อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1357

"แค่รู้สึกว่าพออยู่ในมือเจ้าแล้วมันน่าจะหวานเป็นพิเศษ" เสียงของเซียวหลันยวนขรึมต่ำน่าดึงดูด ฟังแล้วหูคันยุบยิบ

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูดอะไร จู่ๆ ก็รู้สึกหน่วงๆ ที่ท้องน้อย

นางตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ เงยหน้ามองเซียวหลันยวน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

นางมองไม่ออกเสียที่ไหน เซียวหลันยวนกำลังเฝ้ารอคืนนี้อย่างเห็นได้ชัด กระทั่งรอมาตลอดทางด้วยซ้ำ

แต่นางเดิมทีอยากจะหารือกับเขาดีดีก่อน กลับมาหลังเผชิญความยากลำบากมาตลอดทาง ยังไม่รู้ว่าเมืองหลวงตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรกันแน่ องค์จักรพรรดิถ้าเผื่อเตรียมแผนมากมายไว้รับมือพวกเขาล่ะ เช่นนั้นหลังจากที่กลับมาพวกเขาคงจะอยู่กันไม่สงบสุขนัก

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เดิมทีก็ยังไม่เหมาะที่จะมีลูก

แต่ว่ายุคสมัยนี้มาตรการการคุมกำเนิดยังไม่ดีพอ นางเองก็ยังไม่ได้คิดว่าจะใช้ยาอะไรจากในคลังสกัดยา ดังนั้น ทางที่ดีจึงอย่าเพิ่งหลับนอนกัน

จะอย่างไรก็ต้องรอสักเดือนนั่นล่ะ?

แต่เมื่อครู่พอเห็นท่าทีร้อนรุ่มของเซียวหลันยวน คืนนี้นางคงเลี่ยงไม่พ้นแน่

ส่วนถ้าตอนนี้...

"มีอะไรหรือ?"

เซียวหลันยวนพอเห็นสีหน้าของนางใจก็สั่นกึก ดูแล้วเหมือนจะเกิดอะไรขึ้น

"อายวน ข้ามีเรื่องต้องพูดกับท่าน"

"เจ้าว่ามาเถอะ"

"เหมือนประจำเดือนของข้าจะมาแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างใจเย็นและสงบ

พอสิ้นเสียง ก็เห็นว่าเซียวหลันยวนนิ่งไปแล้ว

นางอดขำขึ้นมาไม่ได้

น่าผิดหวังสินะ

แต่พอเห็นสีหน้าเขา นางก็พยายามกลั้นเอาไว้ ไม่หัวเราะออกมาตรงๆ

เดิมทีคิดว่าเซียวหลันยวนจะผิดหวังมาก อารมณ์ก็อาจจะไม่ดีด้วย คิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะนิ่งแข็งไปทันที จากนั้นก็ผ่อนคลายลงมา ยื่นมือไปประคองตัวนา

"เจ้าตอนนี้ไม่ค่อยสบายสินะ? นั่งลงก่อนเถอะ"

เขาประคองตัวนางนั่งลงอยบ่างระมัดระวัง จากนันจึงหันไปร้องเรียกหงจั่วกับเฝิ่นซิงเข้ามา

อดพูดขึ้นไม่ได้ ฟู่จาวหนิงถูกเซียวหลันยวนทำให้ซาบซึ้งเสียแล้ว ก่อนหน้านี้เขาแสดงอาการใจร้อนออกมาแท้ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเฝ้ารอมาตลอดทางอีก ไม่อยากให้ครั้งแรกของพวกเขาอยู่ในสถานที่อื่นหรือสถานที่แปลกหน้า ไม่อยากให้นางต้องมาคิดว่าอยากจะกลับบ้าน

ผลลัพธ์...

"ต้องเตรียมอะไรบ้าง?"

ระหว่างทางก่อนหน้านี้ฟู่จาวหนิงก็เป็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ตอนนั้นข้างกายยังมีองครักษ์อยู่ คนเยอะ นางจึงไม่ได้พูดอะไร

เซียวหลันยวนรู้แค่ว่าช่วงไม่กี่วันนี้นางจะไม่อยากขยับตัวสักเท่าไร แต่ก้ไม่คิดว่านางจะรู้สึกไม่สบายตัวขนาดนี้

"ข้าจะไปห้องน้ำหน่อย"

ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ดูจากสภาพเขาแล้วเหมือนคิดจะช่วยนางเตรียมทั้งหมดจริงๆ

"ต้องอุ้มเจ้าไปไหม? เดินได้ไหม?"

"ไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้น เดินได้อยู่" ฟู่จาวหนิงตบเบาๆ ที่มือเขา ค้อนเขาไปทีหนึ่ง

สุขภาพของนางก่อนหน้านี้บำรุงมาเป็นอย่างดี ช่วงประจำเดือนของทุกเดือนรู้สึกไม่สบายตัวน้อยมาก แต่ว่าร่างกายนี้ช่วงสิบหกปีก่อนหน้านั้นยากลำบากเหลือเกิน แล้วยังเย็นและอ่อนแอด้วย