อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1366

นี่คือสมบัติล้ำค่าของทั้งชีวิตเขา เขาจะปกป้องมันให้ดี จะไม่ใช้ลมปากอะไรมารับประกันทั้งนั้น

ผู้เฒ่าฟู่พอได้ยินคำนี้ของเขาก็ถอนใจโล่งออกมา เพราะคำพูดนี้ก็ฟังออกถึงความคิดต่อตัวฟู่จาวหนิงของเซียวหลันยวนแล้ว

"ทุกท่าน อาหารเย็นชืดหมดแล้ว ข้าจะให้คนนำไปอุ่นสักครู่"

ผู้ดูแลจงก็เดินเข้ามาอย่างพอเหมาะพอเจาะ สั่งการให้สาวใช้นำกับข้าวยกออกไปอุ่น

เซียวหลันยวนลุกขึ้นยืน "หนิงหนิง เจ้าอยู่กินกับท่านปู่และเสี่ยวเฟยเถอะ ข้าจะไปห้องหนังสือเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงมองเขาครู่หนึ่ง น่าจะเพราะเข้าใจความคิดเขา จึงพยักหน้าให้ "เดี๋ยวจะให้ชิงอีส่งอาหารไปให้ท่าน"

"ได้" เซียวหลันยวนเองก็ไม่ปฏิเสธ

พอเขาออกไป ผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยดูมึนงงหน่อยๆ ในใจก็ดำดิ่ง

"จาวหนิง อ๋องเจวี้ยนยังโกรธอยู่หรือ?"

กระทั่งข้าวก็ยังไม่อยากมานั่งกินกับพวกเขาแล้วหรือ?

ก็จริง คำพูดเหล่านั้นที่เขาพูดเมื่อครู่มันทำร้ายจิตใจเสียเหลือเกิน

"ไม่ใช่ ท่านปู่ สำหรับคนของบ้านตนเอง เขาไม่ใช่คนที่จิตใจคับแคบขนาดนั้น ท่านต้องเชื่อมั่นในตัวอายวนหน่อย เขาจะต้องคิดถึงเรื่องอะไรที่ต้องรีบไปจัดการแน่นๆ ท่านเองก็รู้ว่าสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้ไม่ได้ผ่อนคลายเลย ดังนั้นเขาจะพยายามคิดหาวิธีมารับมือ เรื่องเหล่านี้ท่านไม่ต้องกังวลจนเกินไป ไม่ใช่แค่ต้องให้ความเชื่อมั่นกับเขา แต่ของให้เชื่อสายตาของข้าด้วย"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "ชายที่ข้าชอบ ไม่มีทางไม่ได้เรื่องแน่นอน"

ตอนนางพูดประโยคนี้ก็ดูจะภาคภูมิใจหน่อยๆ

ผู้เฒ่าฟู่มองท่าทางของนาง ไม่รู้เพระาอะไรถึงได้ผ่อนคลายลงมา

เพราะท่าทางนี้ของฟู่จาวหนิงคือชอบเซียวหลันยวนเข้าจริงๆ แล้ว

ชอบเขามากจริงๆ

อย่างนี้ก็ดี เขาก่อนหน้านี้ก็กังวลมาตลอดว่าฟู่จาวหนิงเลือกอ๋องเจวี้ยนด้วยสาเหตุอะไรบางอย่าง ไม่ได้ว่าชอบเขาอย่างจริงใจ

เขาเองก็หวังว่าหลานสาวจะได้แต่งงานกับสามีที่ตนเองชอบจริงๆ สักคน เช่นนี้จึงจะมีความสุข

เขานิ่งงันลงครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า "ไปตรวจสอบเซียวเหยียนจิ่งหน่อย"

เขาอยากจะรู้นัก ว่าเซียวเหยียนจิ่งไปทำอะไรมา จู่ๆ จึงได้รับการให้ความสำคัญจากองค์จักรพรรดิ เจ้าคนตามืดบอดใจหยาบนั่น ก่อนหน้านี้เกือบถูกเขากดจนจมดินไปแล้วแท้ๆ นี่ยังทำอะไรขึ้นมาได้อีกกัน?

"ขอรับ" องครักษ์ลับรับคำสั่งแล้วออกไป

เซียวหลันยวนคิดๆ เขียนจดหมาย "ส่งไปให้กับมืออันเหนียนด้วย"

เรื่องในราชสำนักช่วงนี้ ถามอันเหนียนน่าจะชัดเจนที่สุด แม้ว่าคนของเขาจะคอยจับตาเมืองหลวงทุกย่างก้าว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะมองได้ละเอียดเท่าอันเหนียน

รอจนฟู่จาวหนิงกินข้าวเสร็จ ก็ให้คนส่งผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยกลับไปเรือนแขก ตัวนางเองกำลังคิดจะไปห้องหนังสือหาเซียวหลันยวน หงจั๋วก็เข้ามา ยื่นเตาอังมือใบเล็กส่งให้นาง

"พระชายา ท่านอ๋องให้ข้าเตรียมไว้ให้ท่าน ท่านอ๋องบอกว่าเขาจะออกไปรอบหนึ่ง ขอให้พระชายาพักผ่อนก่อนได้เลย"

ออกไปแล้ว?

ฟู่จาวหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง "เขาบอกไหมว่าไปที่ไหน?"