อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1372

"หนิงหนิง"

เซียวหลันยวนเข้ามาพอดี

"คารวะท่านอ๋อง"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงรีบทำความเคารพ

"ไปเตรียมข้าวเช้าเถอะ จะไปกินกันที่เรือนหนิงโยว" เซียวหลันยวนโบกมือให้พวกนาง

"่เจ้าค่ะ"

สองสาวใช้รีบถอยออกไป

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวเข้ามา มองไปทางเซียวหลันยวน

เขายังคงสวมหน้ากากอยู่

ดูเหมือนก่อนหน้าที่จะรู้แผนการขององค์จักรพรรดิเขายังไม่คิดจะเปิดเผยใบหน้าแท้จริงออกมา

ตอนนี้เขาสวมหน้ากากครึ่งหน้าไว้ จะดื่มน้ำหรือกินข้าวก็ไม่เป็นอุปสรรค เหมือนกับเขาสมัยก่อน

เขาอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีม่วงเข้มเหมือนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ฟู่จาวหนิงจึงถามขึ้น "ไปพบอวิ๋นจูที่เรือนแขกมาหรือ?"

ไม่เช่นนั้นจะไปลงโทษคนเขาไม่ทำตามกฎเกณฑ์ได้อย่างไรกัน?

เซียวหลันยวนงงงัน

เขาสังเกตเห็นในพริบตาว่าอารมณ์ของฟู่จาวหนิงนั้นไม่ดีนัก

"ข้ากับมาจากด้านนอก ทำไมต้องไปพบน้องอวิ๋นด้วยล่ะ?"

"ข้าได้ยินว่า ท่านอ๋องลงโทษห้ามนางกินข้าวหนึ่งวัน สาเหตุคือนางไม่ทำตามกฎระเบียบ เข้าไปในเรือนโยวหนิงโดยพลการ" ฟู่จาวหนิงเดินมาตรงหน้าเขา มือข้างหนึ่งทาบไปเบาๆ ที่หน้าอกเขา เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงอ่อนนุ่ม "ข้าอยากจะถาม ว่ากฎระเบียบของจวนอ๋องนี้คืออะไรกัน? บอกมาให้ฟังหน่อย หลังจากนี้ข้าจะได้ทำตามกฏระเบียบ"

ซู๊ด

หลายประโยคนี้ฟังแล้วผิดปกติ!

"ในจวนอ๋องถูกคนยัดคนเข้ามาสามคน ข้ายังไม่ทันได้จัดการเลย แต่คิดไม่ถึงว่าพวกนางแต่ละคนอยากไปแสดงตัวต่อหน้าเจ้ากันเสียเหลือเกิน"

"ข้าอยากจะมาถามความเห็นของหนิงหนิง ว่าอยากจะเก็บพวกนางเอาไว้ระบายอารมณ์ก่อนไหม ถ้าหากต้องการ ข้าก็จะไม่สนใจพวกนางไปก่อน แต่ถ้าไม่ต้องการ วันนี้ข้าจะส่งพวกเขาออกไปให้หมด"

ฟู่จาวหนิงมุมปากกระตุก

"ความหมายของท่านก็คือ ท่านยังไม่ได้จัดการพวกนาง เพราะไม่รู้ว่าข้าจะเอาพวกนางมาระบายอารมณ์ก่อนหรือเปล่าอย่างนั้นหรือ?"

ดังนั้นจึงเก็บเอาไว้ก่อน?

"แล้วไม่ใช่หรือไรกัน? ข้าจะเลี้ยงพวกขยะไม่ได้เรื่องไว้ทำไม? ข้าวสารแพงจะตายไป"

หญิงสาวเหล่านั้น ในสายตาเขาเป็นได้แค่ขยะจริงๆ

ในจวนอ๋องเจวี้ยนไม่เก็บขยะเอาไว้มาแต่ไหนแต่ไร

ฟู่จาวหนิงกลั้นไม่อยู่แล้ว ขำก๊ากออกมา