อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1356

"ท่านอ๋องโปรดระงับความโกรธ ช่วงนี้มีคนบางส่วนก่อความวุ่นวาย จงใจยัดคนหลายคนเข้ามาในจวนอ๋อง" โม่เหอเอ่ยรายงานเสียงต่ำกับเซียวหลันยวน "สาวใช้เมื่อครู่ชื่อว่าชิวอวิ๋น เป็นหนึ่งในนั้น พระชายาเยว่ส่งเข้ามา"

"พระชายาเยว่?"

"ลูกสาวคนเล็กจากตระกูลเยว่ เข้าวังสามเดือนก็ได้รับความโปรดปราน ช่วงนี้กำลังเป็นที่จับตามอง กระทั่งฮองเฮาเองก็ยังเสียเปรียบให้กับนางเลย"

ตระกูลเยว่ เดิมทีเป็นตระกูลขุนพลรบ เพียงแต่ก่อนหน้านี้พ่อลูกของตระกูลเยว่สามคนตายในการรบ เหลือเพียงนายท่านสามเยว่คอยดูแลตระกูล เดิมทีทุกคนคิดว่าจะตกอับไปแล้ว ไม่มีใครสนใจ

เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้สนใจตระกูลเยว่

แต่ก็คิดไม่ถึงว่าตระกูลเยว่จะสร้างความสำเร็จออกมาได้ด้วยตัวคุณหนูเยว่เพียงคนเดียว

สามเดือน ก็เป็นพระชายาแล้ว?

เดิมทีเขาไม่อยู่ในเมืองหลวง ก่อนหน้าที่จะไปก็กำชับพวกเขาไว้แล้ว ถ้าเป็นเรื่องที่ไม่มาเกินไปก็ปล่อยผ่านได้ รอเขากลับมาแล้วค่อยจัดการ

คิดแล้วการถูกยัดสาวใช้หลายคนเข้ามานี่ก็คือเรื่องเล่านั้นสินะ

สาวใช้ที่ชื่อชิวอวิ๋นคนนี้ก็ดูไม่นิ่งสักเท่าไร เขาเพิ่งจะกลับมาวันแรกก็คิดจะลงมือทำอะไรเสียแล้ว

ในดวงตาเซียวหลันยวนมีประกายเย็นวาบ

เรือนนอนของเขา ก่อนหน้านี้จะไม่ให้สาวใช้คนไหนเข้ามา เรื่องอาบน้ำอาบท่าของเขาก็ไม่ต้องมีสาวใช้มาคอยรับใช้ "คนเก่าแก่" ในจวนล้วนรู้กันดี ชิวอวิ๋นคนนี้ก็ไม่รู้ว่าไม่รู้จริงๆ หรือว่าจงใจ ถึงคิดจะมารับใช้เขาตอนอาบน้ำ

"ให้คนเฝ้าเรือนโยวหนิงเอาไว้ อย่าให้โอกาสพวกนางไปเกะกะสายตาต่อหน้าพระชายา" เซียวหลันยวนสั่งออกมาเสียงเย็น

"่ขอรับ"

ถ้าเพิ่งกลับมาแล้วคนพวกนี้ทำให้ฟู่จาวหนิงโมโห เขาก็คงได้โมโหจนสังหารคนเป็นแน่

หลังจากชิวอวิ๋นคนนั้นเดินออกไประยะหนึ่ง ก็หันหน้ากลับมามองเรือนโยวหนิง

ในที่สุดนางก็พบอ๋องเจวี้ยนแล้ว

น่าเสียดายที่อ๋องเจวี้ยนยังคงสวมหน้ากาก จึงไม่รู้ว่าเป็นอย่างที่เขาลือกันไหม ที่ว่าใบหน้าเหมือนภูตผี แล้วนางเองก็ใจร้อนเกินไป รออีกสักหน่อย เอาไว้หาเรื่องที่ท่านอ๋องชอบให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยลงมือแล้วกัน

"เจ้าค่ะ"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงถอยออกไป เพียงไม่นานก็ส่งของว่างและชาร้อนเข้ามา พอเห็นว่าบรรยากาศในห้องดูพูดลำบาก สาวใช้ทั้งสองคนจึงแอบยิ้มแล้วถอยออกมา ปิดประตูให้

เซียวหลันยวนเช็ดผมฟู่จาวหนิงจนแห้งแล้ว พอไปล้างมือเข้ามา ก็เห็นฟู่จาวหนิงหยิบของว่างชิ้นหนึ่ง ของว่างนั้นนางกัดไปแล้วคำหนึ่ง

เขาเดินเข้าไปหา

"ท่านก็กินหน่อยไหม?"ฟู่จาวหนิงถาม

"อืม กินด้วย" เซียวหลันยวนตอบ จับข้อมือนาง แล้วกัดของว่างที่อยู่ในมือนางชิ้นนั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังกัดลงไปในมุมที่นางกัดไปแล้วด้วย

ดวงตาของเขาจับจ้องนาง สายตาเต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง

ฟู่จาวหนิงใจเต้น

"ในถาดยังมีตั้งเยอะ ทำไมต้องมากินของข้าชิ้นนี้ด้วย?" นางถามขึ้น