อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1360

เรื่องของบ้านตระกูลเสิ่น พวกเขาก็ยังไม่ได้พูดถึงเลย

พอฟังเรื่องนี้ ความสนใจของผู้เฒ่าฟู่ก็เบนไปแล้วจริงๆ

"บ้านตา?"

"ท่านพี่กำลังพูดถึงท่านเสิ่นใช่ไหม?" ฟู่จาวเฟยดวงตาเป็นประกาย "ท่านพี่ก่อนหน้านี้เรียกเขาว่าท่านลุง บอกว่าเขาเป็นพี่ชายของท่านแม่ ถ้าอย่างนั้นพ่อแม่ของท่านลุงก็รับเป็นญาติแล้วหรือ?"

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะคาดเดาอย่างไรก็ยืนยันออกมาจริงๆ ไม่ได้ ผู้เฒ่าฟู่เองก็ยังกังวลอยู่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตระกูลเสิ่นนั้นสถานการณ์เป็นอย่างไรกันแน่ ตอนนี้พอได้ยินฟู่จาวหนิงยืนยันว่าเป็นท่านตาแล้ว เขาก็ยินดีออกมาด้วยเช่นกัน

"ใช่ ครั้งนี้ข้าไปรักษาอาการป่วยให้ท่านยายมา และพักอยู่ที่บ้านตระกูลเสิ่นพักหนึ่ง ตอนที่ข้ากลับ ท่านตากับท่านยายยังไม่ทันได้เห็นท่านพ่อท่านแม่เลย..."

แม้ระหว่างทางจะได้รับจดหมายจากเสิ่นเสวียน บอกว่าพวกเขารู้จักกันแล้ว แต่สถานการณ์หลักๆ ยังไม่ทราบ

"ดี ดีดีดี ตระกูลหลินเดิมทีก็ไม่ได้ดีกับนางนัก ตอนนี้พอยืนยันว่าตระกูลเสิ่นเป็นบ้านที่แท้จริงของนาง เช่นนั้นพวกเจ้าพี่น้องนับจากนี้ก็มีญาติเพิ่มมาอีกฝ่ายแล้วสินะ..."

ที่ผู้เฒ่าฟู่ดีใจที่สุดก็คือจุดนี้

"ก่อนห้านี้ข้าก็กังวล ว่าหลังจากข้าจากไปจะเหลือฟู่จาวหนิงแค่ตัวคนเดียว โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง"

เขาถอนหายใจ มองฟู่จาวหนิง สายตาเมตตา

"ตอนนี้ยังดีหน่อย มีเสียวเฟยอยู่ด้วย พ่อกับแม่ของเจ้าก็หาพบแล้ว แล้วยังมีบ้านของตา มีท่านลุง..."

เขาพูดแล้วใจก็สั่นพร่า ดวงตาแดงรื้นขึ้นมา

ก่อนหน้านี้กลัวมากจริงๆ ถ้าเขาตายไป ฟู่จาวหนิงจะอยู่บนโลกนี้เพียงลำพังไร้ซึ่งญาติมิตร

ดังนั้นตอนนั้นต่อให้รู้ว่าพวกเหล่าผู้รองฟู่ผู้เฒ่าสามผู้เฒ่าสี่จะไม่ใช้คนดีอะไรนัก เขาเองก็ไม่กล้าไล่พวกเขาออกไป เอาแต่คิดว่า อย่างน้อยก็ยังเป็นญาติ หากมีอะไรก็ยังสามารถปกป้องฟู่จาวหนิงได้บ้าง

เป็นเขาเองที่คิดพลาดไป

ทว่าตอนนี้ ฟู่จาวหนิงมีครอบครัวแล้ว

หยิงสาวที่ใช้ชีวิตกันมากับเขา ตอนนี้กลายเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมไปแล้ว

"ท่านปู่ หลังจากนี้ข้าจะพยายามให้มาก พอโตแล้วจะปกป้องท่านพี่เอง" ฟู่จาวเฟยเอ่ยขึ้นมา

สายตาคนทั้งหมดตกไปอยู่บนหน้าของเซียวหลันยวน

พวกของผู้ดูแลจงใจก็แขวนขึ้นมาถึงลูกกระเดือก

เรื่องนี้ หลังจากที่ท่านอ๋องกับพระชายากลับมาพวกเขาก็เมินข้ามไป แต่ตอนนี้ผู้เฒ่าฟู่เปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว พวกเขาเองก็คิดถึงการเคลื่อนไหวในเมืองหลวงเมื่อครึ่งปีก่อนขึ้นมา

พวกเขาล้วนพูดกันว่า อ๋องเจวี้ยนกลายเป็นราชาหน้าผีไปแล้ว

คนเห็นคนก็กลัว เด็กเห็นก็ร้องไห้จ้าไม่หยุด

กระทั่งยังมีคนบอกว่า ที่ใบหน้าพิการเป็นเช่นนั้น คงเพราะได้รับโทษทัณฑ์จากสวรรค์เป็นแน่ เป็นคนที่สวรรค์ไม่โปรดปรานจึงลงโทษ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกมังกรนี่นะ

มีคนบอกว่า คนเช่นนี้ไม่มีคุณสมบัติที่จะครอบครององครักษ์เงามังกร ครอบครองตราประทับแคว้นเจา

"ท่านปู่..."

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูด ผู้เฒ่าฟู่ก็ตัดบทนางมา "จาวหนิง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก"