อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1349

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนไม่สนใจว่าคนที่อยู่ในเมืองจี้เหล่านั้นจะคิดอะไร หลังออกจากเมืองจี้ยิ่งเดินทางก็ยิ่งหนาว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้แวะพักมากนัก เร่งเดินทางอยู่ทุกวัน

ระหว่างทางก็ได้รับข่าวสารจากแคว้นเจาทางนั้นมาตลอด

แคว้นเจารู้แล้วว่าเซียวหลันยวนไปยังต้าชื่อ แต่ก็ยังไม่เคลื่อนไหวอะไร

คนที่เซียวหลันยวนทิ้งไว้ไม่ได้ตรวจพบว่าจักรพรรดิเจาส่งทหารออกมา กระทั่งตลอดทางก็ย้งไม่เจอกับการลอบสังหารอีกด้วย สงบจนทำให้คนรู้สึกไม่ปกติ

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ พวกเขาเองก็ยังเร่งเดินทางกลับมาตลอดทาง

ถึงอย่างไร นั่นก็คือบ้านของพวกเขา

เสิ่นเสวียนทางนั้นเองก็ส่งจดหมายด่วนเข้ามา ก่อนวันที่พวกเขาจะออกจากเมืองจี้ ผู้อาวุโสจี้ก็พาสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินขึ้นมาบนเส้นทางขากลับแคว้นเจาแล้ว

นอกจากองครักษ์ที่เซียวหลันยวนทิ้งไว้ เสิ่นเสวียนยังส่งองครักษ์ออกมาอีกไม่น้อย

เซียวหลันยวนเดิมทีคิดว่าพวกขเาออกเดินทางมาก่อน ก็เพื่อจะขจัดอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นระหว่างทาง แต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางกลับคลื่นลมสงบ ไม่รู้ว่าคนที่ไล่สังหารสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินล้มเลิกภารกิจนี้ไปแล้วหรือยัง

จนตอนที่พวกเขามองเห็นหอเมืองหลวงแคว้นเจา ทางนี้ก็ใกล้จะสิ้นปีแล้ว

บนถนนทางการมีคนกลับบ้านเข้าเมืองไม่น้อย ข้างหน้าข้างหลังคึกคักกันไปหมด

ช่วงนี้ที่เร่งเดินทาง ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเข้าไปในเมือง ตอนนี้พอเห็นคนเยอะแยะ จู่ๆ ก็ไม่ชินขึ้นมา

"จะปีใหม่อีกแล้ว"

ฟู่จาวหนิงเลิกม่านมองไปด้านนอก กลับเห็นว่าข้างๆ มีคนหาบของพะรุงพะรัง ในหาบก็มีของจิปาถะ อย่างพวกผ้าห่ม หม้อชาม กระสอบป่านเก่าๆ อะไรพวกนี้ ไม่เหมือนพวกพ่อค้าเร่หรือคนที่กลับจากการท่องเที่ยวเลย

คนเหล่านี้มีทั้งวัยรุ่นคนชราชายหญิง แต่อากาศที่เย็นขนาดนี้ เสื้อผ้ากลับบางเสียเหลือเกิน

นางเห็นเด็กหลายคนเบียดตัวกันเดินช้าๆ ใบหน้าเล็กหนาวจนไม่เห็นสีเลือด

คนเหล่านั้นก็มองมาทางรถม้า สีหน้าเศร้าสร้อยและอิจฉา

"คนเหล่านี้มาจากที่ไหนกัน?"

เซียวหลันยวนเองก็เห็นแล้ว เอ่ยสั่งเสียงต่ำให้ออกไปสำรวจทันที

ตอนนี้พวกเขาเจอคนเหล่านี้มาสิบกว่าคนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าด้นหลังกับด้านหน้ายังมีอีกเท่าไร บางทีในช่วงนี้คงมีประชาชนเช่นนี้ที่คอยเข้าเมืองหลวง

เซียวหลันยวนยิ้มขึ้นมา เขามองนาง โน้มตัวลงมาจูบนางทีหนึ่ง

"หนิงหนิงเป็นห่วงข้าขนาดนี้เชียว?"

"อย่าเล่นน่า" ฟู่จาวหนิงผละออกมา ถลึงตาใส่เขา "ระหว่างทางนี้คลื่นลมสงบมาตลอด องค์จักรพรรดิไม่ได้มาถ่วงแข้งขาอะไรเลย อาจจะกำลังรอท่านอยู่ที่เมืองหลวงก็ได้"

"เขาไม่กล้าหรอก"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินน้ำเสียงราบเรียบของเขาแบบนี้ก็รู้สึกว่า ที่องค์จักรพรรดิต้องมาเจอคนแบบนี้ มันน่าโมโหจนอกแตกตายจริงๆ

ทำเรื่องไว้ขนาดนี้แล้ว แต่ยังมีที่พึ่งพาอยู่อีกหรือ?

"ตึก ตึกตึกตึก"

ด้านหลังจู่ๆ ก็มีเสียงวิ่งใกล้เข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน ฟังแล้วเหมือนทหารกองหนึ่งวิ่งเข้ามา เพียงไม่นานก็มาอยู่ข้างรถม้าของพวกเขา แบ่งกระจายซ้ายขวา ล้อมกันรถม้าพวกเขาไว้ตรงกลาง

คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างทางก็ล้วนหน้าเปลี่ยนสีเลี่ยงออกไป

"นี่มัน..."