อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1371

"ไปเอาน้ำร้อนมาหน่อย ใส่หยาดหิมะลงไปด้วย ข้าจะเอามาประคบ"

หยาดหิมะเป็นยาน้ำที่พวกเขาติดมา ปกติผิวของนางเป็นแผลได้ง่ายมาก จึงต้องประคบร้อนอยู่บ่อยๆ

"่เจ้าค่ะ"

ซิ่งเอ๋อร์รีบไปเตรียม

ผ้าขนหนูร้อนๆ หอมๆ ประคบอยู่บนดวงตา อวิ๋นจูจึงถอนใจออกมา "ข้าหิวแล้ว เจ้าไปนำข้าวเช้ามาหน่อย"

ซิ่งเอ๋อร์พอได้ยิน ก็กัดริมฝีปากล่างขึ้นมา

"คุณหนู เมื่อครู่ข้าไปที่ห้องครัวแล้ว ทางนั้นบอกว่าวันนี้ไม่มีอาหารสำหรับพวกเรา"

"หมายความว่าอย่างไร?" อวิ๋นจูเอาผ้าขนหนูที่ประคบดวงตาอยู่ลงมาทันที มองซิ่งเอ๋อร์อย่างตกตะลึง

"พวกเขาบอกว่า นี่เป็นความเห็นจากอ๋องเจวี้ยน บอกว่าคุณหนูทำผิดเอาไว้ จึงลงโทษไม่ให้กินข้าวหนึ่งวัน ถ้าอยากจะกินก็ออกจากจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วไปหากินเอาเอง"

พอได้ยินคำนี้ อวิ๋นจูก็งงงันไป

"นี่เป็นไปไม่ได้ ท่านพี่อ๋องเจวี้ยนทำไมถึงเป็นคนใจร้ายเช่นนี้? พระชายาไปพูดอะไรให้ร้ายข้ากับเขาหรือเปล่า?"

ซิ่งเอ๋อร์ออกแรงพยักหน้า "ข้าว่าต้องใช่แน่ๆ นางจะต้องใส่ร้ายคุณหนู"

"เมื่อคืนข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วข้าเองก็ไม่ได้ทำอะไรนางด้วย แค่คิดว่านางกลับมาแล้ว นางเองก็เป็นนายหญิงของจวนอ๋อง ข้าควรจะเข้าไปคารวะนางเสียหน่อย ให้นางรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ แล้วทำไมนางจึงทำเช่นนี้"

อวิ๋นจูปิดหน้าร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง

แต่ร้องไห้ไปไม่เท่าไรนางก็เงยหน้าขึ้นทันที พยายามจะกลั้นน้ำตากลับไป

"ข้าจะร้องไห้อีกไม่ได้แล้ว เจ็บก็เจ็บ"

"คุณหนู ท่านรีบประคบดวงตาเถิด อีกเดี๋ยวต้องไปพบอ๋องเจวี้ยน แล้วพูดดีดีกับเขาหน่อย"

อวิ๋นจูพยักหน้า "ข้ารู้ ข้าจะไปพบเขาอยู่แล้ว"

ฟู่จาวหนิงหลังจากตื่นมาก็บิดขี้เกียจ

น่าจพเพราะเมื่อคืนนี้เตียงก็สบายผ้าห่มก็สบาย บวกกับก่อนหน้านี้ที่เร่งเดินทางถึงสองเดือนกว่า ตอนนี้ในที่สุดก็กลับมานอนได้อย่างสบายใจเสียที นางนอนครั้งนี้ดีเอามากๆ กระทั่งไม่ฝันด้วยซ้ำ

จึงทำให้ตื่นค่อนข้างสาย