อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1366

นี่คือสมบัติล้ำค่าของทั้งชีวิตเขา เขาจะปกป้องมันให้ดี จะไม่ใช้ลมปากอะไรมารับประกันทั้งนั้น

ผู้เฒ่าฟู่พอได้ยินคำนี้ของเขาก็ถอนใจโล่งออกมา เพราะคำพูดนี้ก็ฟังออกถึงความคิดต่อตัวฟู่จาวหนิงของเซียวหลันยวนแล้ว

"ทุกท่าน อาหารเย็นชืดหมดแล้ว ข้าจะให้คนนำไปอุ่นสักครู่"

ผู้ดูแลจงก็เดินเข้ามาอย่างพอเหมาะพอเจาะ สั่งการให้สาวใช้นำกับข้าวยกออกไปอุ่น

เซียวหลันยวนลุกขึ้นยืน "หนิงหนิง เจ้าอยู่กินกับท่านปู่และเสี่ยวเฟยเถอะ ข้าจะไปห้องหนังสือเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงมองเขาครู่หนึ่ง น่าจะเพราะเข้าใจความคิดเขา จึงพยักหน้าให้ "เดี๋ยวจะให้ชิงอีส่งอาหารไปให้ท่าน"

"ได้" เซียวหลันยวนเองก็ไม่ปฏิเสธ

พอเขาออกไป ผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยดูมึนงงหน่อยๆ ในใจก็ดำดิ่ง

"จาวหนิง อ๋องเจวี้ยนยังโกรธอยู่หรือ?"

กระทั่งข้าวก็ยังไม่อยากมานั่งกินกับพวกเขาแล้วหรือ?

ก็จริง คำพูดเหล่านั้นที่เขาพูดเมื่อครู่มันทำร้ายจิตใจเสียเหลือเกิน

"ไม่ใช่ ท่านปู่ สำหรับคนของบ้านตนเอง เขาไม่ใช่คนที่จิตใจคับแคบขนาดนั้น ท่านต้องเชื่อมั่นในตัวอายวนหน่อย เขาจะต้องคิดถึงเรื่องอะไรที่ต้องรีบไปจัดการแน่นๆ ท่านเองก็รู้ว่าสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ไม่ได้ผ่อนคลายเลย ดังนั้นเขาจะพยายามคิดหาวิธีมารับมือ เรื่องเหล่านี้ท่านไม่ต้องกังวลจนเกินไป ไม่ใช่แค่ต้องให้ความเชื่อมั่นกับเขา แต่ของให้เชื่อสายตาของข้าด้วย"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "ชายที่ข้าชอบ ไม่มีทางไม่ได้เรื่องแน่นอน"

ตอนนางพูดประโยคนี้ก็ดูจะภาคภูมิใจหน่อยๆ

ผู้เฒ่าฟู่มองท่าทางของนาง ไม่รู้เพระาอะไรถึงได้ผ่อนคลายลงมา

เพราะท่าทางนี้ของฟู่จาวหนิงคือชอบเซียวหลันยวนเข้าจริงๆ แล้ว

ชอบเขามากจริงๆ

อย่างนี้ก็ดี เขาก่อนหน้านี้ก็กังวลมาตลอดว่าฟู่จาวหนิงเลือกอ๋องเจวี้ยนด้วยสาเหตุอะไรบางอย่าง ไม่ได้ว่าชอบเขาอย่างจริงใจ

เขาเองก็หวังว่าหลานสาวจะได้แต่งงานกับสามีที่ตนเองชอบจริงๆ สักคน เช่นนี้จึงจะมีความสุข