยาดีดีไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังไม่เห็นว่าเหล่าหมอเทวดาของสมาคมหมอใหญ่จะค้นคว้าเรื่องยาอายุวัฒนะออกมาได้เลย

นางยังกลับไปเมืองหลวงจักรพรรดิพร้อมองค์จักรพรรดิแบบนี้ไม่ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองถ้ากลับไปเช่นนี้ คงจะไม่ได้ออกมาอีกแล้ว

ในใจนางมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

"องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยมีความคิด" อิ๋นสั่วมองนางเอ่ยขึ้นเสียงขรึม

"รีบว่ามา"

"พวกเราไม่ลองไปยอดเขาโยวชิงดูล่ะ?" อิ๋นสั่วเอ่ยขึ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นงงงันไป

ไปยอดเขาโยวชิงหรือ?

"ก็บอกว่าองค์หญิงใหญ่ฝัน ฝันเห็นว่าบนยอดเขาโยวชิงมีของสิ่งหนี่งเปล่งประกายทองเจิดจ้า หลังจากตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้เพราะอะไรจึงรู้สึกว่าต้องไปให้ได้สักครั้ง ฝ่าบาทเองก็ให้ความสำคัญกับท่านมาก สำหรับเรื่องเกี่ยวกับความฝันของท่าน ฝ่าบาทเองก็เชื่ออย่างสนิทใจ"

อิ๋นสั่วเองก็รู้สึกว่าถ้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไปเมืองหลวงจักรพรรดิแบบนี้คงไม่ได้ออกมาอีกแน่

"เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงเองก็มีฝีอยู่ ฝ่าบาทเองก็เคารพยำเกรงเขา ถ้าท่านบอกว่าจะขึ้นไปพบเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง ฝ่าบาทก็น่าจะรับปาก"