อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1350

มีคนคาดเดา แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา และไม่รู้ว่าคนเหล่านี้คือใคร แต่ว่าบนชุดทะมัดทะแมงสีดำบวกกับเกราะอ่อนสีดำบนตัวพวกเขา มองแล้วดูน่าเกรงขาม

ฟู่จาวหนิงเลิกม่ามองออกไป ก็สูดปากขึ้นมา จากนั้นจึงหันหน้ามองไปทางเซียวหลันยวน

"องครักษ์เงามังกรหรือ?"

"อือฮึ" เซียวหลันยวนพยักหน้า

"ท่าน..." ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออก "ท่านให้พวกเขาเปิดเผยตัวเพื่อส่งพวกเราเข้าเมืองเนี่ยนะ?"

"ใช่ เจ้าก็ลองดูว่าทหารทางการพวกนั้นจะกล้าจับข้าไหม" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงกุมหน้าผาก

มีองครักษ์เงามังกรสวมเกราะอ่อนสีดำตั้งมากมายคอยคุ้มกัน ทหารทางการที่ไหนจะกล้าทำอะไร?

เซียวหลันยวนนี่ไม่เล่นตามกฏเลยจริงๆ ถึงอย่างไรองครักษ์เงามังกรเหล่านี้ขนาดราชองครักษ์ก็ยังไม่กล้าปะทะด้วยเลย

แต่องครักษ์เงามังกรเดิมทีก็จัดตั้งขึ้นเพื่อคุ้มครององค์จักรพรรดิ คุณสมบัติในสิทธิ์ของพวกเขาจึงอยู่ใต้องค์จักรพรรดิเพียงคนเดียว

ตอนนี้กลับมีคนพิเศษอย่างเซียวหลันยวนปรากฏตัวขึ้น

ไม้นี้ของไท่ซ่างหวงเด็ดขาดจริงๆ

จักรพรรดิเจาน่าจะโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงเลยทีเดียว

ในประตูหอเมือง ทหารทางการหลายสิบคนตั้งขบวนเข้มเพื่อรอ

พวกเขาได้รับข่าวมาก่อนแล้ว ว่าอ๋องเจวียวันนี้จะมาถึงเมืองหลวง พวกเขาได้รับพระราชโองการมาแล้ว ขอแค่พบตัวอ๋องเจวี้ยน ก็ให้ล้มรถม้าไว้ทันที บีบให้อ๋องตรงไปที่วัง แล้วจะกักบริเวณอ๋องเจวี้ยนเอาไว้!

โทษเองก็กำหนดเอาไว้แล้ว

ที่วังทางนั้นเขาเองก็จัดไว้เรียบร้อยแล้ว ขอแค่อ๋องเจวี้ยนเข้าไป แน่นอนว่าต้องทำให้เขาลำบากแน่ และด้วยสุขภาพที่ป่วยกระเสาะกระแสะของเขา ในวังที่หนาวเย็นเช่นนี้ไม่มีทางทนได้

องค์จักรพรรดิตัดสินใจแล้ว ว่าในหน้าหนาวนี้จะต้องทำให้อ๋องเจวี้ยนหนาวตายที่นั่น นี่คือบทสรุปที่องค์ักรพรรดิตัดสินใจเอาไว้แล้ว

คนในที่ว่าการที่มาพร้อมทหารล้วนกำด้ามกระบี่ ฝ่ามือมีเหงื่อหยด เปียกชุ่มไปหมด

สายตาเขามองไปด้านนอกระตูเมืองอย่างร้อนรน คลายมือออกมาเช็ดเหงื่อออก