อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1380

เจ้าคิดบ้าอะไรของเจ้า

พอคำนี้ของอ๋องเจวี้ยนออกมา คนทั้งหมดในนี้ก็ตะลึงงันกันไปหมด

พวกเขาถลึงตามองอ๋องเจวี้ยนอย่างไม่อยากเชื่อ

นี่นี่นี่ นี่คืออ๋องเจวี้ยนผู้สง่างามที่พวกเขารู้จักใช่ไหม?

เป็นอ๋องเจวี้ยนที่เย็นชาไม่ค่อยพูด เก็บตัวอยู่ในยอดเขาโยวชิงคนนั้น?

แล้วนี่พูดอะไรออกมากัน?

ฟู่จาวหนิงกุมหน้าผาก มุมปากกระตุก

ไม่ต้องบอก คำนี้คงจะเรียนมาจากนางแน่ แต่ว่านางเองก็ลืมไปแล้วว่าพูดคำนี้กับเขาไปตั้งแต่เมื่อไร

คิดไม่ถึงว่าคำพูดมากมายที่นางพุดไว้ อ๋องเจวี้ยนก็ยังอุตสาห์จำมาได้ประโยคนึง

แต่ว่า ประโยคนี้พอใช้ลงมา ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกสบายใจหน่อยๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

องค์หญิงหนานฉือช่วงนี้ภาษาแคว้นเจารุดหน้าไปมากเลย

แต่ต่อให้รุดหน้าไปเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจคำพูดของอ๋องเจวี้ยนคำนี้อยู่ดี

"อ๋อง อ๋องเจวี้ยน เจ้าเจ้าเจ้า..."

"ชื่อฐานะพระชายารองของข้า มันน่าใช้ขนาดนั้นเลยหรือ?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างเสียงเย็นชา

ขนาดแค่อวิ๋นจูที่เขายังไม่เคยเห็นหน้าคนนั้น แต่เขาก็เห็นในสายตาหนิงหนิงเหมือนอยากจะถลกหนังหนังเขาออกมาแล้ว แล้วนี่ยังอยากจะได้ตัวตนฐานะอะไรกัน?

จะว่าไป เขาจะเอาผู้หญิงไปทำไมตั้งมากมาย

องค์หญิงหนานฉือเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแอ "ไม่ใช่ อย่างน้อยข้าก็เป็นองค์หญิงของแคว้นหนึ่ง ตอนแรกข้าคิดไปถึงตำแหน่งพระชายาทัดเทียม..." นางเองก็ไม่บอกกับฟู่จาวหนิงว่าต้องการตำแหน่งของนาง ให้ส่งตำแหน่งพระชายาหลักมา

ถึงอย่างไรความร้ายกาจของฟู่จาวหนิง ก่อนหน้านี้นางเองก็เคยเห็มาแล้ว

"แคว้นเจาของพวกท่านไม่ใช่ว่ามีภรรยาทัดเทียมหรอกหรือ? พระชายาทัดเทียมก็น่าจะมีด้วยกระมัง?"

ข้างกายอ๋องเจวี้ยน ต้องการคนที่เยือกเกย็นเด็ดขาดอย่างฟู่จาวหนิง

"ไม่เข้าก็ไม่เข้าสิ อ๋องเจวี้ยนทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย? นี่ไม่ได้ดูสง่าราศีเอาเสียเลย!" องค์หญิงหนานฉือเห็นว่าอันเหนียนไม่บาดเจ็บอะไร จึงเข้าใจว่าเซียวหลันยวนแค่คิดจะทำให้นางเสียหน้าเท่านัน้ ไม่ได้คิดจะทำร้ายกัน

แต่นางเองก็รับไม่ได้

นางมองไปทางฟู่จาวหนิง ยุยงขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านดูสิ ดูให้ชัดว่าอ๋องเจวี้ยนเป็นคนเช่นไร! เขาเพิ่งจะลงมืออย่างหยาบคายกับองค์หญิงที่งดงามเช่นข้าอย่างไม่มีเหตุผล! ผู้ชายที่ป่าเถื่อนไม่สง่างามเช่นนี้ ท่านจะ..."

ทอดทิ้งไหม?

ประโยคนี้ยังไม่ทันพูดจบ องค์หญิงหนานฉือก็พบว่าตนเองพูดออกมาไม่ได้เสียแล้ว

เมื่อครู่เหมือนมีพลังเล็กน้อยเข้ามากดที่จุดชีพจรของนาง

สามคำสุดท้ายของนางกลับพูดออกมาไม่ได้ทั้งที่ปากยังขยับ