อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1359

พอเห็นหน้ากากของเซียวหลันยวน ใจของผู้เฒ่าฟู่ก็หนักอึ้งขึ้นมา

เขาไม่สนใจเนื้อปลาชิ้นนั้นแล้ว ยกถ้วยสุราขึ้นมาดื่ม

พอเห็นเขาเป็นเช่นนี้ เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงจึงสบตากันผาดหนึ่ง

"ท่านปู่?"

ผู้เฒ่าฟู่ยังมีเรื่องค้างคาในใจหรือ?

อารมณ์กระดี๊กระด๊าของฟู่จาวเฟยก็กดลงมาด้วยเช่นกัน เขามองฟู่จาวหนิง จากนั้นก็มองเซียวหลันยวน

อยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้

พี่เขยตอนนี้ดูแล้วดีมากเลย เพียงแต่...

เซียวหลันยวนเองก็นั่งลงมา มองไปยังผู้เฒ่าฟู่

"ท่านปู่ มีเรื่องอะไรก็เชิญพูดมาเถิด"

ผู้เฒ่าฟู่ปากขยับ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองไปทางพวกเขา

"ก่อนหน้านี้เจ้าไม่เคยเรียกข้าแบบนี้" เขาเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนชะงักไป

ก็จริง

เพราะก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเขามีเรื่องวางยาพิษของฟู่หลินซื่อมาคั่นกลางไว้

ตอนนั้น เขาคิดถึงผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ก็คือตนเองไม่ต้องไปเอาผิดกับพวกเขา ไม่ล้างแค้น ไม่กดดันพวกเขา ให้พวกเขาใช้ชีวิตกันไปเช่นนี้ไม่ต้องติดต่อกันเลยจะดีที่สุด

แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าตนเองจะพ่ายแพ้ใจทั้งดวงให้กับฟู่จาวหนิง?

ตลอดทางที่กลับมาแคว้นเจานี้ เขาคิดไปมากมาย

ท้ายสุดก็รู้สึกว่า ต่อให้ครั้งนั้นฟู่หลินซื่อจะเป็นคนวางยาพิษจริง เขาก็จะไม่ปล่อยมือจากฟู่จาวหนิงอยู่ดี

นางชะงักไป "ข้ายังรู้สึกว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้า เรียกพ่อกับแม่ไม่ได้ ยังต้องพูดถึงอายวนอีกหรือ?"

อันที่จริงนางก็รู้สึกทำให้เซียวหลันยวนลำบากใจอยู่เหมือนกัน

แม้เรื่องในอดีตจะตรวจสอบชัดเจนแล้ว ว่าไม่ใช่ฟู่หลินซื่อวางยาพิษ แต่เนื่องจากเรื่องในอดีต เขานั้นติดพิษจริงๆ ร่างกายพังไปหมด รับความทรมานมาสิบกว่าปี ยังไม่สามารถมองอีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโสใจครอบครัวอย่างไม่รู้สึกขัดแย้งด้วยประโยคง่ายๆ ที่ว่า "ไม่ใช่นางที่วางยาพิษ" ได้หรอก

แค่อยู่ด้วยกันอย่างสงบได้ ถือว่าดีมากแล้ว

ส่วนเรื่องความรู้สึก คราวหลังค่อยว่ากัน

พอได้ยินฟู่จาวหนิงปกป้องและเป็นห่วงเขาเช่นนี้ เซียวหลันยวนก็ใจอุ่นวาบขึ้นมา

เขาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดหลายปีมานี้หายไปกว่าครึ่ง

เขาบีบมือนางแน่นขึ้นไปอีก

"ท่านปู่ อันที่จริงยังมีอีกเรื่อง ชาติกำเนิดของฮูหยินฟู่ พวกเราเองก็ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว สาเหตุที่พวกเรากลับแคว้นเจาช้า ก็เพราะบ้านของตาของหนิงหนิงนั้นทำการรับญาติกันอยู่"