อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1379

ฟู่จาวหนิงสังเกตเห็นท่าทางของเขา จนเกือบจะหัวเราะพรวดออกมา

นี่มันเกิดอะไรขึ้น นางออกไปครึ่งปีกว่า อันเหนียนกับองค์หญิงหนานฉือทำไมจึงเปลี่ยนไปแปลกๆ แบบนี้? น่าตลกจริงๆ

"ถึงอย่างไร เรื่องที่ข้าไม่อยากแต่งงานทำไมต้องซับซ้อนเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้" องค์หญิงหนานฉือผายมือออกอย่างจนใจ "สามเดือนก่อนข้าก็ใช้เรื่องบาดเจ็บต้องพักรักษาตัวมาเป็นข้ออ้างเลื่อนแต่งงานไปแล้ว..."

"นั่นองค์หญิงไม่ได้วางแผนขึ้นมาเสียหน่อย ท่านบาดเจ็บจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นอาการบาดเจ็บที่องค์หญิงทำขึ้นเองด้วย" อันเหนียนเอ่ยต่อมา

เกือบจะพูดออกมาแล้วว่าเป็นเพราะนางโง่

องค์หญิงหนานฉือกัดฟันถลึงตาใส่เขา

ฟู่จาวหนิงดื่มชามองพวกเขา อยากจะสาระแนเข้าไปจริงๆ

สองคนนี้พออยู่ด้วยกันแล้วก็ดูแปลกหน่อยๆ อันเหนียนไม่มีเกรงใจกับองค์หญิงหนานฉือเลยแม้แต่น้อย

องค์หญิงหนานฉือเองพออยู่ต่อหน้าเขาก็ดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผย เป็นตัวของตัวเอง

"องค์หญิงบาดเจ็บหรือ?" นางถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"อืม องค์หญิงคิดจะปฏิเสธการแต่งงาน ตอนนั้นหาวิธีดีดีไม่ได้ จึงออกไปล่าสัตว์ด้วยตนเอง คิดจะแกล้งหลงอยู่ในภูเขา หลอกให้ข้าออกไปหา จากนั้นพอค้างอยู่ในป่าเขา ก็ป่วยขึ้นมา" อันเหนียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ผลคือล้มกลิ้งตกลงไปในบึง ในภูเขามีบึงหนาวเย็นอยู่ องค์หญิงจมน้ำจนเกือบหาตัวไม่เจอ"

ครั้งนั้น องค์หญิงหนานฉือได้รับบาดเจ็บ แล้วยังป่วยหนัก ฟื้นฟูอยู่เป็นเดือนก็ยังไม่หายดี

ฟู่จาวหนิงมองอันเหนียน "แล้วผู้ตรวจการอันเป็นคนหานางพบหรือ?"

อันเหนียนชะงักนิ่งงันไป

นางมองไปทางองค์หญิงหนานฉืออีกครั้ง องค์หญิงหนานฉือหมุนตัวกลับหันไปมองท้องฟ้า

ฟู่จาวหนิงเกือบจะหัวเราะส่งเสียงออกมา

ดูท่านางจะเดาถูกแล้ว เป็นอันเหนียนที่ช่วยองค์หญิงหนานฉือไว้ อาจจะเพราะตอนอยู่ในป่าเขาช่วงนั้นพวกเขามีประสบการณ์อะไรกันมา ดังนั้นตอนนี้ทั้งสองคนพออยู่ด้วยกันแล้วจึงดูแปลกๆ

"แต่ว่าองค์หญิงตอนนี้ร่างกายยังไม่หายดี แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับการแต่งงานแล้ว องค์จักรพรรดิจึงเริ่มกดดันเข้ามา"

"ราชาหนานฉือไม่ได้อยากส่งสินแท่ทางทะเลและสมบัติให้มากขนาดนั้น ถ้าพวกท่านตอนนี้ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นแล้ว ทำไมจะต้องให้แคว้นเจาช่วยเหลือ?" อันเหนียนทำลายความคิดของนางไป "ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าหนานฉือของท่านครั้งนี้ประสบภัยหนักแค่ไหน?"

องค์หญิงหนานฉือหน้าขาวซีดไป

อันเหนียนเย็นชาเสียจริง เย็ฯชาจนเหมือนไม่มีนางอยู่ในใจอย่างไรอย่างนั้น

แต่ตอนอยู่ที่บึงหนาวในป่าเขา เขากระโดดลงไปช่วยนางโดยไม่คิดเลยแท้ๆ

"ข้าจะไม่แต่งงานเข้าราชวงศ์" องค์หญิงหนานฉือสูดลมหายใจลึก จู่ๆ ก็มองไปทางเซียวหลันยวน แต่กลับหันไปพูดกับฟู่จาวหนิงแทน "เว้นเสียแต่ว่า คนผู้นี้คืออ๋องเจวี้ยน พระชายา ไม่อย่างนั้นท่านก็รับข้าไว้หน่อยเถอะ ให้ข้าเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน ข้ารับประกันว่าต้องการแค่ชื่อนามเท่านั้น แต่จะไม่เข้าไปแย่งอ๋องเจวี้ยนกับท่าน"

ฟู่จาวหนิงพูดไม่ออก

ทำไมพูดไปพูดมา แต่กลับวนมาอยู่บนตัวนางได้กันนะ?

นางมองไปทางเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าคิดบ้าอะไรของเจ้า"