อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1352

ตอนที่พูดถึงคำนี้ ในน้ำเสียงของเซียวหลันยวนก็มีความยั่วยวนขึ้นมา แฝงนัยยะไม่ชัดเจน

"หน้าของท่านนี่ด้านขึ้นทุกทีแล้วนะ" ฟู่จาวหนิงเอียงตามองเขา

จวนอ๋องเจวี้ยนหลายเดือนนี้ประตูใหญ่ล้วนปิดสนิท มีคนเข้าออกน้อยมาก ปกติจะเงียบจนเหมือนเป็นบ้านร้างอย่างไรอย่างนั้น

วันนี้ ประตูใหญ่จวนอ๋องเจวี้ยนในที่สุดก็เปิดออกแล้ว

ผู้ดูแลจงก็พาคนใช้กลุ่มหนึ่งออกมาต้อนรับอย่างเบิกบาน

"คารวะท่านอ๋องและพระชายากลับจวน"

พวกเขามองรถม้าตาแป๋ว ม่านรถเลิกออก เซียวหลันยวนลงมาจากรถม้า

ผู้ดูแลจงพอเห็นเขาสวมหน้ากากอยู่ ในใจก็ผิดหวังหน่อยๆ

เพราะพวกเขาเดิมทีคิดว่าผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ใบหน้าท่านอ๋องน่าจะดีขึ้นแล้ว ยังคิดว่าพวกเขาจะได้เห็นใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบของนายท่านเสียอีก

ใครจะคิดว่ายังสวมหน้ากากอยู่เช่นนี้

ใบหน้าท่านอ๋องน่าจะรักษาไม่ได้จริงๆ แล้วกระมัง?

ผู้ดูแลจงระงับความเศร้าสร้อยในใจ เข้ามาต้อนรับ

"ท่านอ๋องและพระชายาเดินทางกันเหน็ดเหนื่อยเสียแล้ว"

เซียวหลันยวนยื่นมือไปโอบเอวของฟู่จาวหนิง อุ้มนางลงมาจากรถม้า

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงที่ยืนอยู่ข้างๆ พอเห็นฉากนี้ ดวงตาทั้งสองคนก็เป็นประกาย กลายเป็นดวงดาราวิบวับไปเสียแล้ว

ว้าว!

เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง ความสัมพันธ์ของท่านอ๋องกับพระชายาเปลี่ยนเป็นดีขึ้นแล้วอย่างเห็นได้ชัดเลย

ก่อนหน้านี้เคยเห็นพวกเขาใกล้ชิดขนาดนี้เสียที่ไหนกัน?

ผู้ดูแลจงเองก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มตาหยีขึ้นมา

ดีจริงดีจริงๆ ดูท่าท่านอ๋องจะเดินเข้าไปในใจของพระชายาแล้วสินะ พวกเขาคาดหวังกับนายท่านตัวน้อยได้แล้วกระมัง?

ในเรือนนอนของท่านอ๋องเองก็ถูกจัดขึ้นใหม่ เทียนแดงโคมแดงผ้าห่มสีแดงหมอนคู่อะไรพวกนี้ ถูกจัดเรียงกันออกมา!

"ผู้ดูแลจงไม่เจอกันเสียนานเลย" ฟู่จาวหนิงหลังจากยืนมั่นคงแล้วก็มองมาทางผู้ดูแลจง พิจารณามองผาดหนึ่ง พอเห็นว่าพวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรก็วางใจลงมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน