อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1361

ฟู่จาวหนิงยังคิดจะพูดต่อ ทว่าฝ่ามือก็ถูกกำไว้แน่น

นางตะลึงงันไป มองไปทางเซียวหลันยวน

ตอนนี้ยังมองไม่เห็นสีหน้าเซียวหลันยวน แต่นางสังเกตได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเขา

เดิมที เขาคิดจะปลดหน้ากากลง ให้พวกผู้เฒ่าฟู่เห็นหน้าตาของเขาชัดๆ

แต่ก็ไม่ทันแล้ว ผู้เฒ่าฟู่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน

ตอนนี้ปลดหน้ากากลง อันที่จริงจะใช้การได้กว่าคำพูด ใบหน้าของเขากลับมาหายดีแล้ว

แต่ว่า มันก็เหมือนเป็นเข็มที่ทิ่มแทงบนใจเซียวหลันยวน

ถ้าหากหน้าของเขายังไม่หายดีล่ะ?

นั่นก็จะหมายความว่าเขาคนนี้ หัวใจดวงนี้ สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดมันไม่มีความหมาย และต้องถอยห่างออกมาจากข้างกายฟู่จาวหนิงเพราะใบหน้านี้น่ะหรือ?

เขาไม่สามารถรั้งนางไว้ได้

กระทั่ง เขาจะเป็นท่านอ๋องก็ไม่ได้ สมควรต้องตายเพราะใบหน้านี้

ความหมายการคงอยู่ของตัวเขา ก็แค่ใบหน้านี้เท่านั้นหรือ?

ความรู้สึกนี้ ไม่อาจบอกกับทุกคนให้เข้าใจได้ แต่ในใจเซียวหลันยวนตอนนี้ก็เย็นชาลงแล้วจริงๆ

จู่ๆ เขาก็ไม่อยากจะปลดหน้ากากลง

ให้คนอื่นคิดว่าเขายังมีใบหน้าเหมือนผีไปเสีย แล้วโลกนี้จะว่าอย่างไร? จะให้เขาทำอย่างไร?

"คนของเมืองหลวง พูดถึงข้าอย่างไรกัน?" เซียวหลันยวนเอ่ยถามคำนี้ขึ้นช้าๆ

"ท่านผู้เฒ่าโปรดระวังคำพูดด้วย" ผู้ดูแลจงเอ่ยเตือนขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

แต่ว่าสายตาเซียวหลันยวนก็กวาดเข้ามา จนเขาต้องถอยไปก้าวหนึ่งทันที ไม่กล้าส่งเสียใดอีก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน