อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1364

พวกเขาพูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขามีความรู้สึกเหมือนใกล้จะถูก

พวกเขามองมาทางฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงกลับมองไปทางเซียวหลันยวน

มือข้างหนึ่งของนางกุมมือเขนแน่น สัมผัสได้ถึงไฟโกรธที่เขาระงับไว้

นายกมือข้างหนึ่งขึ้นมา เตรียมจะปลดหน้ากากของเขาออก

ตอนนี้ นางอยากให้ท่านปู่กับฟู่จาวเฟยได้เห็นใบหน้าของเซียวหลันยวน

แต่เซียวหลันยวนก็เบี่ยงออกเล็กน้อย เลี่ยงมือของนางออกมา

"อายวน" นางเรียกเขาเสียงแผ่วเบา

"สวมไว้ก่อนเถอะ" เสียงของเซียวหลันยวนฟังแล้วสงบนิ่งเหมือนไม่มีอารมณ์ใด

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลาเช่นนี้ มือที่จับนางไว้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ราวกับกำลังปล่อยมือจากตัวนาง

ชั่วพริบตานั้น ฟู่จาวหนิงก็พลิกมาจับเขา นิ้วสอดประสานกันและกันกับนิ้วทั้งสิบของเขา

นางชูมือของทั้งสองคนขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

เซียวหลันยวนตะลึงงัน มองนาง

เดิมทีคิดจะพูดอะไร แต่ก็หยุดอยู่ที่คอหอย

สายตาของผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยก็มองไปยังมือที่กุมกันอยู่นั้น

ฟู่จาวหนิงมองผู้เฒ่าฟู่

เสียงของนางดังขึ้นแจ่มชัด เอ่ยขึ้นทีละคำอย่างตั้งใจ

"ท่านปู่ ข้ากับอายวนรักกันแล้ว ตัดสินใจว่าจะปกป้องกันไปชั่วชีวิต หลังจากนี้ไม่ว่าจะมีลมฝนความยากลำบากใด ก็จะเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านไปด้วยกัน"

เซียวหลันยวนมองนางเขม็ง

เซียวหลันยวนฟังคำนี้จนรู้สึกลอยขึ้นมา

ดังนั้นพวกเขาคือคู่สวรรค์สร้างอย่างนั้นหรือ?

"ข้ากับอายวนเองก็ไม่ใช่ว่ารักกันปานจะกลืนตั้งแต่แรก ข้าเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยไม่รู้ประสาอะไร แล้วยืนยันหนักแน่นที่จะไม่ปล่อยมือจากเขา กลับกันเลย สองปีมานี้ พวกเราผ่านเรื่องราวมามากมาย ทั้งความลำบาก ความเป็นความตาย ความเข้าใจผิด การทดสอบ ล้วนเจอมาทั้งหมดแล้ว"

เสียงของฟู่จาวหนิงแผ่วเบาเชื่องช้า แต่กลับฟังออกถึงความหนักแน่นของน้ำเสียงฃ

"ไม่มีความรักไหนที่จะเกิดขึ้นอย่างทันทีทันใด มันไม่ใช่เรื่องจริง ข้ากับอายวนเดินเข้าหาอีกฝ่ายทีละก้าวๆ เข้าใจอีกฝ่ายทีละก้าวๆ บนโลกนี้ เขาน่าจะเป็ฯคนที่เหมาะสมกับข้ามากที่สุดแล้ว และข้าก็เชื่อ ว่าข้าเองก็เหมาะสมกับเขาด้วยเช่นกัน"

พวกของผู้ดูแลจงได้ยินคำพูดเหล่านี้ของฟู่จาวหนิงจนดวงตาแดงรื้น

พวกเขาเมื่อครู่ที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของผู้เฒ่าฟู่ ในใจก็เย็นเยือกจนลนลานไปหมด

แต่พระชายาก็ทำให้พวกเขาสงบลงแล้ว

"ทั้งชีวิตนี้ ข้าอยากจะอยู่กับเซียวหลันยวนจนแก่เฒ่า" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น สีหน้าของนางเย็นลงมาพอควร "ขณะเดียวกัน เขาเองก็เป็นคนที่ข้าคิดจะปกป้องด้วย"