อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1358

สองปีนี้ถึงแม้นางจะบำรุงขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ดีขึ้นอย่างเต็มที่ ดังนั้นช่วงมีประจำเดือนจึงหนักหน่อย

เซียวหลันยวนยังให้เฝิ่นซิงเข้ามาประคองตัวฟู่จาวหนิง

จนฟู่จาวหนิงออกไป เขาก็เดินไปข้างเตียง บีบๆ ความหนาของผ้าห่ม จากนั้นก็กอดขึ้นมาชั่งน้ำหนักดู

ผ้าห่มจะบางไปหรือหนาไปก็ไม่ได้ กลัวว่าถ้าหนักเกินไปจะกดจนฟู่จาวหนิงรู้สึกไม่สบาย

ดูแล้วพวกของหงจั๋วเองก็เอาใจใส่อยู่ ผ้าห่มนี้ไม่หนาไม่บาง แล้วยังพองฟู่ น่าจะไม่ค่อยหนักด้วย

แต่พอมองสีแดงทั้งห้องนี้แล้ว เซียวหลันยวนก็ยังยกมือขึ้นกุมหน้าผากแล้วถอนหายใจ

ดูท่ายังต้องรอไปก่อน

จวนอ๋องเจวี้ยนไม่ได้คึกคักเช่นนี้มานานแล้ว

ผู้ดูแลจงวุ่นนั่นวุ่นนี่ ในห้องอาหารสุรากับสำรับก็จัดเตรียมเรียบร้อย จึงส่งคนมาเชิญผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟย

เซียวหลันยวนจูงฟู่จาวหนิงเข้ามาด้วยเช่นกัน

พอเห็นมือที่จูงกันมา ผู้ดูแลจงก็ยิ้มจนตาหยีเป็นร่อง

"ท่านอ๋องกับพระชายาดูแล้วรักใคร่กันดีเหลือเกิน"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นผู้เฒ่าฟู่กับเสี่ยวเฟยเข้ามา ก็เตรียมจะดึงมือออก แต่เซียวหลันยวนกลับจับมือนั้นไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

นางมองเขา ให้คนเห็นแล้วไม่รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองหรอกหรือ?

"ท่านปู่จะดีใจที่เห็นพวกเราเข้ากันได้ดี" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก ถ้าอย่างนั้นก็เอาเถอะ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่คนขี้อายอยู่แล้ว ก็แค่คิดว่าพวกเขาต้องระวังตัวหน่อยเท่านั้น

"ท่านพี่ พี่เขย!" ฟู่จาวเฟยพอเห็นพวกเขาก็ร้องเรียกขึ้นมา

"มาแล้วหรือ? มาเตรียมกันข้าวกัน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

พอได้ยินฟู่จาวเฟยเรียกเขาว่าพี่เขย เขาก็เบิกบานขึ้นมา

"ท่านปู่ เชิญนั่ง"

สายตาผู้เฒ่าฟู่ก็ตกไปอยู่บนมือที่จูงกันของพวกเขา เขาอ้าปากพะงาบๆ คิดจะพูดอะไร แตก็ถูกประคองให้ไปนั่ง จึงไม่ทันได้พูดออกมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน